Shqipe Ismaili hyri me hap të nxituar, me atë shprehjen e përhershme të shqetësimit në fytyrë. Ajo e dinte mirë se vajza e saj ishte tashmë grua e rritur — kishte përfunduar studimet, ishte martuar dhe, me gjasë, së shpejti do të bëhej nënë — por për të, Majlinda mbetej po ajo vajza që duhej mbrojtur.
— Ç’është kjo këtu? — pyeti ajo, duke iu afruar kaloriferit, poshtë të cilit ishte vendosur një enë e madhe.
— Po pikon pak, — tha Majlinda me një psherëtimë të lehtë. — Sapo të marr rrogën, do të thërras një hidraulik.
— Me ngrohëset nuk bëhet shaka, — murmuriti Shqipe, duke kaluar gishtin mbi njollat e ndryshkut. Ishte e thatë, por gjithsesi ajo u vrenjt. — Thuaji Bardhylit të japë lekët dhe rregullojeni sa më parë.
Majlinda nuk pati dëshirë t’i shpjegonte të ëmës “rregulloren” financiare që sundonte në martesën e saj. Për të shmangur pyetje të tjera, e çoi bisedën në një drejtim tjetër.
Të nesërmen vendosi të kalonte nga Diella Çela, shoqja e saj e bankës së fundit në gjimnaz. Ishin bërë të pandara në tri vitet e fundit të shkollës dhe madje kishin hyrë në të njëjtin fakultet. Diella ishte martuar një vit para saj dhe tashmë kishte një vajzë të vogël, që zvarritej me kuriozitet nën tryezë.
— Një minutë, prit pak! — tha Diella, ndërsa merrte telefonin dhe formoi numrin e bashkëshortit.
Majlinda vështronte me ëndje vogëlushen që mundohej të çohej në këmbë, duke u mbajtur pas karriges.
— Je nisur për në shtëpi? — pyeti Diella në telefon. — Kalo nga marketi, merr ca fruta dhe diçka të ëmbël. Kam mysafire Majlindën… Po, po, në rregull.
— Do t’i blejë vërtet? — pyeti Majlinda, e habitur nga natyrshmëria e kërkesës.
— Sigurisht. S’vonon shumë dhe vjen. Hajde, të të tregoj diçka.
Ato hynë në dhomën tjetër. Nga një sirtar, Diella nxori një kuti të vogël.
— Ma ka blerë burri! — tha me krenari.
Brenda ndodhej një varëse e hollë, me shkëlqim argjendi. Majlinda mbeti pa fjalë.
— Sa e bukur! Mund ta provoj? — Diella miratoi me kokë.
Pastaj ajo nxori një çadër të palosshme.
— Kurse këtë ia mora unë atij. Shiko! — shtypi butonin dhe çadra u hap menjëherë. — Dhe kështu mbyllet! — shtypi sërish dhe ajo u palos me një lëvizje të shpejtë.
— Ia bleve ti?
— Dhuratë e bukur, apo jo?
— Për ndonjë rast të veçantë?
— Jo, thjesht po afrojnë shirat e pranverës. E pashë dhe mendova se do t’i duhej.
Majlinda u zhyt në mendime. Kur ishte hera e fundit që Bardhyli i kishte bërë një surprizë? U përpoq të kujtonte, por s’i erdhi asgjë në mendje. Në të vërtetë, as ajo vetë nuk i kishte blerë ndonjëherë gjë atij — marrëveshja e tyre ishte e qartë: secili shpenzonte vetëm për vete.
Pas rreth njëzet minutash, dera u hap dhe bashkëshorti i Diellës hyri me qese në dorë. Ai iu afrua Majlindës dhe i zgjati një krizantemë.
— Për mua? — u habit ajo.
— E di që i pëlqen.
Dhe vërtet, ajo i adhuronte krizantemat. Kishin aromë të këndshme dhe qëndronin gjatë të freskëta. Sërish u çudit: ai kishte menduar për të, jo vetëm për gruan e tij.
Gjatë gjithë javës, Majlinda e sillte ndër mend atë vizitë. Tek Diella nuk ekzistonte ndonjë rregull i prerë për paratë: nëse duhej diçka, e blinin; nëse mungonin fondet, merrnin një kredi të vogël dhe e shlyenin me rrogën tjetër. E megjithatë, dukej se ishin të lumtur. Ndërsa ajo… ajo nuk mund ta thoshte të njëjtën gjë për veten. Madje, pa dashur, ndjeu një grimë zilie. Por çdo familje ka mënyrën e vet.
Pas një jave, erdhi ditëlindja e saj. Fillimisht mendoi të ftonte në shtëpi vëllanë dhe motrën, por më pas vendosi ta festonte në restorant. Kur e mori vesh, Bardhyli, pa e pyetur fare, ftoi Flutura Begajn, motrën e tij, si edhe kunatin.
Mbrëmja kaloi këndshëm: muzikë live, vallëzime të qeta dhe biseda të lehta. Rei Kastrati foli gjatë për planet e tij profesionale, ndërsa Bardhyli nuk reshti së pyeturi kunatin për punën.
Flutura, përkundrazi, zgjodhi të rrinte më e heshtur, duke pirë verë dhe duke shijuar ushqimin.
Në fund, Majlinda i bëri shenjë kamerierit.
— Dy fatura, ju lutem. Të ndara: për zotërinjtë dhe për zonjat, — tha ajo me qetësi, duke treguar Bardhylin dhe kunatin.
Vetullat e Bardhylit u ngritën menjëherë. Ajo e pa vështrimin e tij të habitur, por pagoi pjesën e vet pa asnjë hezitim. Pastaj, krah për krah me motrën, u drejtua nga dalja.
Në shtëpi, shpërtheu.
— Çfarë ishte ajo skenë?! — zëri i tij kumbonte nga inati.
— Çfarë ka të keqe? — u përgjigj ajo me ton të qetë. — Llogaritë i kemi të ndara. Ti kujdesesh për veten, unë për veten dhe për të ftuarit e mi.
— Më turpërove para motrës!
— Mos u nxeh. Këto janë rregullat që vetë i vendose. Gjithsesi, mund ta kishe paguar edhe pjesën time. Ishte ditëlindja ime.
Ai heshti, por mllefi i mbeti gjatë.
Majlinda, ndërkohë, kujtoi sërish Diellën, bashkëshortin e saj dhe atë mënyrën e tyre të thjeshtë për të ndarë jetën. Një muaj më vonë, ajo kaloi një vlerësim profesional, u emërua në një pozicion të ri, u transferua në një kat tjetër dhe mori një rritje të konsiderueshme page. Gëzimi i saj ishte i madh. Tani mund të përballonte të ndërronte televizorin e vjetër me një model modern, madje bleu edhe një qendër muzike dhe, pasi mori hua një shumë të vogël nga i vëllai, vendosi të blinte edhe një krevat të ri.