— …apo të kanë kapur dridhmat para dasmës? — e përfundoi shoqja me një ton thumbues.
— Dasmë nuk do të ketë fare! — pëshpëriti me inat Pranvera Kryeziu, duke e kaluar thirrjen në altoparlant ndërsa përplaste rrobat në valixhe. — Po bëj gati plaçkat. A vjen të më marrësh?
— Çfarë ka ndodhur? — zëri në anën tjetër u kthjellua menjëherë. — Të ka lënduar ai?
— Të më ketë lënduar? Dhe si! — shpërtheu Pranvera dhe rrëfeu me hollësi bisedën e sapondodhur. Nga ana tjetër mbretëroi heshtja. — Hej, fjetë?
— Ti e kishe seriozisht që doje ta hiqje qafe djalin?
— Patjetër! Ç’më duhet mua ai? — u përgjigj me përçmim. — Fëmijë do bëja timin.
Pas një pauze të gjatë, shoqja foli me zë të ftohtë:
— Sinqerisht, nuk po të kuptoj. Dhe as dua të të kuptoj. S’e kisha menduar kurrë se mund të sillesh kështu.
— S’më intereson fare ç’mendon ti! — ia ktheu Pranvera, duke u munduar ta mbyllte valixhen që mezi po mbyllej. — Do vish apo jo?
— Jo, — erdhi përgjigjja e thatë. — Gjej dikë tjetër.
— Mirë atëherë, do thërras një taksi…
Ndërkohë, Ledion Cani e mori Ergest Domi nga shkolla dhe të dy shkuan në park për të hedhur bukë për zogjtë. Djali gëzohej për kohën me të atin, por megjithatë e breu një pyetje:
— Po nuk duhet ta ndihmosh hallë Pranverën me dasmën? — e tha me drojë, duke pritur me ankth përgjigjen. Mendoi se tani do t’i thoshte se po, dhe do të ktheheshin në shtëpi.
— Jo, — tha Ledioni qetësisht, gjë që e habiti të birin. — Dasma u anulua. Nuk do të të vijë keq nëse Pranvera nuk jeton më me ne? — shtoi me pasiguri. Vetëm tani e kuptoi se nuk kishte menduar fare si do ta priste djali këtë vendim.
— Aspak, — u përgjigj Ergesti me sy që i ndritën nga lehtësimi. — As edhe pak. Të them të drejtën, nuk më pëlqente fare. Ajo nuk më donte.
Ledioni e shtrëngoi fort në krahë.
— Mos u mërzit. Për ca kohë do të jemi vetëm ne të dy. E më pas, do të vijë dikush që do të të dojë si të ishe djali i saj.