— Ti i hodhe helm nënës sime në çaj, moj krijesë e poshtër! — ulëriti Gentian Kastrati, sikur hetuesi të ishte ulur tashmë në sallon. — Do të të fus brenda! Nga bluza e bardhë do të përfundosh drejt e në pranga!
Rozafa Vrioni ishte shtrirë mbi tapet, pranë divanit, dhe mbante dorën te fyti. Vetëm një minutë më parë rrinte fare qetë në tryezë, rregullonte kapësen e argjendtë të flokëve dhe më kërkonte t’i përgatisja përzierjen e saj bimore. Kutinë e kishte nxjerrë vetë nga çanta, vetë e kishte hapur qeskën dhe madje kishte shtuar me ëmbëlsi se “Ornela ka dorë mjeke, edhe barishtet prej saj bëhen më shëruese”.
Tani vjehrra më shihte me përvuajtje nga dyshemeja dhe i përsëriste Gentianit:
— Ajo po më helmon… Nëna e vet i pengon burrit… Prandaj vendosi të më heqë qafe…
Unë qëndroja pranë banakut të kuzhinës, me lugën e çajit ende në dorë. Mbi tavolinë kishin mbetur filxhani, pjatëza, paketa e përzierjes dhe kutia e hapur. Nuk preka asgjë. Pas më shumë se njëzet vitesh në mjekësi, njeriu mëson fillimisht të vëzhgojë, pastaj të flasë. Rozafa Vrioni nuk ishte rrëzuar. Ajo ishte ulur ngadalë mbi tapet, duke pasur kohë të mbante cepin e trikos dhe të kthehej në atë kënd nga ku Gentiani t’ia shihte qartë fytyrën.
— Gentian, largohu prej saj dhe mos e prek filxhanin, — thashë me zë të prerë.
— Tani do të më japësh edhe urdhra? — ai u përkul mbi mua dhe drejtoi gishtin nga tavolina. — Mami, e dëgjove? As nuk po e mohon!
— Nuk kam detyrim të mohoj britma. Kam detyrim të regjistroj faktin.
— Çfarë fakti, moj?
E vendosa lugën mbi pjatëz dhe i largova duart nga tavolina.
— Faktin që sapo më akuzuat për helmim.
Për një çast Gentian Kastrati humbi fillin. Edhe Rozafa Vrioni ndaloi së mbajturi dorën te fyti, por e kujtoi shpejt rolin dhe nisi sërish të rënkonte.
— Ornela, mos guxo të përdredhësh fjalët! — burri fliste fort, dukshëm jo vetëm për veshët e mi. — Ti je mjeke. Ti di si bëhen këto gjëra pa zhurmë. Ke hyrje te ilaçet, ke lidhje, pacientët të besojnë. Tani do ta marrin vesh të gjithë kush je në të vërtetë.
Vështrimi më shkoi te telefoni i tij. Ishte lënë mbi raftin poshtë televizorit, me kamerën të kthyer nga kuzhina. Ekrani ndriçonte. Gentiani e kishte nisur regjistrimin më herët, para se nëna e tij të më kërkonte t’i përgatisja atë çaj bimor.
Dy muajt e fundit ai kishte kërkuar me ngulm një rast për të më goditur jo mua si njeri, por emrin tim. Kapet pas turneve të mia, pas telefonatave nga klinika, pas raporteve, pas takimeve të mia me avokatin. Herë thoshte se “kthehesha shumë vonë”, herë se “fshihesha pas punës”, herë se pjesa ime në qendrën mjekësore “ishte fituar gjatë martesës, ndaj s’kisha pse bëja të zonjën”.
Klinika quhej “Ritmi”. Ishte një qendër e vogël: kardiologji, diagnostikë funksionale, shërbim ditor. Unë kisha qenë aty që nga dita e hapjes. Pjesa ime ishte regjistruar në emrin tim, ndërsa dokumentet e klinikës Gentiani kishte nisur t’i kërkonte pothuajse çdo ditë. Atij nuk i duhej e vërteta. I duhej një mjet presioni, që gjatë divorcit të më detyronte të firmosja një marrëveshje sipas interesit të tij.
— Gentian, thirr ambulancën, — u ankua Rozafa Vrioni nga tapeti. — Nuk mundem… ajo më…
— Mami, duro! — ai iu hodh pranë me një dramatizëm të tepruar. — Tani do t’i rregulloj të gjitha. Do ta fus në burg.
Pas këtyre fjalëve, skema u bë e qartë. Të regjistronte sherrin, të më filmonte pranë filxhanit, të më detyronte të justifikohesha dhe pastaj të më trembte me kallëzim, pacientë, licencë e reputacion profesional. Në fund do të më vinte përpara një zgjedhje të thjeshtë: ose t’i jepja një pjesë të aksioneve pa kundërshtim, ose ai do të më shndërronte në një grua “nën hetim për një çështje të rëndë”.
Mora telefonin tim.
— Kujt po i bie? — pyeti Gentiani ashpër.
— 112-ës.
Ai bëri një hap drejt meje dhe e uli zërin:
— Lëre telefonin. Do ta thërras unë kur të jetë momenti.
— Momenti është tani, — iu përgjigja dhe aktivizova altoparlantin.
Operatori u përgjigj pothuaj menjëherë. I dhashë adresën dhe shpjegova me qetësi se në apartament ndodhej një grua e moshuar, shtatëdhjetë e katër vjeçe, e cila pretendonte se unë i kisha hedhur helm në një pije bimore. Saktësova se ishte me vetëdije, fliste, ankohej për përkeqësim të gjendjes, dhe kërkova të dërgoheshin ambulanca dhe policia, që gjendjen ta vlerësonin mjekë të pavarur, ndërsa filxhani, luga dhe paketa e çajit të mos prekej nga askush deri në dokumentimin e rrethanave.
— Ornela! — shpërtheu Gentian Kastrati. — A je çmendur?
Unë vazhdova t’i flisja operatorit:
— Bashkëshorti po bën regjistrim video. Akuza u tha në prani të tij. Sendet mbi tavolinë janë ruajtur të paprekura.
Rozafa Vrioni ngriti pak kokën dhe, këtë herë me zë krejt normal, pyeti:
— Mjekë të pavarur?
— Qëndroni shtrirë, — i thashë. — Para pak çastesh nuk flisnit dot.
Gentiani u kthye me vrull nga e ëma, por tashmë dukej qartë që po humbiste qetësinë. Për sa kohë ai bërtiste i vetëm në kuzhinë, gjithçka mund të dukej si një skenë familjare. Por sapo unë thirra shërbimet dhe kërkova të fiksoheshin filxhani, paketa dhe regjistrimi në telefonin e tij, biseda nuk ishte më aq e leverdishme për të.
E mbylla telefonatën dhe e vendosa celularin mbi banak, me ekranin lart.
— Tani askush nuk pi, nuk derdh dhe nuk lan asgjë, — thashë qartë. — Filxhani mbetet në tavolinë. Qesja me përzierjen bimore qëndron aty pranë. Edhe telefonin tënd më mirë mos e fik.