“Ik që këtej, kjo shtëpi nuk është e jotja!” — ulërinte vjehrra ime. Ajo as që e merrte me mend se emri im ishte shkruar në testament…
Në kuzhinë ra një heshtje e rëndë, e dendur, si mjegulla kur zbret e mbulon gjithçka. Tava me hikërror dhe qoftet që Marsel Dervishi i kishte lënë mbi tryezë po ftoheshin ngadalë, sikur edhe ato të ishin bërë shenjë e një darke familjare të shkatërruar — ndoshta edhe e një jete të vjetër që po merrte fund.
— Çfarë… çfarë the? — Iliriana Kovaçi ishte e para që erdhi në vete. Zëri i saj, zakonisht i mprehtë dhe gërryes si teh sharre, tani doli i ngjirur, i mbytur. Ajo e vështroi Hana Markun sikur përpara saj të kishte dalë papritur një njeri krejt tjetër.
Edhe Marseli mbeti me gojë hapur, duke ia ngulur sytë gruas së vet. Piruni i tij kishte ngrirë në ajër, në mes të lëvizjes. Hutimi që i kishte pushtuar fytyrën u kthye ngadalë në mosbesim, pastaj në bezdi të përmbajtur.
— Hana, mjaft me këtë teatër — tha ai nëpër dhëmbë. — Çfarë testamenti? Kjo nuk ka pikë humori.
— Unë nuk po bëj shaka — Hana ia përballoi shikimin qetësisht, pa u zmbrapsur. Përbrenda, gjithçka i ishte mbledhur si një copë akulli në gjoks, por nga jashtë nuk lejoi të dukej asgjë. Kishte shumë kohë që përgatitej për këtë çast. — Po them të vërtetën. Babai yt, Kujtim Tafa — pastë dheun të lehtë — la një testament. Dhe sipas tij, pas vdekjes së tij, banesa më kalon mua.
Nga goja e Iliriana Kovaçit doli një tingull i çuditshëm, diçka mes një të qeshure tallëse dhe një psherëtime njeriu që po mbytej.
— Ti… ti paske humbur fare mendjen, moj vajzë?! — klithi ajo, duke e rigjetur menjëherë tonin luftarak. — Çfarë testamenti?! Kujtimi ka shtatë vjet që ka vdekur! Banesa ishte e përbashkët dhe pas vdekjes së tij pronare e vetme u bëra unë! I kam dokumentet!
— Ju keni dokumentet e pronësisë që ju janë lëshuar sipas ligjit, si bashkëshorte e mbijetuar — foli Hana ngadalë, sikur po lexonte një nen nga një libër juridik. — Ndërsa unë kam testamentin. Dhe vullneti i fundit i të ndjerit ka përparësi.
— Gënjeeeen! — ulëriti vjehrra, ndërsa fytyra iu mbulua me njolla të kuqe. Ajo bëri një hap drejt Hanës, duke tundur grushtet në ajër. — Gënjen, moj e paturp! E ke falsifikuar atë letër dhe tani do të na shantazhosh?! Do të na marrësh shtëpinë?!
— Mama, qetësohu — ndërhyri Marseli, duke u ngritur vrik nga tryeza. Ai u vendos mes gruas dhe nënës së tij. — Hana, ma trego atë… dokument.
Pa thënë asnjë fjalë, Hana pohoi me kokë, doli nga kuzhina dhe pas pak u kthye me një dosje të vjetër kartoni në dorë. Prej saj nxori një fletë të zverdhur nga koha, të palosur katërsh, dhe ia zgjati Marselit.
Ai e mori me kujdes, sikur të mos ishte një copë letër, por një gjarpër i gjallë. E hapi ngadalë. Sytë i rrëshqitën me shpejtësi mbi rreshtat e shtypur. Në fund dukej qartë firma e gjerë e të atit dhe vula blu.
Iliriana Kovaçi ia rrëmbeu dokumentin nga duart. Gishtat e saj të gjatë, që ngjanin me kthetra grabitqare, po i dridheshin.
— “Unë, Kujtim Tafa, me mendje të kthjellët dhe kujtesë të plotë…” — murmuriti ajo, duke lexuar gjysmë me zë. Zëri iu këput në mes. — “…tërë pasurinë time, kudo që ndodhet dhe prej çfarëdo që përbëhet, konkretisht banesën me dy dhoma në adresën përkatëse, ia lë Hana Markut…”
Ajo nuk vazhdoi më tej. Letra i rrëshqiti nga duart dhe ra butë mbi dysheme.
— Falsifikim! — bërtiti ajo, dhe në atë britmë nuk kishte vetëm tërbim, por edhe një frikë të egër, thuajse shtazore. — Kjo është e falsifikuar! Kujtimi im nuk do ta bënte kurrë një gjë të tillë! Ai më donte mua!
— Ju donte — tha Hana me zë të ulët. — Por nuk ishte i verbër. E shihte si silleshit me të tjerët. Dhe e dëshironte shumë një nip. Në testament ka edhe një kusht.
Marseli u përkul dhe e mori letrën nga dyshemeja.
— Çfarë kushti? — pyeti me zë të shuar.
— Lexo më poshtë — i tha Hana, duke bërë lehtë me kokë. — “…me kushtin që e drejta e pronësisë t’i kalojë asaj vetëm nëse lind fëmijën e djalit tim, Marsel Dervishit.”
Dora e Marselit u ul ngadalë bashkë me testamentin. Ai pa barkun e rrumbullakosur të gruas së tij, pastaj fytyrën e shtrembëruar të së ëmës. Në kokën e tij, copat e shpërndara nisën të bashkoheshin një nga një — dhe pamja që u formua ishte e frikshme. I ati, ai burrë i heshtur dhe fjalëpakë, të cilin e ëma e kishte shtypur gjithë jetën, kishte bërë pas shpinës së saj një hap kaq të madh. Përse? Përgjigjja ishte e qartë, por mendja e Marselit nuk donte ta pranonte.
— Ai… ai e bëri këtë që të të mbronte ty — pëshpëriti ai, duke parë Hanën. — Prej saj.
— E bëri që të mbronte të ardhmen e familjes së vet — e saktësoi Hana. — Që nipi i tij të kishte një shtëpi të vetën.