— Po sikur të pjekim ca mish në hell? — propozoi ajo menjëherë, me një gëzim që dukej gati fëmijëror. — M’u bë zemra festë sot!
Erion Tahiri, i marrë pak me të mirë nga ky ndryshim i papritur te motra, pranoi të organizonin një darkë të vogël familjare. Ai mori rrugën për në dyqan që të blinte mish e perime, ndërsa gratë u futën në kuzhinë për të përgatitur sallatat. Majlinda Cani, për çudi, sillej me shumë kujdes: ndihmonte në shtrimin e tavolinës, pyeste çfarë duhej bërë dhe herë pas here u hidhte një sy fëmijëve.
Mbrëmja, në fakt, doli më e bukur nga sa pritej. Djathi ishte vërtet i mrekullueshëm, mishi u poq i butë e me lëng, ndërsa fëmijët vraponin të lumtur mbi bar. Majlinda tregonte histori për të qeshur, Erioni merrej me skarën, kurse Teuta Fundo, për herë të parë pas shumë kohësh, po shijonte një qetësi të rrallë familjare.
Kur ra muzgu dhe fëmijët nisën të fërkonin sytë nga gjumi, Majlinda u ngrit nga karrigia dhe iu afrua tavolinës.
— Djathin që sollëm ne, ku e latë? — pyeti ajo. — Do t’i marrim me vete ato që kanë mbetur.
Pa pritur përgjigje, filloi të fuste në qese copat e djathit, pjeshkët e mbetura dhe kutitë e lëngut që fëmijët nuk i kishin mbaruar.
Teuta dhe Erioni shkëmbyen një vështrim të shkurtër. Teuta ndjeu se si qetësia e mbrëmjes iu thye brenda vetes dhe në vend të saj u ul një zhgënjim i ftohtë.
— Majlinda, çfarë po bën? — e pyeti ajo me zë të ulët.
— Çfarë po bëj? Po marr gjërat e mia, — u përgjigj Majlinda krejt e patrazuar, duke vazhduar të mbështillte ushqimet. — Nesër fëmijët kanë shkollë, duhet të hanë diçka në shtëpi.
— Po ti i solle si dhuratë…
— Çfarë dhurate? — ia ktheu ajo menjëherë. — Unë thashë që nuk do të vija duarbosh, dhe ja, erdha. Por ato që teprojnë do t’i marr patjetër. Nuk hidhet ushqimi kot.
Me një rregullsi të çuditshme, Majlinda mblodhi gjithçka që kishte sjellë vetë. Pastaj hodhi sytë nga pjatat ku kishin mbetur disa copa mishi dhe pak sallatë.
— Keni ndonjë kuti për mishin? — pyeti. — Edhe këto perime do t’i marr. Ju këtu prapë gatuani, kurse unë në qytet s’kam çfarë t’u jap fëmijëve.
— Majlinda, — u përpoq Erioni të ndërhynte, — ne i blemë të gjitha që të hanim bashkë…
— Lëre tani, mos e bëj të madhe, — e ndërpreu ajo me një lëvizje dore. — Ju keni shtëpi fshati, oborr, kopsht, çdo gjë tuajën. Unë jam në apartament, atje çdo gjë blihet. Fëmijët rriten, duan të hanë.
Ajo mbushi kutitë me pothuajse të gjitha mbetjet e darkës, duke u lënë të zotëve të shtëpisë vetëm ca copa të vogla e pjata të zbrazëta. Fëmijët e saj tashmë flinin në makinë, ndërsa Majlinda po përfundonte “mbledhjen” e saj.
— Faleminderit për këtë mbrëmje të bukur! — tha ajo, teksa ngarkonte qeset me ushqim në bagazh. — Ishte fantastike! Do të vijmë prapë patjetër!
Erioni dhe Teuta mbetën te porta, duke përcjellë me sy dritat e makinës që largohej. Në tavolinë kishin mbetur vetëm pjata të ndotura dhe peceta të rrudhosura.
— Epo, — tha Teuta me zë të lodhur, — tani e kupton që ajo nuk ndryshon?
Erioni pohoi ngadalë, me sytë te tavolina e zbrazur.
— E kuptoj. Ajo nuk erdhi për vizitë. Erdhi për të ngrënë falas. Madje edhe ato që solli vetë, i mori mbrapsht.
— E di çfarë më lëndoi më shumë? — Teuta nisi të mblidhte pjatat bosh. — Jo fakti që mori ushqimet e saj. Por që ajo nuk e sheh fare ku është problemi. Për të është normale të vijë, të hajë, të rrijë gjithë ditën dhe në fund të marrë edhe me vete.
— Mendova se i kishte kuptuar pak ankesat tona…
— Ka kuptuar vetëm kaq: që duhet të sjellë diçka sa për sy e faqe. Pastaj ta marrë prapë. Kjo është edhe më keq se të vish fare duarbosh.
Ata pastruan tavolinën në heshtje, secili i zhytur në mendimet e veta. Teuta kujtonte sa ishte gëzuar në mëngjes, kur pa djathin dhe pjeshkët, sa kishte shpresuar se marrëdhënia me kunatën më në fund do të zbutej. Erioni mendonte për motrën që dikur kishte qenë shoqja e tij më e afërt, ndërsa tani ishte kthyer në një njeri të bezdisshëm që vetëm përfitonte.
— Çfarë do të bëjmë tani? — pyeti Teuta, duke futur enët në lavastovilje.
— Nuk e di, — pranoi Erioni sinqerisht. — Të flasësh me të është kot; ajo nuk dëgjon askënd.