T’ia ndaloje të vinte, po ashtu, nuk ishte e lehtë. Në fund të fundit, ishte motra e tij, dhe fëmijët nuk kishin faj për sjelljen e së ëmës.
— Mund të bëjmë diçka më të thjeshtë: të mos i përgjigjemi telefonatave, — propozoi Teuta Fundo. — Le ta kuptojë vetë se nuk mund të sillet kështu.
— Do të duket si inat fëmijësh, — murmuriti Erion Tahiri.
— Po ajo çfarë po bën? — ia ktheu Teuta. — Një grua e rritur sillet si një fëmijë i llastuar, që mendon se të gjithë i kanë borxh.
Erioni nuk kishte si ta kundërshtonte. Teuta kishte të drejtë. Majlinda Cani ishte mësuar të mendonte se të afërmit duhej ta ushqenin, ta argëtonin, t’i duronin tekat dhe të mos ankoheshin kurrë. Më e trishta ishte se ajo nuk e kuptonte aspak se po vepronte gabim.
Pas një jave, telefoni ra sërish. Ishte Majlinda.
— Erion, përshëndetje! Si jeni? Sa bukur kaluam fundjavën e kaluar! Fëmijët ende flasin për mishin në zgarë. A mund të vijmë edhe të shtunën tjetër?
Erioni hodhi sytë nga Teuta. Ajo tundte kokën prerazi, pa lënë vend për dyshim. Ai e mbylli telefonatën pa thënë asnjë fjalë.
— Po telefonon prapë, — tha pas pak, ndërsa fikte celularin.
— Mos e hap, — i kërkoi Teuta me zë të ulët. — Duhet ta kuptojë që këtë herë e kemi seriozisht.
Majlinda provoi disa herë të tjera. Pastaj nisi mesazhet: “Erion, çfarë ndodhi? Pse nuk përgjigjesh?” Më vonë shkroi: “Mos është Teuta kundër? Po ne kaluam shumë mirë!” Dhe në fund erdhi mesazhi më i çuditshëm: “Jeni mërzitur ngaqë mora ushqimet që mbetën? Po ato do të prisheshin!”
As Erioni, as Teuta nuk kthyen përgjigje. Ata e dinin se shpjegimet nuk do të sillnin asgjë. Majlinda thjesht nuk ishte e aftë të pranonte se nuk ishte e hijshme të bezdisje të afërmit, t’u prishje planet dhe pastaj të përfitoje edhe nga mikpritja e tyre.
Kaloi një muaj. Majlinda nuk telefonoi më. Ndonjëherë Erionit i lindte një dyshim: mos vallë kishin qenë tepër të ashpër? Por mjaftonte të kujtonte vitet e shkuara, vizitat pa fund, frigoriferin e zbrazur, fundjavat e prishura dhe lodhjen e përhershme. Atëherë e kuptonte se, herë pas here, mënyra e vetme për t’i dhënë fund një sjelljeje të papranueshme është të mos e lejosh më të përsëritet.
Teuta nuk dridhej më sa herë dëgjonte zilen e derës në fundjavë. Erioni mund të ulej i qetë para kompjuterit, pa pasur frikë se nga çasti në çast do t’i duhej të argëtonte mysafirë të paftuar. Shtëpia e tyre e pushimit u kthye përsëri në vend qetësie, jo në një mensë falas për të afërmit.
Megjithatë, herë pas here, Erioni mendonte se ndoshta duhej të kishin gjetur një mënyrë tjetër. Pastaj i dilte para syve vizita e fundit e Majlindës: fytyra e saj e qetë, duart që mbushnin qeset me copat e djathit të shtrenjtë, sikur gjithçka të ishte krejt normale. Dhe atëherë pranonte me vete se disa njerëz nuk ndryshohen dot. Mund të bësh vetëm një gjë: të mbrosh jetën tënde dhe të mos i lejosh të të prishin paqen.
Vera po shkonte drejt fundit. Mbrëmjet në verandë u bënë më të çmuara për ta. Uleshin të dy në qetësi, pinin çaj, dëgjonin zhurmat e oborrit dhe e dinin se askush nuk do të shfaqej papritur me kërkesa për ushqim, pije e argëtim. Sigurisht, ndonjëherë i trishtonte fakti që marrëdhëniet familjare mund të përfundonin kaq hidhur. Por të dy e kuptonin se respektimi i kufijve është themeli i çdo lidhjeje të shëndetshme. Nëse dikush nuk arrin ta pranojë këtë, atëherë ndoshta është më mirë që komunikimi të kufizohet.
Në vjeshtë, kur po mbyllnin shtëpinë e pushimit për sezonin, Teuta gjeti në një dollap një kuti biskotash të shtrenjta. Majlinda e kishte sjellë dikur, shumë kohë më parë, “si dhuratë”, dhe pastaj e kishte harruar aty.
— Shiko, — i tha Teuta Erionit, duke ia treguar kutinë. — E vetmja gjë që la pas gjithë këtyre viteve.
Erioni buzëqeshi me një trishtim të lehtë.
— Me siguri e ka harruar. Po ta mbante mend, do ta kishte marrë patjetër.
Të dy qeshën, dhe sikur iu hoq një peshë nga gjoksi. Kufijtë tashmë ishin vendosur, qetësia ishte rikthyer dhe përpara i priste një dimër i paqtë, pa vizita të papritura dhe pa pretendime ndaj mikpritjes së tyre.