— Teta Pranvera Kryeziu, a mund të më ndihmosh pak me matematikën, të lutem? — pyeti me zë të ulët Ergest Domi, duke e parë me shpresë partneren e babait. — Nesër kam test dhe babi, Ledion Cani, do të jetë në punë deri vonë.
— Zemër, s’kam kohë tani, — ia ktheu ajo pa i hequr sytë nga laptopi. — Dasma është pas dy javësh dhe kam ende një mijë gjëra pa mbaruar. Besoj se edhe ti dëshiron që unë dhe babai yt të kemi një ceremoni të përkryer, apo jo?
— Po… sigurisht, — mërmëriti djali i hutuar dhe u drejtua i dëshpëruar për në dhomën e tij. Pranvera nuk i pëlqente aspak, por Ledioni dukej i lumtur. Për hir të tij, Ergesti vendosi të heshtte dhe të duronte.
Nëna e djalit ishte rëndë e sëmurë dhe nuk ishte më në gjendje të kujdesej për të.
“Një fëmijë tetëvjeçar nuk duhet të përballet me vuajtjet e nënës së vet,” kishte thënë Ledioni kur e mori të birin në shtëpinë e tij. E fejuara e priti lajmin pa entuziazëm, por zgjodhi të mos kundërshtonte. Të hapte konflikt pak para martesës nuk i dukej zgjedhje e mençur.
Kur Ledioni ishte pranë, Pranvera luante rolin e vajzës së dhembshur, që tregonte mirëkuptim dhe kujdes për djalin. Mirëpo sapo ai largohej për në punë, Ergesti përballej me ftohtësi dhe shpërfillje të plotë. Një fëmijë që nuk ishte i saji nuk hynte në planet e saj.
Dy ditë përpara dasmës, kompjuteri i Ledionit u prish. Për të dërguar një email urgjent, ai përdori laptopin e Pranverës. Synonte vetëm të hapte shfletuesin, por pa dashje klikoi te historiku.
Sa më shumë lexonte, aq më i zymtë bëhej shprehja e tij. Me nervozizëm e mbylli kapakun e pajisjes dhe u drejtua për në sallon, ku e fejuara po ndiqte televizorin.
— Çfarë janë këto kërkime për dërgimin e djalit tim në jetimore? — pyeti Ledioni, duke u përpjekur me zor të përmbante zemërimin.
— Për çfarë po flet? — u vrenjt Pranvera. — Ti the se do të dërgoje vetëm një email, ndërsa paske gjetur kohë të kontrollosh gjithçka. A nuk të vjen tur…