Teuta Fundo qëndronte në verandën e vilës dhe ndiqte me sy siluetën e njohur që po afrohej nga porta, përgjatë shtegut të dredhur. Gruaja vinte me dy fëmijë pas vetes. Majlinda Cani, si gjithmonë, mbante një çantë të stërmadhe, nga e cila dilnin lodra fëmijësh dhe një kamerdare fryrëse. Pas saj ecnin me hapa të vegjël Fjolla Lika tetëvjeçare dhe Saimir Osmani pesëvjeçar, të cilët ende pa hyrë mirë në oborr nisën të flisnin me zë të lartë për planet e ditës.
— Prapë, — psherëtiu Teuta Fundo, duke u larguar nga dritarja. — Erion, ka ardhur motra jote.
Erion Tahiri ngriti kokën nga laptopi. Prej gati tri orësh ishte përkulur mbi të, duke shqyrtuar dokumente pune. Për të, vila nuk ishte aq vend pushimi, sa një mundësi për të punuar në qetësi, larg rrëmujës së qytetit. Mirëpo ajo qetësi prishej rregullisht nga vizitat e papritura të Majlinda Canit.
— Përsëri? Po ajo ishte këtu fundjavën e kaluar, — mërmëriti ai, teksa ruajti skedarin dhe mbylli laptopin. Pas pak u dëgjua trokitja e njohur në derë: dy herë shkurt, një herë gjatë, pastaj sërish dy trokitje të shkurtra. Ishte mënyra karakteristike e Majlindës.
— Tungjatjeta, të dashurit e mi! — Majlinda Cani hyri në shtëpi si një furtunë vere, duke e mbushur menjëherë ambientin me zërin e saj të lartë dhe energjinë e pashtershme. — Fëmijë, përshëndeteni dajën dhe tezen!
Fjolla Lika dhe Saimir Osmani i puthën me bindje të afërmit në faqe dhe, pa humbur kohë, vrapuan të eksploronin shtëpinë, sikur po e shihnin për herë të parë, ndonëse kishin qenë aty vetëm një javë më parë.
— Si jeni? Si po shkon puna? — pyeste Majlinda Cani, ndërsa vështronte rreth e rrotull, duke menduar tashmë se ku do të rehatohej më mirë. — Në qytet është një vapë e tmerrshme, nuk durohet fare! Kurse këtu te ju është parajsë: ajri, qetësia… Nuk do të rrimë gjatë, vetëm sa të lahemi pak dhe të hamë drekë. Fëmijët më janë lutur gjithë mëngjesin të vinin në vilë!
Teuta Fundo e vëzhgonte në heshtje këtë skenë të përsëritur. Majlinda Cani gjithmonë thoshte se do të qëndronte “vetëm pak”, por përfundonte pa përjashtim deri në mbrëmje, madje ndonjëherë edhe flinte aty. Gjithnjë dilte ndonjë arsye: ose fëmijët ishin lodhur, ose “tani është vonë për t’u kthyer”.
— Majlinda, ndoshta herën tjetër të flasim më parë në telefon? — propozoi me kujdes Teuta Fundo. — Mund të jemi të zënë ose të kemi planifikuar të dalim diku.
— Aman, ç’plane e ç’hallet thoni! — ia ktheu Majlinda Cani, duke bërë një lëvizje shpërfillëse me dorë. — Jemi familje! Fjolla, Saimir, mos prekni letrat e dajës!
Por fëmijët tashmë ishin vendosur në sallon dhe lodrat i kishin shpërndarë nëpër dysheme. Saimir Osmani ndezi televizorin me zërin në maksimum, ndërsa Fjolla Lika nisi të kontrollonte sirtarët e komodinës.
— Teze Teuta, a keni ndonjë gjë të mirë për të ngrënë? — pyeti Fjolla Lika, duke marrë drejtimin nga frigoriferi.
— Sigurisht, zemër, — tha Teuta Fundo dhe hapi frigoriferin. Nxori kos frutash, fruta dhe lëng. Thellë brenda vetes ajo e dinte se fëmijët nuk kishin faj për sjelljen e nënës së tyre, por bezdia grumbullohej pak nga pak me çdo vizitë.
Ndërkohë Majlinda Cani ishte ndërruar me rroba banje dhe ishte shtrirë në shezlong pranë pishinës, duke u thirrur herë pas here fëmijëve që spërkateshin në ujë. Erion Tahiri u përpoq t’i kthehej punës, por përqendrimi ishte i pamundur: fëmijët bërtisnin, ndërsa Majlinda fliste me zë të lartë në telefon, duke u treguar shoqeve për “pushimin e saj fantastik në vilë”.
Në drekë, Teuta Fundo përgatiti një sallatë të thjeshtë dhe ngrohu supën e mbetur nga një ditë më parë. Majlinda Cani, si zakonisht, e lavdëroi ushqimin, por menjëherë nisi të shpjegonte se si e gatuante ajo të njëjtën gjellë, “krejt ndryshe, me një përbërës sekret”. Fëmijët hëngrën me oreks, duke bërë pis gjithçka përreth dhe pa mbledhur asgjë pas vetes.
— Erion i dashur, a ke ndonjë vegël pune? — pyeti Majlinda Cani, duke planifikuar tashmë argëtimin e radhës. — Saimiri ka shumë qejf të rregullojë ose të ndërtojë diçka. Po rritet mjeshtër i vërtetë, ta dish!
Erion Tahiri nxori një psherëtimë të thellë dhe e kuptoi se puna, për momentin, duhej të priste.