Kur u kthye në mbrëmje, e gjeti Bardhyl Dhramin me fytyrë të vrenjtur.
— Pse nuk është gati darka? — e pyeti ai me ton të ashpër.
I kishin pëlqyer ndryshimet në shtëpi, pajisjet e reja dhe krevati, por mendjen e kishte tek një gjë tjetër: mungesa e pjatës së ngrohtë mbi tryezë.
— Kam ngrënë jashtë, rrugës, — tha Majlinda Nushi duke hequr këpucët. — Shkova në një leksion, ishte shumë interesant. Nesër do të regjistrohem në pishinë, ndaj mos u shqetëso nëse vonohem.
Bardhyli u drejtua, si të ishte vënë në pozicion mbrojtës.
— Gruaja duhet të kujdeset për burrin, — deklaroi me mllef të fshehur.
— Ç’do të thotë kjo? — ia ktheu ajo e habitur.
— Si te prindërit e tu. Nëna jote gatuan çdo mbrëmje, — vazhdoi ai me këmbëngulje.
— Te mami dhe babi nuk ka ndarje llogarish, — u përgjigj qetë Majlinda. — Ata janë familje.
— Edhe ne familje jemi, — shtoi ai menjëherë.
Pa hyrë në debat, ajo shkoi në dhomë të ndërrohej. Pas pak, ai u shfaq në prag.
— Pse rrobat e mia janë ende të palara? — pyeti me bezdi.
Majlinda vari me kujdes bluzën, veshi një fanellë të rehatshme dhe vetëm atëherë foli:
— Kur u prish lavatriçja, ti nuk pranove të jepje para për rregullimin. E pagova vetë. Prandaj tani lahen vetëm rrobat e mia. Të tuat mund t’i çosh në pastrim kimik.
— Po tallesh? — mërmëriti ai, i shtangur.
— Aspak. Ti the vetë që financat tona janë të ndara. Unë paguaj, unë përdor. Dhe, për më tepër, lavatriçja është trashëgimi e gjyshit tim.
Atë mbrëmje Bardhyli nuk nxori më fjalë. Qëroi disa patate, i skuqi dhe i hëngri i vetëm, në heshtje.
Një muaj më parë, Majlinda i kishte propozuar të rishikonin marrëveshjen financiare. Në letër dukej e barabartë, por në praktikë ajo mbante mbi supe shumicën e shpenzimeve: ushqimet, riparimet, mobilimin. Ai jepte vetëm gjysmën e qirasë dhe këmbëngulte me kokëfortësi që gjithçka të mbetej si në fillim.
Në mëngjes, sapo po dilte nga shtëpia, ai e ndaloi.
— Ku janë këmishët e hekurosura? — e pyeti me një hije qortimi.
— Nuk i kam hekurosur, — tha ajo duke marrë pallton.
— Pse?
— Sepse nuk jam shërbyese. Nëse do këtë shërbim, paguhet. Një orë kushton gjashtëqind e pesëdhjetë lekë. Në javë më duhen rreth dy orë për këmishët e tua. E kupton pse po ta them?
Ai u kthye pa përgjigje, duke murmuritur nën zë. Në mbrëmje u afrua sërish.
— Në dhomën time është djegur llamba.
— Bli një të re dhe ndërroje, — tha ajo shkurt.
— Banesa është e jotja, pra merre ti përsipër.
— Mua më mjafton drita që kam, — buzëqeshi ajo me ironi.
Ai endet për rreth gjysmë ore nëpër shtëpi. Tentoi të hiqte llambën nga banja, por hoqi dorë, sepse edhe atje i duhej ndriçimi.
Kur u shtrinë, afër mesnatës, ai foli përsëri:
— Duhet të paguajmë kredinë.
— Unë nuk kam kredi, — u përgjigj ajo e qetë.
Në mendje i erdhi sërish Diella Çela. Atje gjithçka ndahej me mirëkuptim: nëse duhej diçka, e blinte njëri ose tjetri pa llogari të ftohta.
— Në familje çdo gjë ndahet përgjysmë, — këmbënguli Bardhyli.
— Kredia nuk është e imja, — përsëriti Majlinda.
Të ardhurat e saj tashmë ishin dyfishuar. Kishte nisur të kursente në kartë dhe mendonte që në verë të rinovonte të paktën dhomën e gjumit.
Debati atë natë u përshkallëzua. Ai ngriti zërin dhe kërkoi para, ndërsa ajo iu referua marrëveshjes së tij për ndarje financiare. Në fund, Bardhyli mori jastëkun dhe shkoi të flinte në sallon.
Të nesërmen, me sa duket, ai iu drejtua nënës për ndihmë. Shqipе Ismaili erdhi e revoltuar dhe iu drejtua nuses:
— Në familje gjithçka ndahet në mënyrë të barabartë.
— Sigurisht, — u përgjigj Majlinda me qetësi. — Por djali juaj më jep vetëm gjysmën e qirasë. Të gjitha shpenzimet e tjera, mobiliet dhe riparimet i paguaj unë.
Shqipe Ismaili u përpoq ta mbronte të birin, por argumentet ranë. Majlinda sqaroi se kredinë e makinës Bardhyli e kishte marrë pa e pyetur dhe se makinën e përdorte vetëm ai. Madje kishte refuzuar ta merrte me vete për në punë, ndonëse rruga ishte e njëjtë. Kjo e kishte lënduar më shumë se gjithçka.
Pas gjysmë ore përplasje, vjehrra u largua pa arritur gjë.
Majlinda mendoi sërish për Diellën: për përqafimet, për butësinë, për ndjenjën e sigurisë. “Po unë çfarë kam?” pyeti veten. Përgjigjja ishte e hidhur: respekti për Bardhylin ishte shuar dhe dashuria kishte kohë që nuk ndihej.
Ai u kthye vonë atë mbrëmje. Ajo sapo kishte dalë nga vaska dhe po bëhej gati të flinte, kur ai e përqafoi nga pas.
— Ndal, — tha ajo duke e larguar lehtë. — U martova me një burrë, jo me një mashkull instinktiv. Në këtë shtëpi nuk shoh një burrë të vërtetë, dhe një mashkull i tillë nuk më duhet.
Bardhyl Dhramit iu ngrinë tiparet e fytyrës dhe për një çast mbeti pa fjalë.