— Pikërisht tani po del në dritë konteksti, — ia ktheu punonjësi i policisë.
Rozafa Vrioni foli me zë të ulët, pothuajse e turpëruar:
— Gentian, po pse e shkrove atë gjë…
Ai u kthye nga ajo menjëherë, me fytyrë të ngrirë.
— Mami, hesht.
Kaq mjaftoi që të kuptohej qartë kush e kishte sajuar trysninë dhe kush kishte pranuar të luante rolin e vet. Unë nuk hyra në debat, as nuk shtova komente. Firmosa deklarimin, kërkova të shënohej se filxhani, luga dhe paketimi i çajit bimor ishin ruajtur, si edhe se askush nuk e kishte derdhur lëngun. Punonjësi tha se materiali do të regjistrohej dhe më pas do të niste verifikimi. Nuk dha premtime të mëdha, nuk përdori fjalë të bujshme, dhe pikërisht kjo e bënte gjithçka më bindëse: nuk ishte më një teatër familjar, por një procedurë e zakonshme.
Para se të largohej, ai ua shpjegoi qetësisht Gentian Kastratit dhe Rozafa Vrionit se kallëzimi për një vepër penale do të shqyrtohej, ndërsa akuzat e rreme në një situatë të tillë mund të sillnin pasoja. Nëse dikush këmbëngulte te versioni i helmimit, atëherë duheshin baza: dëshmi, ekspertizë, shpjegime, regjistrime. Zemërimi, hatërmbetjet dhe dëshira për të fituar në divorc nuk mjaftonin.
Rozafa Vrioni rrinte ulur në divan, drejt si nxënëse para provimit.
— Unë nuk doja të akuzoja njeri drejtpërdrejt, — tha ajo shpejt. — Thjesht kështu m’u duk. U tremba.
— Ju bërtitët se dikush po përpiqej t’ju helmonte, — i kujtova unë.
— Epo, jam grua në moshë. Mund ta kem keqkuptuar.
— Edhe kjo do të shënohet.
Gentiani e kuptoi i pari se plani i tij kishte nisur t’i kthehej kundër. Me emrin tim kishte luajtur pa teklif, por kur erdhi puna të jepte vetë shpjegime, nuk i pëlqeu aspak.
— Ornela, hajde ta lëmë pa deklarata, — tha ai, tani gati me pëshpërimë. — E tepruam. Ndodh. Mami u tremb, unë u nxeha.
— Jo, Gentian. Që tani e tutje, gjithçka me shkrim dhe përmes avokatit.
— Jemi familje, në fund të fundit.
— Pas asaj që ndodhi sot, kjo nuk është më arsye.
Apartamenti ishte në emrin tonë të të dyve, prandaj nuk kisha ndërmend të ngrija ndonjë skenë hakmarrjeje, t’ia nxirrja xhaketat në shkallë apo ta zgjidhja me forcë çështjen e pasurisë. Vendosa diçka tjetër: çdo bisedë vetëm me shkrim, ndarja e pasurisë përmes juristit, ndërsa hyrja në dokumentet e klinikës vetëm sipas rregullave të shoqërisë, jo sipas arrogancës familjare.
Ndihmësmjeku i propozoi Rozafa Vrionit të shkonte deri te ambulanca për një kontroll shtesë. Ajo refuzoi dhe e firmosi formularin me dorë të sigurt. Kur punonjësit u larguan, në apartament mbetën filxhani mbi tavolinë, paketa e çajit bimor dhe Gentiani, i cili tashmë nuk dinte nga t’i hidhte sytë.
Rozafa Vrioni ishte e para që zgjati dorën drejt çantës.
— Gentian, hajde shkojmë te unë.
— Rri edhe pak, — ia preu ai ashpër.
Ajo ngriu në vend. Dikur ata vepronin si një front i vetëm: ai ushtronte presion me zë të lartë, ajo ankohej me zë të butë, ndërsa fajtore duhej të dilja unë. Tani ai front po shpërbëhej para syve tanë.
— Ornela, të flasim si njerëz, — nisi ai. — Unë marr një pjesë të parave, ti mban klinikën. Mamaja nuk pëson asgjë. Dhe nuk e zmadhojmë këtë punë.
— Ti nuk deshe të merreshe vesh. Deshe të më thyeje me kërcënime.
— Mos e bëj dramë.
— Nuk po bëj dramë. Po rendis fakte.
Shkova te tavolina e punës dhe nxora një dosje me kopje dokumentesh të klinikës. Origjinalet i kisha larguar prej kohësh nga shtëpia, që pas fjalisë së tij të parë për “pasurinë e krijuar gjatë martesës”. Në dosje ishin kopja e statutit, ekstrakti nga QKB-ja dhe procesverbali i mbledhjes së ortakëve.
Sapo e pa dosjen, Gentiani shtrembëroi buzët në një buzëqeshje të hidhur.
— Mendove të mbrohesh pas letrave?
— Mendova të të kujtoj se çdo veprim me kuotën në SH.P.K. “Ritmi” bëhet sipas statutit dhe ligjit. Nuk mund ta marrësh sepse bërtet më fort. Ndarja e pasurisë diskutohet në gjykatë ose me marrëveshje noteriale. Ndërsa kërcënimet ndaj reputacionit tim dhe akuza e sotme do t’i bashkëngjiten dosjes.
— Tani po na del juriste?
— Kam marrë jurist.
Kjo e goditi më fort se policia. Gentian Kastrati ishte mësuar të shihte tek unë gruan që, pas turneve të natës, fuste filxhanët e të tjerëve në lavastovilje dhe dëgjonte vjehrrën të ankohej për djalin e saj të pavëmendshëm. Të përshtatshme, të zënë, gjithmonë me një ndjenjë faji mbi supe. Ai nuk e dinte se pas mesazhit të tij për pjesën, unë tashmë isha takuar me avokatin, kisha ruajtur bisedat dhe kisha ndaluar së lëni dokumente të rëndësishme në shtëpi.
— Na ke regjistruar? — pyeti ai.
— Kam ruajtur ato që ju vetë keni shkruar dhe keni thënë në praninë time. Dallimin ta shpjegon avokati.
Rozafa Vrioni u ngrit nga divani.
— Dua të shkoj në shtëpi.
— Sigurisht, — i thashë. — Do ta thërrisni vetë taksinë apo do t’ju çojë Gentiani?
Ajo pa nga i biri. Gentiani nuk foli. Atëherë nxori telefonin dhe nisi ta porosiste makinën vetë. Pa dobësi, pa ankesa, pa kërkuar që dikush t’i jepte dorën.
Gentian Kastrati shkoi në dhomë dhe u kthye me një çantë udhëtimi. Në fillim i hidhte gjërat brenda me nervozizëm, pastaj nisi t’i paloste më me kujdes: këmisha, karikues, brisk rroje, dokumentet nga sirtari i sipërm. Ende përpiqej të dukej si njeri që po largohej me dëshirën e vet, por kjo pamje nuk bindte më askënd.
— Tani je e kënaqur? — pyeti ai.
— Jam e qetë.
— Ti e kupton që unë gjithsesi do të kërkoj ndarjen e pasurisë, apo jo?