— …edhe pjesën time, natyrisht.
— Atëherë ndiq rrugën ligjore.
Ai e mbylli çantën me një lëvizje të ashpër, sikur zinxhiri të ishte fajtor për gjithçka.
— Pa mua nuk ke për ta mbajtur dot atë klinikë.
Nuk iu përgjigja. Ishte i njëjti kurth i vjetër: të më detyronte të nisja numërimin e turneve të natës, kredive, bisedimeve me furnitorët, aparaturave, kontrolleve, kontratave të qirasë. Të më fuste prapë në pozitën ku duhej t’i provoja punën time pikërisht njeriut që sapo ishte përpjekur ta kthente atë punë në armë kundër meje.
— Gentian, që tani e tutje çdo mesazh kalon përmes avokatit.
Ai ngriti çantën dhe ia hodhi fjalën së ëmës:
— Ikim.
Rozafa Vrioni ndodhej tashmë te hyrja. Rregullonte shallin para pasqyrës dhe bënte çmos të mos ia hidhte sytë tavolinës ku kishte mbetur filxhani.
— Unë vërtet nuk u ndjeva mirë, — tha, pa më parë në sy.
— Atëherë ishte mirë që erdhi urgjenca.
— Ti gjithmonë ke qenë mendjemadhe.
— Jo. Sot thjesht nuk pranova të bëhesha e dobishme për gënjeshtrën e dikujt tjetër.
Ajo nuk tha më asgjë. Dera u mbyll pas tyre pa zhurmë. Thjesht dy njerëz dolën nga një shtëpi ku nuk ia kishin dalë të më kthenin mua në të pandehurën e tyre.
Nuk e preka as filxhanin, as paketimin. Më parë fotografova tavolinën, vendin ku qëndronte telefoni mbi raft dhe pamjen e përgjithshme të kuzhinës. Pastaj i vendosa kopjet e dokumenteve sërish në dosje dhe i shkrova avokatit: “Provokimi ndodhi. Erdhi policia dhe urgjenca. Dhënia e shpjegimeve u krye. Kërcënimi për pjesën në klinikë konfirmohet me mesazh.”
Përgjigjja erdhi shpejt: “Mos fshi asgjë. Nesër përgatisim deklarimin dhe qëndrimin për ndarjen.”
Fika dritën e madhe, lashë vetëm llambën e tavolinës dhe, pa nxitim, mblodha në një qese më vete sendet që u përkisnin Gentianit dhe Rozafa Vrionit: dy filxhanët e saj, pikat që kishte harruar, fletëpalosjet e tij reklamuese, pajisjen për ushtrimin e dorës. Nuk hodha gjë, nuk fsheha gjë. Vetëm ndava hapësirën time nga gjurmët e tyre.
Të nesërmen në mëngjes nuk shkova në klinikë më herët se zakonisht, siç bëja dikur për të mbyllur punët e papërfunduara të të tjerëve. Në nëntë u takova me avokatin. Në dhjetë i dërgova njoftim financës së klinikës: çdo kërkesë e Gentian Kastratit lidhur me dokumentet e shoqërisë të trajtohej vetëm nëse kishte bazë ligjore. Në njëmbëdhjetë firmosa dokumentet për zgjidhjen e martesës dhe për nisjen e përgatitjes së ndarjes së pasurisë.
Nga mbrëmja, Gentiani telefonoi. Nuk iu përgjigja. Pas pak shkroi: “Mamaja është e shqetësuar. Të lutem, mos i bëjmë presion një të moshuare.” Mesazhin ia përcolla avokatit. Një orë më vonë erdhi tjetri: “Jam gati t’i diskutojmë të gjitha qetësisht.” Edhe atë ia nisa avokatit. Te mesazhi i tretë, ku shkruante “Mos bëj deklarime, u nxitova”, iu përgjigja vetë: “Shpjegimet janë dhënë. Më tej gjithçka vetëm sipas ligjit.”
Dy ditë më pas, polici i zonës më thirri për sqarim të rrethanave. Shkova bashkë me avokatin, i përsërita ngjarjet me qetësi, dorëzova të printuar mesazhin për pjesën në klinikë, përmenda regjistrimin video që kishte Gentiani dhe kërkova t’i bashkoheshin dosjes edhe të dhënat e thirrjes së urgjencës dhe policisë.
Erdhi edhe Rozafa Vrioni. Këtë herë pa shall, pa zërin e viktimës dhe pa atë sigurinë e mëparshme. Tha se nuk kishte dashur të akuzonte drejtpërdrejt askënd, se fjalët për helm ishin thënë “nga emocionet”, se pija ishte nga përzierja e saj vetjake dhe se, pas kontrollit të mjekëve të urgjencës, nuk kishte pretendime ndaj veprimeve të mia. Gentiani rrinte pranë saj dhe shikonte dyshemenë.
Provokimi që ishte menduar të shërbente si levë kundër meje u shndërrua në një dokument me datë, orë dhe nënshkrime. Për divorcin kjo mjaftonte. Që prej atij momenti, çdo përpjekje për të ushtruar presion mbi punën time, pacientët apo pjesën time në klinikë nuk përballej më me justifikime, por me letra.
Një javë më vonë, avokati i Gentianit dërgoi shkresën e parë. Toni kishte ndryshuar krejt: nuk kishte më “do të të fundos”, as kërcënime me pacientë, as aludime për profesionin tim. Vetëm një listë e thatë e pasurisë, një propozim për bisedime dhe një kërkesë që konflikti familjar të mos diskutohej me persona të tretë. E lexova dhe ia kalova avokatit tim.
Gentiani erdhi të shtunën për të marrë sendet që kishin mbetur. U paraqit vetëm, tepër i sjellshëm në mënyrë të qëllimshme, dhe nuk hyri fare në kuzhinë. Fillimisht nxori një kuti me libra, pastaj pallton e dimrit dhe dosjen me fletët e garancive. Para se të largohej, u ndal te korridori.
— Ornela, ndoshta mund ta bëjmë pa gjyq?
— Përmes avokatëve, Gentian.
Ai uli kokën lehtë.
— E kuptova.
Pasi iku, vendosa mbi tavolinë një agjendë të re dhe shënova tri gjëra: vizitat e pacientëve, takimin me juristin, përditësimin e autorizimeve për klinikën. Më pas hoqa mbulesën e vjetër, ku kishte mbetur rrethi i atij filxhani, dhe shtrova një të pastër. Jo për ndonjë gjest simbolik. Thjesht mbi atë tavolinë nuk duhej të kishte më vend për skenarin e inskenuar të askujt.
Në mbrëmje më erdhi një mesazh nga recepsioni: “Nesër do të jesh? Pacientët pyetën për ty.” U përgjigja: “Do të jem.”
Gentiani nuk më shkroi më drejtpërdrejt. Çdo çështje filloi të kalonte përmes avokatëve. Qasja e tij në dokumentet e klinikës u mbyll sipas rregullave të brendshme, ndërsa historia me “helmin” nuk mbeti mjet presioni, por një përpjekje e dokumentuar për të më bërë fajtore.