— Po pres përgjigjen, — ia ktheu Ledion Cani ftohtë, pa marrë parasysh thumbimet e saj. — Kush të dha të drejtën të vendosësh për fatin e një fëmije që nuk është i yti?
— Pikërisht sepse nuk është i imi! — Pranvera Kryeziu e flaku telekomandën mbi divan. — Ne do të kemi fëmijët tanë, të përbashkët. Ergest Domi vetëm sa do të na hapë telashe. Notat i ka të dobëta, mezi kalon klasën. Çfarë shembulli do të jetë ai për të tjerët?
— Ai po kalon traumë! — shpërtheu Ledioni, pa u përmbajtur më. — E ëma është në gjendje të rëndë, e shkëputën nga gjithçka që njihte. Është i tronditur, i hutuar… Ka nevojë për mbështetje, jo për plane se si ta heqësh qafe. Fatmirësisht, në ato çaste djali ndodhej në shkollë dhe nuk dëgjonte asgjë.
— Mos më ulërit! — ia ktheu ajo e revoltuar. — Nuk kam asnjë detyrim të rris fëmijën tënd. Ka gjyshe. Le ta marrë ajo, nëse ty nuk të pëlqen zgjidhja ime.
— Dhe kur kishe ndër mend të ma bëje të ditur këtë “ide të shkëlqyer”? — vazhdoi ai me nerva të tendosura. — Pas një jave martese? Apo pasi të kalonte muaji i parë?
— Pas dy ditësh, — u përgjigj Pranvera pa pikë turpi. — Pse ta zvarrisnim? Madje jam informuar për gjithçka. Një mikeshë punon në shërbimin social; dokumentet mund të përgatiten shpejt. Atje do të jetë më mirë për të.
Ledioni heshti për një çast, pastaj foli me një qetësi që e trembi edhe vetë:
— Fute mirë në mendje: unë nuk e braktis kurrë djalin tim. E dua më shumë se çdo gjë në këtë botë. Për mua, Ergesti vlen mbi gjithçka.
— Po unë? — u ngrit ajo vrullshëm. — Nuk kam rëndësi? Nuk më do? Atëherë dëgjo mirë, — zëri iu bë i ashpër, — pas martesës nuk dua ta shoh djalin tënd në këtë shtëpi. Zgjidh tani: ai apo unë.
— Ai, — tha Ledioni pa mëdyshje. — Një grua mund ta gjej, por bir kam vetëm një.
— Grua mund të gjesh? — përsëriti ajo me përçmim, duke u dridhur nga inati. — Kush mendon se do të të shohë me sy, përveç meje? Apo mendon se një tjetër do të mund të të pranojë me gjithë barrën që mbart?