Stilolapsin ai e kishte lënë pranë dosjes para se unë të ulesha në tavolinë. Ishte blu, me një rreth të artë, i panjohur për shtëpinë tonë — nuk ishte nga sendet tona.
— Janë ca gjëra të vogla, — tha Dritan Nikolla dhe ma shtyu dosjen përtej tavolinës. — Thjesht formalitet. Mami ka gjetur një jurist, është bërë siç duhet.
Drita Prendi rrinte ulur në divanin pranë dritares dhe shfletonte diçka në telefon. Nuk hidhte sytë nga tavolina. Madje, po të jem e sinqertë, shmangia e saj ishte tepër e dukshme.
Hapa dosjen. Nga fletët vinte era e printerit dhe e plastikës së re të mbështjellëses. Tetë faqe, shkronja të imëta, rreshta të ndarë me një hapësirë e gjysmë.
— Tetë faqe formalitet, — thashë unë.
— Epo, juristë janë, — buzëqeshi Dritan Nikolla. — U pëlqen t’i mbushin faqet. Mos u fut shumë në hollësi, është tekst standard. Apartamenti, makina… që, po ndodhi ndonjë gjë, gjithçka të jetë e drejtë.
Ai i hodhi vetes çaj. Mua nuk më hodhi, ndonëse çajniku ishte më afër tij.
— Dasma është pas tri javësh, Fjolla Dervishi, — shtoi më butë. — Të mos humbim kohë me letra. Ti vetë nuk i ke qejf këto dokumentet e mërzitshme.
Pikërisht aty nisa të lexoj ngadalë.
Jo sepse u preka. Unë lexoj përditë letra të mërzitshme. Kam tetë vjet në një shtëpi botuese; katër vitet e fundit merrem me kontrata dhe kontroll ligjor tekstesh. Nëpër duart e mia kalojnë dhjetëra të tilla në javë: autoriale, licencash, gjithfarë marrëveshjesh. E di mirë ku fshihet thelbi në një kontratë. Gjërat më të rëndësishme gjithmonë i fusin diku nga mesi, aty ku syri lodhet dhe mendja nis të rrëshqasë.
Dritan Nikolla këtë nuk e mbante mend. Ose nuk e quante të rëndësishme. Njëherë më kishte pyetur se çfarë pune bëja; i thashë se redaktoja tekste në shtëpi botuese. Ai tundi kokën dhe tha: “Aha, presje.” Që atëherë, puna ime për të mbeti thjesht presje.
Pika 1. Apartamenti në Rrugën e Durrësit ishte pronë e tij para martesës dhe, në rast divorci, i mbetej atij. E arsyeshme. Ishte blerë para se të hyja unë në jetën e tij.
Pika 2. Makina ishte e tij. Edhe ajo para meje.
Te pika 3 u ndala.
— Po lexon akoma? — Dritan Nikolla hodhi sytë në filxhan dhe trazoi çajin me lugë. — Po të merr shumë kohë. S’ka vërtet asgjë aty.
— Po, — ia ktheva shkurt.
Pika 3 mbante titullin “Rendi i administrimit të ekonomisë së përbashkët familjare”. Tingëllonte bukur. Brenda saj shkruhej se gjatë martesës, mbajtja e shtëpisë, pastrimi, gatimi dhe organizimi i rutinës së përditshme familjare i ngarkoheshin bashkëshortes. Dhe se “kryerja nga bashkëshortja e këtyre detyrimeve nuk krijon pretendime pasurore dhe nuk i nënshtrohet vlerësimit monetar gjatë ndarjes së pasurisë”.
E lexova dy herë. Jo ngaqë nuk e kuptova herën e parë. E kuptova menjëherë. E rilexova vetëm për t’u bindur se këto fjalë ishin vërtet aty, të shtypura në letër, dhe jo një lojë e lodhjes sime.
— Dritan Nikolla, — ngrita sytë drejt tij. — Pikën tre e ke lexuar?
— Cilën pikë tre? — ai nuk e shkëputi vështrimin nga telefoni. — Atë për punët e shtëpisë? Është thjesht që të jetë e qartë kush merret me çfarë në shtëpi. Mami thotë se është mirë të flitet që në fillim, që më vonë të mos ketë grindje.
Në divan, Drita Prendi rrëshqiti gishtin mbi ekranin e telefonit. Asnjë fjalë.
— Kush merret me çfarë, — përsërita unë. — Po sipas kësaj pike, ti me çfarë merresh?
— Unë me paratë, — më në fund ai më pa. — Është normale. Unë fitoj, ti mban shtëpinë. Klasike.
U ktheva sërish te dosja. Pika 4. Pika 5. Tani lexoja më shpejt, sepse e dija çfarë duhej të kërkoja.
Pikën 6 e mbajta mend fjalë për fjalë, edhe pse e pashë vetëm një herë.
Ajo niste me formulimin se, në rast lindjeje të një fëmije, bashkëshortja merrte përsipër kujdesin kryesor.