Ai i shtyu mënjanë letrat që nuk kishte arritur as t’i hidhte një sy dhe e mori nipin për dore drejt kasolles ku mbante veglat. Ndërkohë, Teuta Fundo po mblidhte rrëmujën e lënë nga fëmijët, duke bërë me mend llogarinë e ushqimeve që kishin përpirë dhe duke u habitur, si çdo herë, se si arrinin të kthenin përmbys një shtëpi të tërë brenda pak orësh.
Në mbrëmje, kur Majlinda Cani më në fund nisi të bëhej gati për t’u kthyer në shtëpi, Teuta nuk e mbajti dot më veten.
— Majlinda, ndoshta do të ishte më mirë të merreshim vesh përpara se të vini, apo jo? Ne këtu vijmë edhe për të punuar, edhe për të pushuar pak, jo për të pritur mysafirë çdo fundjavë.
Fytyra e Majlindës u zgjat menjëherë dhe në sy iu shfaq një hije fyerjeje.
— Ah, kështu qenka puna! Domethënë ne ju pengojmë! Unë, budallaçka, mendoja se jemi njerëz të një gjaku dhe se këtu na prisnit gjithmonë me kënaqësi. Erion, po e dëgjon çfarë po thotë gruaja jote?
Erion Tahiri mbeti mes dy zjarresh, nga njëra anë e shoqja, nga tjetra e motra.
— Teuta, tani edhe ti… Majlinda, sigurisht që ne gëzohemi kur vini, por ndoshta nuk do të ishte keq të na lajmëronit ndonjëherë më parë…
— Çfarë po thoni kështu? — u ndez Majlinda. — Ne nuk vijmë me duar bosh! Dhe fëmijët janë të edukuar, nuk bëjnë ndonjë gjëmë…
Teutës për pak i shpëtoi e qeshura. Ata “fëmijë të edukuar” deri në atë çast kishin thyer një filxhan, kishin vizatuar tavolinën me stilolapsa me ngjyra dhe kishin shkaktuar përmbytje të vogël në banjë.
— Nuk është puna te fëmijët, — u përpoq të shpjegonte ajo me qetësi. — Çështja është se edhe ne kemi planet tona, jetën tonë. Dhe, të them të drejtën, do të ishte mirë që herë pas here të sillje edhe ti diçka: disa biskota për çaj, fruta për fëmijët… Sepse çdo herë ne ushqejmë të gjithë, pastaj na mbetet edhe pastrimi.
Majlinda u fry si të ishte prekur rëndë në sedër.
— Po mirë, më fal që jemi kaq barrë për ju! Nuk e dija se duhej paguar për të parë vëllanë tënd!
— Mos e tepro, — tha Erioni i lodhur. — Nuk bëhet fjalë për para, por për faktin që…
— E kuptova shumë mirë! — ia preu ajo prerazi. — Nuk do t’ju shqetësojmë më!
Ajo mblodhi fëmijët me nxitim dhe iku, duke e përplasur me qëllim derën e makinës. Erioni dhe Teuta mbetën pas duke rregulluar pasojat e vizitës: peshqirë të lagur, lodra të shpërndara nëpër dhoma dhe enë të pista që prisnin në kuzhinë.
— Mendon se do ta marrë vesh? — pyeti Erioni, ndërsa vendoste në një grumbull librat e fëmijëve.
— Vështirë, — psherëtiu Teuta. — Por të paktën do të kemi dy javë qetësi.
Kaluan gati tri javë derisa Majlinda telefonoi. Zëri i saj dukej pajtues, megjithëse në të ndihej ende një lloj mërie e luajtur me kujdes.
— Erion i dashur, përshëndetje. Si jeni? Si e keni shëndetin?
— Mirë, — u përgjigj ai me kujdes. — Po ju?
— Edhe ne mirë. Dëgjo, a mund të vijmë nga fundjava? Fëmijëve u ka marrë malli shumë për shtëpinë tuaj të fshatit. Gjithë kohën pyesin kur do të shkojmë te daja dhe te tezja.
Erioni hodhi sytë nga Teuta, e cila tundi kokën në mënyrë shumë domethënëse.
— Majlinda, ne kishim menduar…
— Do të vijmë me gjëra, mos ki merak! — foli shpejt Majlinda, sikur të kishte përgatitur përgjigjen më parë. — Do të blej diçka të mirë, do t’u sjell fruta fëmijëve. Të jap fjalën, do të sillemi si engjëj!
Teuta, që e dëgjoi këtë, bëri një shenjë miratimi. Ndoshta, mendoi ajo, e motra e Erionit vërtet e kishte kuptuar dhe do të ndryshonte.
— Mirë, — pranoi Erioni. — Ejani të shtunën nga dreka.
— Faleminderit, shpirt! Sa na gëzove! Shihemi atëherë!
Të shtunën, Majlinda mbërriti me një çantë të madhe, prej së cilës nxori me njëfarë solemniteti një copë djathi të shtrenjtë, një qese me pjeshkë dhe disa kuti lëngu për fëmijët.
— Ja, siç e premtova! — shpalli ajo me krenari. — Djathi është pothuajse si francez, në dyqan ma lavdëruan shumë. Kurse pjeshkët, shikojini sa të bukura janë!
Teuta u befasua këndshëm. Djathi dukej vërtet i shijshëm, pjeshkët mbanin aromë vere, ndërsa fëmijët u kënaqën me lëngjet.
— Faleminderit, Majlinda, — tha ajo sinqerisht. — Është shumë e sjellshme nga ana jote.
— Mos e zmadho, jemi familje! — Majlinda shkëlqente nga kënaqësia.