Fjolla Frashëri e dëgjoi për herë të parë atë fjalë në kuzhinën e vjehrrës, kur Diella Fundo ishte vetëm tetë muajshe.
Kunata, Anxhela Nushi, rrinte pranë dritares, qëronte një mandarinë dhe fliste në telefon me një shoqe. Jo me zë të ulët. Përkundrazi, aq fort sa ta dëgjonin të gjithë.
— Çfarë gruaje është ajo? Një e mbajtur pas fëmijës. Erioni e duron nga mëshira, se Diella është ende e vogël. Përndryshe, do ta kishte zgjidhur me kohë këtë punë.
Fjolla kishte mbetur në korridor, me biberonin në dorë. Diella i merrte frymë lehtë mbi sup. Mimoza Dhrami lante enët vetëm pak hapa larg Anxhelës dhe as kokën nuk e ktheu.
Askush nuk u kthye.
Atë ditë Fjolla kaloi pranë kuzhinës pa thënë asgjë, u ngjit në dhomë dhe u ul në shtrat. Diella e zuri gjumi. Biberoni mbeti i pa ngrohur në dorën e saj.
Nuk qau. Vetëm qëndroi ulur dhe dëgjoi të qeshurat e Anxhelës që vinin nga poshtë.
Erion Lika u kthye nga puna rreth orës nëntë. Fjolla nuk i tha asgjë. Jo sepse i trembej një zënke. Ajo e dinte përmendësh si do të shkonte. Erioni do të thoshte: “Anxhela flet kot, mos ia vër veshin.” Mimoza Dhrami do të shtonte: “Nuk e kishte me atë kuptim.” Dhe pas një jave, e njëjta gjë do të përsëritej.
Para lejes së lindjes, Fjolla punonte si llogaritare në një firmë ndërtimi. Merrte 46 000 Lekë në muaj. Nuk ishte ndonjë pasuri, por ishin paratë e saj. Banesa ku jetonin ishte në emër të Mimoza Dhramit: një apartament i vjetër me dy dhoma, në rrugën e Durrësit. Vjehrra kalonte në shtëpinë e fshatit nga pranvera deri në nëntor, ndërsa dimrit vinte herë te ata, herë te Anxhela. Erioni paguante faturat dhe mendonte se po jetonin falas.
Fjolla e shihte ndryshe. Brenda dy vitesh ajo kishte ndërruar tubacionet, kishte blerë lavatriçe, kishte veshur me letër-muri dhomën e fëmijës dhe kishte vendosur dritare plastike në sallon. Të gjitha me kursimet e veta. Faturat dhe mandatet i ruante në një kuti këpucësh, sipër dollapit. Nuk kishte ndër mend t’i provonte gjë kujt. Thjesht ishte mësuar të mos hidhte dokumente.
Por fjalën “e mbajtur” nuk e harroi.
Herën e dytë, Anxhela e tha në sy të Erionit.
Ishte ditëlindja e parë e Diellës. Në tryezë ishin ulur Mimoza Dhrami, Anxhela me të shoqin, Marsel Pano, Erioni dhe Fjolla. Diella, në karrigen e lartë të fëmijëve, trazonte me gishta një copë keku.
Anxhela i dhuroi një lugë të vogël argjendi me gdhendje dhe tha:
— Të paktën fëmija të ketë diçka të vetën. Se e ëma s’ka as derë, as prag.
Marseli lëshoi një nënqeshje. Mimoza Dhrami heshti. Erioni pa nga Fjolla dhe menjëherë uli sytë.
Fjolla e mori lugën, tha “faleminderit” dhe e futi në sirtar.
Në mbrëmje, pasi të ftuarit ikën, ajo e pyeti Erionin:
— E dëgjove çfarë tha motra jote?
— E dëgjova. Anxhela llomotit kot. Mos e mbaj mendjen aty.
— Nuk po e mbaj. Por mund t’i kishe kthyer përgjigje.
— E çfarë t’i thosha? Ajo do të fyhej, mamaja do t’i dilte në krah dhe do të fillonte cirku. Këtë do?
Atë natë Fjolla kuptoi dy gjëra. E para: Erioni nuk do të prishej me të motrën për hir të saj. E dyta: ajo nuk mund të largohej menjëherë, sepse nuk kishte ku të shkonte. Nuk kishte apartament të vetin. Me një rrogë llogaritareje dhe me fëmijë, qiraja përballohej vetëm me shumë vështirësi. Për më tepër, ajo ende nuk ishte kthyer në punë.
Prandaj Fjolla nisi të llogariste.
Gjatë një viti e gjysmë që pasoi, ajo bëri tri gjëra.
Së pari, u kthye në punë sapo Diella mbushi një vit e gjysmë. U mor vesh me drejtoreshën e kopshtit që vajza të qëndronte me orar të shkurtuar: në mëngjes e çonte vetë, ndërsa në katër pasdite e merrte.
Së dyti, filloi të kursente. Jo gjithë rrogën, natyrisht. Por çdo muaj kalonte 15 000 Lekë në një depozitë të veçantë, të hapur në emrin e saj, në një bankë tjetër. Erioni dinte vetëm për kartën ku Fjolla merrte pagën. Për depozitën nuk dinte asgjë.