Së treti, Fjolla nisi të mblidhte letra. Fatura për tubat, për dritaret, për lavatriçen, për tapetet. Kontratën me mjeshtrin që kishte montuar dritaret. Mandatet e ujit, dritave dhe shpenzimeve të tjera të shtëpisë, të cilat ajo i kishte paguar në muajt kur Erioni “harronte”. Të gjitha i kishte futur në të njëjtën kuti, lart në dollapin e korridorit.
Ajo nuk po përgatitej për luftë. Po përgatitej vetëm për atë ditë kur dikush mund t’i thoshte: “Ik”, dhe ajo të kishte ku të shkonte.
Gjatë asaj kohe, Anxhela Nushi e përdori edhe katër herë fjalën “e mbajtur”. Fjolla i numëronte.
Një herë e tha para komshies së Mimoza Dhramit.
Një herë tjetër para edukatores së kopshtit, kur kishte ardhur ta merrte Diellën në vend të Fjollës.
Një herë në telefon, por me zë të tillë që Fjolla ta dëgjonte patjetër.
Dhe një herë përpara vetë Diellës. Vajza ishte dy vjeç e gjysmë. Anxhela u ul në gjunjë përballë saj, i ledhatoi faqen dhe tha:
— Sa e bukur qenke ti! Për fat të mirë, s’i ngjan mamit.
Diella nuk kuptoi asgjë. Fjolla, përkundrazi, kuptoi gjithçka.
Kthesa erdhi në mars, kur Diella mbushi tre vjeç.
Mimoza Dhrami njoftoi se kishte vendosur ta shiste apartamentin te Rruga e Kavajës. I kishin ofruar një çmim të mirë: 3 200 000 Lekë. Mendonte të shpërngulej përfundimisht në shtëpinë e fshatit, ta izolonte mirë, ta rregullonte dhe të jetonte atje gjithë vitin.
— Ti dhe Erioni do të duhet të gjeni diçka tuajën, — tha ajo gjatë darkës. Pa zemërim. Thjesht si të tregonte një fakt.
Erioni u zbeh në fytyrë.
— Mami, po ne jetojmë këtu. Diella e ka kopshtin përballë.
— E di, bir. Por apartamenti është imi. Tridhjetë vjet kam paguar për të.
Fjolla nuk foli. Brenda saj, gjithçka ishte çuditërisht e qetë dhe e kthjellët.
Të nesërmen telefonoi një jurist. Jo për të hapur gjyq. Vetëm për t’u këshilluar. E pyeti nëse mund të kërkonte kompensim për riparimet, në rast se banesa nuk ishte e saj, por shpenzimet i kishte bërë ajo. Juristi i shpjegoi se, nëse kishte fatura, kontrata dhe prova pagesash, mund të tentohej në gjykatë me pretendimin për përfitim të padrejtë. Nuk ishte e sigurt, por një mundësi ekzistonte.
Fjolla e falënderoi dhe mbylli telefonin.
Ajo nuk kishte ndërmend të padiste Mimoza Dhramin. Megjithatë, tani e dinte se ato fatura në kuti nuk ishin thjesht një zakon i saj për të ruajtur letra.
Anxhela Nushi e mori vesh shitjen e apartamentit më herët se Fjolla. Dhe, si gjithmonë, reagoi sipas mënyrës së vet.
I telefonoi Erionit dhe i tha:
— Mami po shet shtëpinë. Paratë do t’i ndajë mes nesh. Vetëm ki mendjen që ajo jotja të mos fusë hundët me pretendimet e veta. Ajo s’ka hedhur asnjë qindarkë në atë apartament.
Erioni ia përsëriti këtë bisedë Fjollës. Ndoshta priste që ajo të heshtte, si zakonisht.
— Asnjë qindarkë? — pyeti Fjolla.
— Epo… kështu mendon Anxhela.
— Po ti?
Erioni qëndroi pak pa folur.
— Unë mendoj se jemi familje dhe do ta zgjidhim mes nesh.
Fjolla pohoi me kokë. Por atë mbrëmje nxori kutinë nga dollapi i sipërm. I kaloi një nga një të gjitha faturat. Shuma e përgjithshme e shpenzimeve për tre vjet dilte 428 000 Lekë: tuba, dritare, lavatriçe, tapete, rregullime të vogla në banjë, ndërrimi i rubinetit, brava e re në derën kryesore.
Çdo faturë e fotografoi dhe fotografitë i ngarkoi në hapësirën online.
Dy javë më vonë, Mimoza Dhrami gjeti blerës. Akti i shitjes u caktua për në prill. Fjolla dhe Erioni duhej të çregjistroheshin nga ajo adresë.
Fjolla shkoi vetëm në zyrën e gjendjes civile. U çregjistrua. Diellën e regjistroi pranë vetes. Gjeti një garsoniere në zonën e Freskut, me qira 18 000 Lekë në muaj. Pagoi muajin e parë dhe të fundit. Brenda dy ditësh, ndërsa Erioni ishte në punë, i zhvendosi të gjitha gjërat.
Kur ai u kthye, apartamenti ishte bosh.
Telefoni i saj ra menjëherë.
— Fjolla, ku je?
— Te Fresku. Unë dhe Diella jemi shpërngulur.