— Kam një propozim, — tha Bardhyl Dhrami që të nesërmen e dasmës, me një ton sikur po vendoste rregulla loje. — Secili prej nesh do të ketë të ardhurat e veta. Paratë që fiton ti janë të tuat, ato që fitoj unë janë të miat. Ti i shpenzon sipas qejfit tënd, unë sipas timit.
— Po shpenzimet e shtëpisë? — e ndërpreu menjëherë Majlinda Nushi, pa e lënë ta mbaronte.
— Mos më ndërprit! — ia ktheu ai prerë. — Për qiranë dhe shpenzimet e përbashkëta s’ka mister: i llogarisim dhe kontribuojmë të dy.
— Aaa… — zgjati ajo, duke e përtypur idenë.
Për rreth një minutë heshti. Në pamje të parë gjithçka dukej e arsyeshme: rroga e saj do të ishte vetëm për dëshirat e saj. Ndërkohë, për ushqimet, banesën dhe faturat do të ndanin barrën. Nuk i kishte hyrë ende në hollësi të tjera.
— Ide interesante, — tha më në fund.
— Pra, u mor vesh? — pyeti Bardhyli me shpresë të fshehur.
— Do të thotë që paratë e mia i menaxhoj vetë? — në mendje i kaluan menjëherë veshje elegante, këpucë me taka dhe çanta nga revistat e modës.
— Pasi të zbritet pjesa jote për shpenzimet e përbashkëta, — saktësoi ai.
— Në rregull, u mor vesh, — pranoi ajo shpejt. — Por atëherë mos më kërko hua.
Ishte një marrëveshje e pazakontë, megjithatë kishte një lloj logjike. Sa më shumë të fitonte, aq më shumë do të investonte tek vetja.
Muajt e parë të martesës kaluan pa u ndier. Udhëtim mjalti nuk patën; kursimet nuk mjaftuan dhe puna nuk priste. Bardhyli ishte tashmë në punë, ndërsa Majlinda po ashtu. Qiraja, megjithatë, ua gëlltiste pothuajse të gjithë pagën. Fati ndërhyri papritur: gjyshi u sëmur dhe Shqipe Ismaili, nëna e Majlindës, e mori në shtëpinë e saj për ta pasur nën kujdes. Banesa e tij mbeti bosh dhe kaloi në përdorim të mbesës.
— Fantastike! — thirri Bardhyli sapo hynë brenda.
Ishte një apartament i madh, me tri dhoma. Gjyshja kishte ndërruar jetë prej kohësh dhe gjyshi kishte jetuar vetëm pesë vitet e fundit. Bardhyli e përshkoi shtëpinë si zot shtëpie, duke vëzhguar muret, dyshemenë, mobiliet. Vuri re çfarë duhej riparuar e çfarë duhej hedhur, sepse ishte tejkaluar nga koha. Majlinda nuk debatoi.
Dy javë më vonë, lavatriçja nxori një zhurmë të çuditshme dhe pushoi së punuari.
— Duhet rregulluar, — i tha ajo të shoqit.
— Rregulloje, — u përgjigj ai ftohtë, sikur s’kishte lidhje me të.
— Si rregulloje? — u acarua ajo. — Do të thërras teknikun, të shohim sa kushton dhe e ndajmë përgjysmë.
— Jo, — kundërshtoi menjëherë Bardhyli. — Shtëpia është e jotja. Çdo shpenzim për të bie mbi ty.
Majlinda u ndie e zhgënjyer. U përpoq disa herë t’i shpjegonte se jetonin të dy aty, pra ishte përgjegjësi e përbashkët. Por ai këmbënguli: për të, banesa ishte si e marrë me qira nga gruaja, ndaj pronari paguan.
Ajo vendosi të mos e zmadhojë çështjen. Një lavatriçe nuk prishej çdo vit.
Me paratë që i mbetën, në vend që të blinte rroba, u regjistrua në një kurs specializimi. Pas një muaji dha provimin, mori certifikimin dhe u ngrit në detyrë. Rritja ishte modeste, por e sigurt: dhjetë për qind më shumë pagë. Ishte hapi i parë serioz në karrierë.
Me këtë shtesë në të ardhura, Majlinda mendoi të rifreskonte mobilimin. Divani ishte konsumuar, karriget mezi qëndronin. Vendosi t’i zëvendësonte. Bëri blerjen pa hezitim.
Bardhyli u gëzua për mobiliet e reja, por, sipas logjikës së tij, kjo ishte sërish përgjegjësi e pronares. Ai, ndërkohë, vendosi kursimet e veta si këst fillestar për një kredi makine.
Një natë Majlindën e zuri një dhimbje e fortë dhëmbi. Në mëngjes faqja i ishte enjtur. Hapi aplikacionin bankar: llogaria pothuajse bosh.
— Më jep ca para, — i tha Bardhylit mes dhimbjesh. — Duhet të shkoj te dentisti.
— Secili ka shpenzimet e veta, — u përgjigj ai thatë. — Mund të të blej një qetësues.
E fyer dhe e lënduar, të nesërmen ajo shkoi te mjeku. Rrugës ndaloi te vëllai i saj, Rei Kastrati, për të marrë hua.
Në mbrëmje nuk duroi më.
— Je i pashpirt, — i tha me zë të dridhur.
Ai e pa me habi.
— Kështu ramë dakord, apo jo? — heshti një çast. — Si është dhëmbi?
— Lëre fare! — ia ktheu ajo e ngrysur.
— Meqë ra fjala, më detyrohesh për karburantin.
— Çfarë karburanti?
— Të çoj çdo ditë në punë. Makina ime, shpenzimet e mia. Benzina kushton.
Majlinda qeshi me ironi.
— Edhe po të mos më merrje, kalon para zyrës sime. A do të kurseje vërtet për ato pesë ndalesa?
Pyetja ishte e drejtë, por ai nuk e priti mirë.
— Pra, nuk do të paguash?
— Jo, — tha prerë. Ndoshta do t’ia jepte, po ta kërkonte ndryshe. Por ai po kërkonte si detyrim. Dhe ende i dhimbte fakti që nuk e kishte ndihmuar për dentistin, ndonëse ajo premtoi t’ia kthente.
Të nesërmen në mëngjes Bardhyli njoftoi se kishte punë në drejtim tjetër, kështu që Majlindës iu desh të shkonte në këmbë.
“Ndoshta më mirë kështu,” mendoi ajo. “Ecja më bën mirë.”
Nga mbrëmja, dera e apartamentit u trokit dhe për vizitë erdhi Shqipe Ismaili.