— Nëse babai ka bredhur diku e ka bërë fëmijë me ndonjë tjetër, kjo është halli i asaj që është shtrirë pranë tij! — shpërtheu Gjergji. — Unë nuk kam përse të ndaj asgjë! Ai ishte im atë. Çfarë kishte, më takon mua!
— Po ai është edhe babai i tyre biologjik, — ia ktheu Fjolla Lika me këmbëngulje. — Për më tepër, vetë ka shprehur dëshirën që pasuria të ndahet.
— Po të donte ta ndante, do ta kishte bërë sa ishte gjallë, jo të më linte mua përgjegjësinë! Ma ka lënë mua vendimin, dhe unë vendos që ata… të dymbëdhjetët fatkeqë… le t’ia dalin pa lekët e babait tim!
— Gjergj, pasuria e Mentor Prendit është e madhe. Edhe sikur ta ndash, pjesa jonë është më se e mjaftueshme, — u përpoq ajo ta zbusë.
— Jo “jonë”, por imja! Unë nuk dua një të trembëdhjetën. I dua të trembëdhjetë të trembëdhjetat! Dhe kam të drejtë! — nguli këmbë ai.
Fjolla nuk foli më. Por fshehurazi fotografoi fletën me emrat dhe të dhënat, pastaj i kontaktoi një nga një dhe i ftoi të paraqiteshin te noteri për të kërkuar pjesën që u takonte.
Kur erdhi dita e shpalljes përfundimtare, Gjergji u përball me një skenë që s’e kishte imagjinuar. Të gjithë ishin aty. Nga bisedat kuptoi shpejt se një “Fjolla” i kishte lajmëruar dhe u kishte dhënë çdo informacion. Atij iu errën sytë nga inati.
U kthye në shtëpi si i marrë, i përvëluar nga zemërimi, me dëshirën për të përmbysur gjithçka.
— Më thuaj të vërtetën, — e pyeti Fjolla qetësisht. — Po t’i kishe marrë të gjitha lekët, a do t’i shpenzoje për familjen?
— Sigurisht që jo! — i doli fjala pa u menduar, dhe menjëherë u pendua. Por ishte vonë.
— Ashtu e mendoja, — tha ajo pa e ngritur zërin. — Me siguri ke parë ndonjë apartament në qendër. Ndoshta edhe ndonjë makinë luksoze. Apo ndoshta kishe në plan edhe një grua më të re, më të gjallë?
Gjergji uli kokën. Heshtja e tij ishte pohim.
— Nuk je i zemëruar pse humbe paratë, — vazhdoi ajo. — Je i tërbuar sepse të dështoi ëndrra. S’do të ketë apartament të ri, as makinë të shtrenjtë. Dhe gruan “e vjetër” do ta mbash. Apo jo?
— Po! Po! Po! — bërtiti ai. — Dhe kjo është faji yt!
— Të të qaj hallin? — ia ktheu ajo me ironi. — Ah, i gjori Gjergj! Do t’i duhet të jetojë me gruan e vjetër, në shtëpinë e vjetër, pa pasuri! Si do t’ia dalë vallë?
Ai u zbut papritur.
— Fjollë… ndoshta e teprova. Më fal. Thjesht… bëhej fjalë për shumë para. Më dogji fakti që më ikën nga duart. Po tani ç’të bëjmë? Le të vazhdojmë si më parë. S’kemi rrugë tjetër.
— Kush tha që s’ka? — u habit ajo. — Unë kam gjetur një.
— Çfarë rruge?
— Po largohem nga ti. Do të kërkoj divorcin. Nuk dua të jetoj me një njeri të tillë. Nëse të tundon aq shumë një fillim i ri, je i lirë ta provosh.
Ajo shtoi me qetësi të akullt:
— Apartamenti është në emrin tënd. Makina nuk kemi. Për djalin nuk ke më detyrime financiare. Ndërsa për ca kohë do të kesh pjesën tënde nga trashëgimia. Mbase me ato para gjen ndonjë bashkëshorte të re… nëse nuk ta merr edhe shtëpinë.
Fjolla doli të kishte të drejtë. Pas gjashtë muajsh, Gjergji u kthye te ajo i rrënuar, pa para e pa krenari, i zhveshur nga iluzionet. Por dera mbeti e mbyllur.
Ndërkohë, djali i tyre kishte nisur studimet në Vlorë dhe po ndërtonte jetën e vet.
Kështu, historia e trashëgimisë së Mentor Prendit u kthye në legjendën e parë familjare — një kujtesë se lakmia të lë duarbosh, ndërsa ndershmëria është pasuria e vetme që nuk humbet.