— Ç’rëndësi ka kjo, moj vajzë?
— Ka shumë rëndësi. Një jurist shkruan atë që lejon ligji. Kurse shprehja “nuk pretendon mundësi profesionale” nuk është më çështje ligji. Ajo do të thotë që unë, që tani, të heq dorë nga puna ime, nga karriera, dhe më vonë të mos kem as të drejtë ta kujtoj se dikur i kam pasur. Një jurist nuk e fut vetë një fjali të tillë. Dikush ia shton.
Buzëqeshja iu shua menjëherë.
— Çfarë po do të thuash me këtë?
— Asgjë. Po lexoj. Me zë. Siç deshët ju, hapur dhe ndershmërisht.
Dritan Nikolla po më shihte herë mua, herë të ëmën. Për herë të parë atë mbrëmje dukej sikur më në fund po e lexonte kontratën që vetë ma kishte sjellë.
— Pika tetë, — vazhdova dhe ia ktheva dosjen nga ana e tij. — Ja këtu. Lexoje. Vetë.
Ai e mori fletën, u përkul mbi të. Buzët i lëviznin pa zë.
Në pikën tetë thuhej se, në rast se martesa prishej me nismën e bashkëshortes, ajo duhej të largohej nga banesa e përbashkët brenda një muaji, pa pasur të drejtë të kërkonte kompensim për paratë e hedhura në rregullime, mobilim apo pajisje. Rregullime dhe mobilim që, meqë ra fjala, ne i kishim planifikuar për apartamentin e ri. Atë që do ta blinim bashkë, me kredi, ku këstin e parë unë tashmë e kisha lënë mënjanë nga rroga ime — po, nga ajo rrogë me të gjitha presjet që duheshin lexuar.
— Kjo nuk është… — Dritani ngriti sytë. — Ndoshta është formular standard, ka mbetur nga…
— Nga çfarë ka mbetur, Dritan? Nga nusja e mëparshme?
Ra heshtje. Drita Prendi u ngrit nga divani.
— Mjaft tani, — tha ajo me ton të prerë. — Boll me këto skena. Kontrata është krejt normale, njerëzit seriozë kështu i bëjnë gjërat. Ti po e fryn kot një hiç. Dritan, thuaji edhe ti.
Dritani nuk tha asgjë.
Rrinte ulur, me sytë të ngulur te faqja e tetë, dhe heshtte. Dhe pikërisht ajo heshtje më rëndoi më shumë se gjithë kontrata. Kontratën, fundja, mund ta kishte hartuar ndonjë jurist i panjohur. Por po heshtte ai. Ai që pas tri javësh duhej të qëndronte pranë meje dhe të thoshte “pranoj”. Mund të thoshte tani: “Mami, ndalu, kjo është e tepërt, ta heqim.” Vetëm një fjali. Nuk e tha.
Zgjodhi të mos hynte në kundërshtim. Me të ëmën. Me mua ishte më kollaj të rrinte paqësor.
E mbylla dosjen. Stilolapsin blu e shtyva drejt mesit të tavolinës, nga ana e tij.
— Unë nuk do ta firmos, — thashë.
— Fjollë, ta lëmë për nesër, me mendje të ftohtë, — ndërhyri shpejt Dritani. — Je e lodhur, e kuptoj…
— Nuk jam e lodhur. Thjesht e lexova deri në fund.
— Dhe çfarë paskërke lexuar kaq të madhe? — u fut Drita Prendi. — Letra të zakonshme janë. Ti vetëm kërkoje një shkak për t’u kapur. Nëse nuk do të martohesh, thuaje troç, pse gjithë ky teatër?
— Doja, — thashë. Dhe vetë u habita që fjala më doli në kohën e shkuar. — Doja. Deri te faqja e gjashtë.
U ngrita dhe mora xhaketën nga shpina e karriges. Në korridor ishte errësirë; çelësin e dritës nuk e gjeta menjëherë. Pas meje, Dritani po fliste për “ta menduar një natë”, për “mami nuk e kishte ashtu”, për “ne jemi njerëz të rritur”.
Njerëz të rritur. Një njeri i rritur i sjell së fejuarës një letër ku ajo, që përpara, shndërrohet në shërbëtore pa zë, dhe është aq i sigurt se ajo nuk do ta lexojë, sa nuk e ka lexuar as vetë.
U ktheva te dera.
— Dritan. Vërtet mendove se nuk do ta lexoja?
Ai u ngatërrua.
— Mendova që ti… pra… zakonisht me këto gjëra…
— Nuk merrem. Këtë doje të thoje. Vazhdoje.
Nuk e vazhdoi. Nga dhoma, Drita Prendi bërtiti se do të pendohesha, se burra si Dritan Nikolla nuk gjendeshin në çdo cep dhe se, në moshën time, nuk më takonte më të bëja shumë zgjedhje.