për tre vitet e para merrte përsipër kujdesin e përditshëm për të. Gjatë asaj periudhe, bashkëshortja nuk kishte të drejtë të kërkonte kompensim për të ardhura të humbura apo për mundësi profesionale të parealizuara.
E mbylla dosjen dhe vura pëllëmbën sipër saj.
— Dritan.
— Hë?
— Këtu thuhet se, po patëm fëmijë, unë duhet të rri tre vjet në shtëpi me të. Dhe nëse ndërkohë humbas punën, përvojën, ritmin e karrierës, kjo mbetet çështja ime. Kështu?
Ai psherëtiu. Me atë lloj psherëtime që përdoret kur dikujt “duhet” t’i shpjegosh diçka krejt të qartë.
— Fjolla… Po si ndryshe? Ti gjithsesi do të marrësh leje lindjeje. Të gjitha gratë e bëjnë. Nuk e shpika unë, kështu është jeta. Juristi tha se është më mirë të shkruhet qartë, që më vonë të mos ketë surpriza.
— Juristi i kujt është?
Heshtja zgjati pak. Shumë pak. Por unë e kapa.
— Një i njohur i mamit, — tha Dritan Nikolla. — Po çfarë ka këtu?
Drita Prendi më në fund e uli telefonin. Kryqëzoi duart mbi gjunjë dhe më pa qetësisht, madje me një lloj mirësie të butë, siç shihet një vajzë që po zvarritet kot me një ushtrim fare të thjeshtë.
— Fjollë e dashur, — tha ajo. — Mos e merr me kaq ankth. Nuk është kundër teje. Është që gjërat mes jush të jenë të drejta, familjare. Te ne gjithmonë ka qenë kështu: burri siguron, gruaja mban shtëpinë. Dritanin e kam rritur vetëm, prandaj e di mirë çfarë them.
— Ju e keni parë këtë kontratë? — pyeta. — Përpara ditës së sotme?
Ajo buzëqeshi lehtë.
— Kam ndihmuar për ta përgatitur. Se ti, e vetme, ku do t’i kuptoje gjithë këto nene. Ti je më shumë për presje.
Ja pra. Për presje.
Qëndrova ulur, me dorën ende mbi dosjen e mbyllur. Dritani mbaroi çajin, u ngrit, e çoi filxhanin te lavamani — nuk e lau, vetëm e la aty — dhe u kthye nga unë.
— Epo, ta firmosim? Stilolapsi është aty. Në shtatë kam takim, të mos e zgjasim.
Mendova se do të më kaplonte zemërimi. Nuk ndodhi. Ndjeva diçka tjetër: sikur në duar të mbaja një dorëshkrim që ma kishin sjellë si një libër, por brenda kishte një vepër krejt tjetër, dhe autori rrinte përballë duke pritur që unë t’i vija vulën “për botim”, vetëm sepse nuk do të kisha durim ta lexoja.
E hapa përsëri dosjen, këtë herë te faqja e fundit.
— Dritan, ti vetë e ke lexuar të gjithë kontratën? Nga rreshti i parë deri te i fundit?
— Të thashë, është standarde.
— Kjo nuk është përgjigje.
Ai heshti një çast.
— E kam parë. Pikat kryesore. Mami me juristin i kanë kontrolluar të gjitha, ç’nevojë kisha të futesha në hollësi?
— Pra nuk e ke lexuar.
— Fjolla, pse po nxehesh kaq shumë? — u ul sërish, tani me një tjetër shprehje në fytyrë. — Mendova se do ta firmosje dhe mbaronte. Ti zakonisht… domethënë, ti nuk i ke qejf debatet. Kjo më pëlqen te ti. Me ty është qetësi.
— Qetësi, — përsërita unë.
Qetësi. Domethënë rehati. Ai as që përpiqej ta fshihte. Ishte i bindur se do të më vinte përpara tetë faqe, unë do t’i shfletoja sa për sy e faqe, do të gjeja aty fjalët “apartament” dhe “makinë”, do të mendoja se gjithçka ishte e ndershme dhe do të firmosja me stilolapsin blu me unazë të artë. Sepse unë isha “për presje”. Sepse me mua ishte qetë. Sepse nuk i doja letrat e mërzitshme.
Prej katër vitesh unë lexoja pikërisht letra të tilla, që njerëzit të mos firmosnin gabimisht atë që nuk duhej firmosur kurrë. Kurse ai ma kishte shtyrë nën hundë një të tillë dhe kishte llogaritur se unë do të isha pikërisht ai rast.
— Drita Prendi, — thashë. — Mund t’ju bëj një pyetje? Te pika gjashtë, aty ku thuhet se unë nuk kërkoj dëmshpërblim për të ardhurat e humbura… ky formulim është i juaji apo i juristit?