Sherri në shtëpinë e Gjergj Dhramit dhe Fjolla Likës zgjati jo pak, por plot njëzet vjet. Dhe rrënja e çdo përplasjeje ishte e njëjtë, e thjeshtë dhe e hidhur: paratë.
Gjergji kishte pasur fatin të lindte djali i vetëm i një biznesmeni të suksesshëm, Mentor Prendit. Por Mentori ishte njeri me parime të forta dhe karakter të çuditshëm. Sapo i biri përfundoi universitetin, ai ia hoqi “lugën e artë” nga goja.
— Tani je burrë, — i tha një ditë prerë. — Shtëpinë ta bleva, shkollimin ta pagova dhe të ndihmova të futesh në punë. Më tej, do ecësh me këmbët e tua.
— Si kështu? — u revoltua Gjergji. — Apartamenti është vetëm me dy dhoma! Dhe në periferi! Atje edhe ditën s’ndihesh rehat, jo më të jetosh!
Ai vazhdoi me ankesa: zona ishte e pasigurt, ndërsa në zyrën ku e kishte sistemuar i ati, kolegët e shihnin me përçmim, si të ishte futur aty vetëm nga mbiemri.
— Nëse kam gabuar gjë, më fal, — shtoi me ton më të butë. — Por mos fillo me historinë “fitoje vetë”. Ti je babai im, apo jo?
Mentori nuk u zbut.
— Pikërisht sepse jam babai yt dhe të dua, dua që të bëhesh dikush me forcat e tua, jo me shtytjen time. Do shtëpi në qendër? Fitoje. Do makinë luksoze? Puno për të. S’të pëlqen puna? Gjej një tjetër që ta mbush mendjen.
Gjergji e mori si provokim.
— Nëse po bën shaka, mua s’më duket aspak për të qeshur, — tha i fyer.
— Ti sot nis nga një pikë shumë më e mirë se unë me nënën tënde dikur, — vazhdoi Mentori. — Kur erdhëm në Tiranë, s’kishim asgjë. Banonim në konvikt, ditën studionim, natën punonim. Çdo gjë e ndërtuam vetë. Ndërsa ti ke banesë, diplomë dhe vend pune si ekonomist, në zyrë të ndriçuar, me pamje nga qendra e biznesit.
Për një kohë, Gjergji mendoi se i ati po e vinte në provë. U përpoq të dukej shembullor: punonte, u martua me Fjollën, u bë baba i Reit. Por, ndonëse Mentori e lavdëronte për sjelljen e tij, nuk e lejoi kurrë t’i afrohej pasurisë.
Gjergji tentoi disa herë ta zbutte përmes nipit. Rei merrte lodra, dhurata e përkëdhelje nga gjyshi, por prindërit e tij merrnin vetëm këshilla: punoni, përparoni, mos prisni lëmoshë.
Kur më në fund e kuptoi se kapitali i të atit do t’i binte në dorë vetëm si trashëgimi, Gjergji e rralloi komunikimin me të deri në minimum.
Punohej? Po, punonte, se duhej jetuar. Por pa ambicie. Nuk kërkonte ngritje në detyrë, nuk merrte përgjegjësi shtesë. Rrinte në zyrën e tij, merrej me dosje e shifra, pa ndonjë dëshirë për të dalë mbi nivelin e zakonshëm.
— E kupton që sërish do na duhet të marrim borxh deri në rrogë? — e pyeste Fjolla me shqetësim.
— S’është hera e parë, as e fundit, — përgjigjej ai me shpërfillje. — Marrim, kthejmë, pastaj prapë marrim. Kështu rrotullohet jeta.
— Kjo s’është rrotullim, por përtaci, — ia priste ajo. — Ke vite në të njëjtin post. Sipas çdo llogarie, duhej të ishe ngritur në detyrë. Trego pak zell, provo se meriton më shumë!
— Me ngritjen shtohet edhe puna, — kundërshtonte ai. — Më duhet kjo? Edhe tani më qëllon të rri jashtë orarit.
— Po të merreshe me detyrat e tua e jo me internetin gjithë ditën, do t’i mbaroje me kohë. Madje do ndihmoje edhe kolegët, do merrje përgjegjësi shtesë. Pastaj vjen edhe promovimi.
— Mjaft më mbushe mendjen! — u nxeh Gjergji. — Kur të mos jetë më babai, gjithçka do jetë e jona. Jam djali i vetëm i tij!