— Si u shpërngulët? Pse?
— Sepse nëna jote po e shet apartamentin. Sido që të ishte, ne duhej të largoheshim prej andej.
— Po mund të merrnim një shtëpi me qira bashkë!
— Mundeshim. Por unë vendosa që, para se ta bëjmë këtë, duhet të kuptoj nëse dua ende të jem me ty.
Erioni nuk tha asgjë. Ishte nga ato heshtje që kushtojnë shtrenjtë.
Anxhela e mori vesh shpërnguljen nga Mimoza Dhrami dhe, si zakonisht, nuk mundi ta mbante gjuhën. I shkroi menjëherë Erionit. Ai ia tregoi Fjollës më vonë, kur erdhi te Fresku me një qese ushqimesh në dorë dhe me atë fytyrën e fajtorit.
Mesazhi thoshte:
— Ja pra, ajo parazitja iku vetë. Të thashë unë. Do ta marrë Diellën dhe do të të lërë në baltë. Thuaji mamit të mos i ndajë paratë e shitjes më tresh. Jemi vetëm ne të dy.
Fjolla e lexoi deri në fund. Pastaj ia ktheu telefonin.
— I ktheve përgjigje?
— Akoma jo.
— Mos i kthe fare.
Ajo nuk u mundua t’i shpjegonte më shumë. Tashmë e kishte të qartë çfarë do të bënte.
Në fund të prillit, Mimoza Dhrami e shiti apartamentin për 3 200 000 Lekë. Shuma kaloi në llogarinë e saj bankare.
Në maj, ajo thirri Erionin dhe Anxhelën në vilën e saj, që të flisnin për ndarjen e parave. Fjollën nuk e ftoi askush.
Më pas, Erioni ia tregoi vetë. Mimoza donte të mbante për vete 1 600 000 Lekë, për izolimin dhe rregullimin e vilës. Pjesa tjetër do të ndahej përgjysmë: 800 000 Lekë për Erionin dhe 800 000 Lekë për Anxhelën.
Anxhela kishte thënë:
— Vetëm të mos i japë Erioni asaj të vetes asnjë qindarkë. Këto janë para të familjes sonë. Ajo është e huaj.
Erioni kishte heshtur.
Edhe atë herë kishte heshtur.
Në qershor, Fjolla paraqiti kërkesën për divorc.
Erioni nuk e besoi. Erdhi te garsonierja në Fresk dhe mbeti në prag të derës.
— Për shkak të Anxhelës? Për një fjalë të saj?
— Nuk është për një fjalë, Erion. Është sepse ti heshtje sa herë që ajo fliste ashtu. Sepse nuk the asgjë kur ajo më quajti të huaj përpara nënës sate. Sepse asnjëherë nuk u ngrite të thuash: kjo është gruaja ime, nëna e fëmijës tim, dhe ka futur në apartamentin tuaj pothuajse gjysmë milioni Lekë.
Erioni u ul ngadalë në stolin e vogël.
— Çfarë gjysmë milioni?
— 428 000 Lekë. Tubacionet. Dritaret. Lavatriçja. Tapetet. Banjoja. Brava. Rubineti. Të gjitha me fatura.
Ai e vështroi sikur po e shihte për herë të parë.
— Ti i paske ruajtur të gjitha?
— Jam kontabiliste, Erion. Unë ruaj çdo gjë.
Seanca për divorcin u caktua në shtator. Nuk kishte grindje për pasurinë, sepse pasuri të përbashkët pothuajse nuk kishin. Apartamenti ishte i dikujt tjetër. Makinë nuk kishin. Kredi të përbashkët nuk kishin marrë. Diella do të qëndronte me të ëmën dhe Erioni nuk kundërshtoi.
Por Fjolla ngriti një padi të veçantë kundër Mimoza Dhramit. Jo për ndarje pasurie, por për kthimin e përfitimit të padrejtë: investime në pronë të huaj, në shumën 428 000 Lekë, të vërtetuara me fatura, kontrata dhe mandate pagesash.
Avokati e paralajmëroi se gjykata mund ta ulte shumën. Mund edhe të mos pranonte një pjesë të kërkesës. Megjithatë, dokumentet ishin të forta.
Kur Mimoza Dhrami mësoi për padinë, telefonoi Erionin.
— A e ka seriozisht ajo? Më ka hedhur mua në gjyq?
— Mam, ajo për tre vjet rregulloi apartamentin tënd me paratë e veta. Ti e dije.
— Unë nuk ia kërkova!
— Por as nuk e refuzove. As Anxhela nuk kundërshtoi kur uji i ngrohtë nisi të vinte nga tubat e rinj.
Ishte hera e parë që Erioni nuk heshti. Por tashmë ishte vonë.
Gjyqi u zhvillua në tetor. Fjolla erdhi me avokatin e saj. Mimoza Dhrami u paraqit bashkë me Anxhelën.
Anxhela qëndronte në sallë me shpinën drejt dhe buzët të shtrënguara. Kur gjyqtarja nisi të lexonte materialet e dosjes, ajo mezi po e mbante veten.