Fytyra e Bardhyl Dhramit u mpiks, nofulla iu var për një çast dhe mbeti i shtangur, duke u përpjekur të përtypte fjalët që sapo kishte dëgjuar. Heshti disa sekonda, pastaj shpërtheu me mllef:
— Kjo është detyrë e gruas!
— E the vetë: e gruas, — theksoi me qëllim Majlinda Nushi, duke i dhënë peshë fjalës së fundit. — Grua ka vetëm aty ku ka burrë. Unë këtu nuk shoh burrë. Prandaj, i dashur, mos prit asnjë “shërbim bashkëshortor” nga unë. Nëse do diçka, paguaj.
— A je në vete ti…?
Kur pa hutimin në fytyrën e tij, Majlinda qeshi me ironi.
— Po ta shpjegoj më qartë. Nuk e di sa kushton një prostitutë në qytete të tjera, por mund ta kontrollosh vetë. Gjashtë mijë lekë nuk janë shumë. Unë nuk jam prostitutë, jam mbi atë nivel, kështu që tarifa ime është pesëmbëdhjetë mijë. Por, meqë edhe unë përfitoj kënaqësi, do të mjaftojnë shtatë mijë nga ana jote. Ky është çmimorja ime.
Ajo heshti me qëllim, duke e lënë të përpëlitej.
— Fillimisht do të likuidojmë të shkuarën. Kemi jetuar një vit bashkë. Të kam larë rrobat — punë e pagueshme. Të kam gatuar çdo ditë — sërish punë. Kam pastruar shtëpinë — edhe kjo kushton. Dhe, mbi të gjitha, kam ndarë shtratin me ty. Pra, i dashur…
Majlinda i zgjati një fletë që e kishte përgatitur prej një jave. Në të ishte një listë e detajuar e çdo “shërbimi” që i kishte ofruar. Totali ishte marramendës — afro një milion lekë.
— Je çmendur fare… — belbëzoi ai.
— Gabimi im i vetëm ishte që të lashë të më hipje në qafë! — shpërtheu ajo. — U mësove të merrje gjithçka falas, të më jepje thërrime dhe pjesën tjetër ta shpenzoje për veten! Sa herë të kërkova të rishikonim mënyrën si i ndanim paratë, ti refuzove prerazi. Normal që të leverdiste: çdo gjë pa pagesë. Për çfarë më duhesh ti atëherë?
Bardhyli nisi të ulërinte me fjalë të rënda. Majlinda nuk e kishte parë kurrë në atë gjendje; shpërthimi i tij zgjati gati dhjetë minuta.
— Dil nga apartamenti im! — i tha ajo me zë të lartë kur ai u qetësua pak. — Prej kohësh nuk je më burri im, je thjesht një barrë.
Ai vazhdoi të bërtiste edhe pesë minuta të tjera, duke përplasur sende, sikur zhurma mund ta detyronte të ndryshonte mendje.
— Hajde të flasim si njerëz, — tha më në fund ai, me frymëmarrje të rënduar.
— Flasim, — u përgjigj ajo ftohtë. — Nëse do të negociojmë, unë s’jam kundër. Por më parë shlyej këtë.
Ajo trokiti me gisht mbi shifrën përfundimtare.
— Përndryshe, rrugët tona ndahen këtu.
Fytyra e Bardhylit u skuq deri në të purpurt. Për një moment Majlinda u tremb mos i binte të fikët nga inati. Por jo. Pas pak minutash ai veshi xhaketën, murmuriti sharje për lakminë dhe “mosmirënjohjen” e saj dhe u largua duke përplasur derën.
— Më në fund… — psherëtiu ajo thellë.
Çuditërisht, ndjeu lehtësim. Kjo nuk ishte jeta që kishte ëndërruar. Po, kishte pranuar vetë kushte të padrejta, por për një vit të tërë ishte përpjekur t’i ndryshonte. Ai nuk kishte dashur. Prandaj tani ndërgjegjja i ishte e qetë: nëse u ndanë, atëherë kështu duhej të ndodhte.
Të nesërmen, Majlinda paraqiti kërkesën për divorc në gjykatë. Bardhyli, së bashku me nënën e tij, Gëzime Fundo, u përpoqën të provonin se shpenzimet për një riparim të vogël në apartament duhej t’i ktheheshin atij. Gjykatësi ua bëri të qartë se, përderisa kishin jetuar aty dhe kishin përfituar nga ato punime, nuk kishte bazë për rimbursim. Për më tepër, bëhej fjalë vetëm për rregullime kozmetike, jo për rikonstruksion madhor.
Më pas Bardhyli kërkoi ndarjen e mobilieve dhe pajisjeve shtëpiake që i kishte blerë Majlinda. Por ajo kishte menduar për këtë: deklaroi se të gjitha i kishte blerë nëna e saj dhe paraqiti faturat përkatëse. Gjykatësi i dha të drejtë.
Në fund, Majlinda hodhi pretendim edhe mbi makinën e Bardhylit, të cilën ai e kishte shlyer pak para se të ndaheshin. Gëzime Fundo u përpoq të bindte gjykatën se paratë për makinën i kishte dhënë ajo. Por Majlinda nuk heshti.
Ajo paraqiti llogaritjet e pagës së ish-bashkëshortit dhe kontributin real që ai kishte sjellë në familje. Nga përllogaritjet doli qartë se shumicën e të ardhurave ai i kishte shpenzuar për veten, përfshirë edhe makinën. Vendimi përfundimtar ishte në favor të saj.
— E arritë atë që doje? — i tha me helm Bardhyli pas seancës.
Majlinda as që e denjoi me përgjigje. Kaloi pranë ish-vjehrrës, e cila fëshfërinte si gjarpër pas shpine, dhe sapo doli në ajër të hapur, mori frymë thellë, si të ishte çliruar nga një peshë e rëndë.
Në atë çast, para saj u shfaq Diella Çela.
— Më në fund! Po të presim prej kohësh! Hajde, nisemi.
— Ku? — pyeti Majlinda e habitur.
— Si ku? Sot vajza ime feston ditëlindjen! Mos më thuaj që e harrove?
— Oh… — Majlinda vuri dorën në ballë. Vërtet e kishte harruar që e vogla mbushte dy vjeç.
Nga makina zbriti bashkëshorti i Diellës dhe, si gjithmonë, i zgjati një krizantemë me buzëqeshje të ngrohtë.