— Ti nuk do të më komandosh mua.
— Do ta bëj, sepse para pak çastesh më hodhët mbi shpinë një akuzë penale.
Ai qeshi shkurt, me përbuzje, por siguria që kishte pasur në zë i ishte holluar dukshëm.
— Kujton se policia do të të besojë ty? Nëna ime është pensioniste. Ti je mjeke. Ke qasje te ilaçet. Nesër në punë do të të…
— Vazhdo, — i thashë qetë. — Fol më qartë. Regjistrimi po vazhdon.
Gentian Kastrati bëri një lëvizje të rrëmbyer drejt raftit, pastaj ngriu në vend.
— Është telefoni im.
— Aq më mirë. Pikërisht telefoni yt do të tregojë kush e tha i pari akuzën dhe çfarë ndodhi rreth tavolinës.
Rozafa Vrioni u përpëlit mbi qilim.
— Gentiançik, fikja atë dreq gjëje. Kamera po më bën më keq.
— Ju po ndiheni keq nga kamera apo nga pija? — e pyeta.
Vjehrra më pa ndryshe, pa atë mëshirën e shtirur që përdorte zakonisht. Për vite me radhë ajo kishte ditur të sëmurej në orarin më të përshtatshëm: para konferencave të mia, para pushimeve, para ditëve të rëndësishme të Gentianit në punë. Më telefononte në gjashtë të mëngjesit dhe ankohej se “i rëndonte gjithçka”, ndërsa një orë më vonë dilte pa problem për pazar. Dikur ia lija moshës dhe karakterit. Tani po kuptoja se ankesat e saj, për Gentianin, ishin kthyer në mjet presioni.
— Ornela, mos e bëj teatër, — tha ai më ulët. — Thuaj që e ngatërrove përzierjen bimore. Mami nuk do të bëjë kallëzim.
— Kallëzimin do ta bëj unë, nëse vazhdoni të thoni se kam tentuar ta helmoj. Dhe veçmas do të kërkoj të fiksohet edhe përpjekja për të më shantazhuar për divorcin dhe për pjesën time në klinikë.
— S’ke për të provuar asgjë.
— Nuk kam pse t’i provoj të gjitha këtu, në korridor. Më duhet vetëm ta nis dokumentimin siç duhet.
Te dera u dëgjua zhurma e ashensorit. Rozafa Vrioni u ngrit menjëherë ndenjur, por kapi shikimin tim dhe u shtri sërish ngadalë mbi qilim.
— Lëreni aty, — tha me nxitim Gentiani. — Është keq.
— Patjetër, — iu përgjigja. — Prandaj tani do ta kontrollojnë.
Të parët hynë punonjësit e urgjencës. Pas tyre erdhën dy policë. Paramediku e vlerësoi skenën me një vështrim: filxhani mbi tavolinë, paketa e përzierjes bimore, gruaja në qilim dhe unë pranë banakut të kuzhinës.
— Kush e bëri thirrjen?
— Unë, — thashë. — Ornela Prendi, pesëdhjetë vjeçe, mjeke kardiologe e kategorisë së lartë. Kjo është vjehrra ime, Rozafa Vrioni, shtatëdhjetë e katër vjeçe. Bashkëshorti im, Gentian Kastrati, pesëdhjetë e dy vjeç, deklaroi se unë i kisha hedhur helm në pije.
— Nuk e thashë ashtu! — shpërtheu Gentiani.
U ktheva nga ai.
— Ta përsëris fjalë për fjalë?
Ai shtrëngoi buzët dhe ktheu kokën mënjanë.
Njëri nga policët nxori bllokun dhe kërkoi që të flisnim me radhë. Pyeti kush e kishte pirë pijen, kush e kishte sjellë përzierjen dhe kush e kishte hapur paketimin. Rozafa Vrioni në fillim pa nga Gentiani, por më pas, me zë të ulët, pranoi se përzierjen e kishte sjellë vetë, paketën e kishte hapur vetë, ndërsa unë vetëm ia kisha hedhur ujë të nxehtë mbi barishte, sipas kërkesës së saj.
— Çfarë ndiet saktësisht pas gllënjkës? — pyeti paramediku.
— M’u duk sikur shija ishte e çuditshme, — tha Rozafa Vrioni.
— E kishit pirë edhe më parë këtë përzierje?
— Po.
— Ju ka dhënë ndonjëherë alergji?
— Jo.
Paramediku i mati parametrat, bëri disa pyetje shtesë dhe i kërkoi Rozafa Vrionit të ulej në divan. Ajo u ngrit pa ndihmë, u ul, pastaj sikur u kujtua për dobësinë dhe lëshoi një psherëtimë të rëndë.
— Gjendja është e qëndrueshme, — tha paramediku. — Nga kontrolli i tanishëm nuk shoh arsye për shtrim urgjent, por mund të mos e refuzoni një verifikim shtesë. Për momentin nuk ka shenja të një reaksioni akut.
— Si nuk paska? — Gentiani u kthye vrullshëm nga ai. — E kanë helmuar!
Polici e vështroi pa u nxituar.
— Kush e ka konstatuar këtë?
— Ajo vetë e tha!
— Për momentin zonja tha se shija iu duk e pazakontë.
Gentiani heshti. Unë tregova telefonin mbi raft.
— Kamera ishte drejtuar nga tavolina. Ju lutem të shënohet se regjistrimi ekziston dhe që të paralajmërohet të mos fshihet skedari deri në verifikim.
— Është telefoni im! — u ndez sërish Gentiani.
— Askush nuk po jua merr tani pa bazë ligjore, — tha punonjësi i policisë. — Në shpjegim do të shënojmë se regjistrimi ekziston. Jeni i gatshëm ta dorëzoni vullnetarisht?
Gentiani pa nga e ëma. Rozafa Vrioni nisi të luante nervozisht me mëngën e trikos.
— Pas avokatit, — tha ai nëpër dhëmbë.
— Është e drejta juaj, — u përgjigj polici dhe u kthye nga unë. — Ju jeni gati të jepni shpjegimin?
Tundova kokën dhe tregova gjithçka me radhë. Rozafa Vrioni më kishte kërkuar t’i përgatisja përzierjen e saj. Kishte pirë një gllënjkë. Ishte shtrirë në qilim. Më kishte akuzuar. Gentiani e kishte mbështetur akuzën dhe kishte kërcënuar me kallëzim. Mes nesh tashmë kishte konflikt për divorcin dhe pasurinë, përfshirë edhe pjesën time në shoqërinë “Ritmi” sh.p.k.
— Çfarë konflikti tjetër? — ndërhyri Gentiani.
— Ai për të cilin dje më dërgove mesazhin: “Ose ma kalon pjesën siç duhet, ose do të bëj që pacientët të të kthejnë shpinën.”
Ai thithi ajrin me forcë. Punonjësi i policisë ngriti kokën.
— Mesazhi është ruajtur?
— Po.
Hapa bisedën, ua tregova ekranin, bëra një fotografim të tij dhe, para të gjithëve, ia nisa vetes në postën e punës dhe avokatit tim.
— Kjo është nxjerrë nga konteksti, — tha Gentian Kastrati, por tashmë pa vrullin e mëparshëm.