— Dhe sa kohë mendon të pluskosh kështu, si trung në ujë, duke pritur sa të mbyllë sytë i ati? A e dëgjon veten ç’thua? — e goditi Fjolla me përbuzje.
— Ah, boll tani! Mos cicëro më kot! — ia ktheu Gjergj Dhrami, duke bërë një gjest shpërfillës me dorë. — Sa të duhen? Do marrësh ndonjë hua tjetër?
Lajmin për ndarjen nga jeta të të atit, Gjergji e mori me telefon. E ëma kishte pesë vjet që ishte shuar.
Pas vdekjes së saj, Mentor Prendi kishte shitur biznesin dhe ishte hedhur në udhëtime. Endej nga një vend në tjetrin, derisa diku kishte marrë një infeksion të rëndë. Organizmi i tij shtatëdhjetëvjeçar nuk e përballoi dot sëmundjen.
Gjergji mezi e mbajti veten teksa fliste me zë të përmbajtur me infermieren që i dha lajmin. Sapo mbylli telefonin, fytyra iu ndriçua dhe nisi të hidhej nga gëzimi nëpër shtëpi, fatmirësisht pa dëshmitarë të tjerë.
— Mbaroi! Fundi i jetës së mjeruar! Tani do ta shijoj vërtet jetën! — brohoriste.
— Do ta shijojmë, — e korrigjoi Fjolla me ton të prerë.
— Po, po, sigurisht… ne, — u tërhoq ai shpejt.
Por ajo e kapi menjëherë shtirjen në zërin e tij dhe buzëqeshjen e sforcuar.
— Kush janë këta njerëz? — pyeti Gjergji i tronditur noterin, pasi më në fund arriti të merrte një kopje të testamentit.
Nuk kishte qenë aspak e lehtë. Pa një kërkesë zyrtare drejtuar Dhomës së Noterisë, askush nuk pranonte të fliste me të, duke u fshehur pas rregullave procedurale. I shpjeguan se pasuria do të shpërndahej vetëm pas hapjes zyrtare të testamentit dhe çdo detaj mbi përmbajtjen e tij jepej vetëm me kërkesë formale.
Pasi u përball me gjithë atë burokraci, rezultati e la pa fjalë. Përveç emrit të tij, në listën e trashëgimtarëve figuronin edhe dymbëdhjetë persona të tjerë.
— Nuk kam informacion më tepër se kaq, — tha noteri me qetësi. — Por në dosje ndodhet një letër nga Mentor Prendi, drejtuar posaçërisht juve.
Gjergji e hapi me duar që i dridheshin lehtë.
“Bir, mund të më gjykosh, por nuk i kam qëndruar gjithmonë besnik nënës sate. Kam pasur lidhje jashtë martese.
E di që marrëdhënie të tilla rrallë mbeten pa pasoja, por askush nuk më kërkoi zyrtarisht atësinë apo pagesë për fëmijë.
Megjithatë, e kuptoj se nëse këta fëmijë janë rritur pa praninë e një babai, të paktën pas vdekjes sime le të përfitojnë diçka prej meje.
Kam udhëtuar në çdo vend ku dyshoja se mund të kisha lënë pas një fëmijë. Besoj se i kam gjetur të gjithë.
Secilit, pa dijeninë e tyre, i kam marrë material për analizë gjenetike për të vërtetuar lidhjen biologjike.
Po të bashkëngjis listën me dymbëdhjetë trashëgimtarët e konfirmuar.
Rezultatet e ADN-së janë pjesë e dokumentacionit. Mund t’i verifikosh sërish, nëse e sheh të arsyeshme.
Bir, të lutem, kontaktoji motrat dhe vëllezërit e tu dhe njoftoji të paraqesin kërkesën për pjesën që u takon. Kjo do të ishte e drejtë dhe e ndershme.
Babai yt.”
Gjergji e mbylli letrën dhe ngriti sytë drejt noterit.
— Nëse këta persona nuk paraqesin kërkesë, çfarë ndodh?
— Atëherë ata humbasin të drejtën mbi pjesën e tyre dhe e gjithë pasuria i kalon trashëgimtarit që ka aplikuar, — u përgjigj noteri me një vështrim të kujdesshëm.
— Në dokumente a përmendet nëse babai i ka njoftuar ata për atësinë dhe për trashëgiminë?
— Nuk ka asnjë shënim të tillë, — tha noteri, duke e vështruar anash.
Një buzëqeshje e lehtë i rrëshqiti në fytyrë Gjergjit.
— Mund ta marr kopjen me vete?
— Patjetër.
Por sapo u kthye në shtëpi, shpërtheu një përplasje e re.
— Gjergj, duhet ta respektosh amanetin e babait! — këmbënguli Fjolla.
— Aspak! Nuk kam ndërmend ta ndaj pasurinë që e kam pritur me vite me ca njerëz që s’i njoh fare!
Ai shtrëngoi letrën në dorë.
— Nëse babai… — nisi të thoshte ai, me një mendim që po i ziente në kokë.