— Të dashuroj djalin tënd? Mos më bëj të qesh! Fëmijët e të tjerëve s’i do askush!
Fjalët e saj ranë si gurë. Ledion Cani e pa drejt në sy, i ngrirë.
— Ke një orë kohë, — tha ai me ton të prerë, — mblidh gjithçka që është e jotja dhe largoju nga kjo shtëpi. Merr edhe dhuratat, nuk më hyjnë në punë.
Ai veshi xhaketën, hapi derën dhe, para se të dilte, shtoi me zë të ulët, por therës:
— Nuk dua të të shoh më. Nëse ke menduar se isha çmendur pas teje, ke gabuar rëndë. Doja vetëm t’i gjeja Ergest Domit një nënë të re. Asgjë më shumë.
— Ledion, prit… po dasma? — belbëzoi Pranvera Kryeziu, e hutuar. Ishte e bindur se ai do të zbutjej, do t’i kërkonte falje dhe do t’i lutej të qëndronte. Në vend të kësaj, po e përzinte?
— Ende s’e kupton? — u çudit ai. — S’ka për të pasur dasmë. E bëra zgjedhjen time, dhe ti nuk je pjesë e saj. Mbledh gjërat. Kur të kthehem, mos të të gjej këtu, sepse nuk do të jem i sjellshëm.
Dera u përplas fort. Heshtja mbushi apartamentin. Pranvera u rrëzua në divan, pa e kuptuar çfarë po ndodhte. Ajo e kishte konsideruar tashmë atë banesë si të sajën dhe ideja për ta lënë e tmerronte.
Ra zilja. Ajo u hodh në këmbë, me një buzëqeshje të sforcuar. “U kthye… po bënte shaka”, mendoi, dhe vrapoi drejt derës.
— Keni një dërgesë, — tha një djalosh me uniformë korrieri. — Ju lutem, firmosni këtu.
Me dorë që i dridhej nga nervat, ajo mezi e vuri firmën, aq sa stilolapsi gati u thye. Korrieri e pa çuditshëm dhe u largua menjëherë.
Brenda kutisë shkëlqente një fustan nusërie, i bardhë si bora, i shtrenjtë dhe i punuar me mjeshtëri. Pamja e tij e ndezi edhe më shumë. Me një shpërthim zemërimi, ajo e hodhi përtokë dhe e shkelmoi, duke e kthyer nga një kryevepër në një leckë të shtypur.
E tërbuar, rrëmbeu telefonin dhe formoi numrin e shoqes, ndërsa nga dollapi nxori një valixhe.
— Ç’ka ndodhur? — u dëgjua zëri i përgjumur nga ana tjetër. — S’fle vetë dhe s’lë as të tjerët të flenë. Çfarë, të kanë zënë ethet para dasmës?