Ajo u përkul nga e ëma dhe i pëshpëriti diçka në vesh. Mimoza Dhrami u tërhoq menjëherë, sikur fjala ta kishte djegur.
Gjyqtarja kaloi një nga një provat: faturat, kontratën për vendosjen e dritareve, mandatpagesat, si edhe fotografitë e banesës para dhe pas punimeve, që Fjolla Frashëri i kishte nxjerrë nga telefoni.
Anxhela Nushi nuk e mbajti dot më veten.
— E nderuar gjykatëse, ajo ka jetuar aty pa paguar qira. Riparimet ishin pagesa për qëndrimin në apartament.
Gjyqtarja ngriti sytë drejt saj.
— A jeni ju pronare e banesës?
— Jo, por…
— Atëherë mendimi juaj nuk ka peshë në thelbin e këtij konflikti.
Anxhela mbylli gojën. Për herë të parë, aq sa mbante mend Fjolla.
Vendimi nuk ia dha të gjitha, por ia njohu një pjesë të mirë të kërkesës. Treqind e dhjetë mijë Lekë. Gjyqtarja la jashtë disa punime të vogla dhe rubinetin, sepse nuk mbështeteshin me marrëveshje të veçantë. Por tubacionet, dritaret, lavatriçja dhe tapetat u pranuan si shpenzime të provuara.
Mimoza Dhrami duhej t’ia kthente shumën prej treqind e dhjetë mijë Lekësh brenda tre muajve.
Megjithatë, historia nuk mori fund në sallën e gjyqit.
Mbyllja e vërtetë ndodhi te zyra e gjendjes civile.
Në nëntor, Fjolla dhe Erion Lika shkuan të tërhiqnin aktin e zgjidhjes së martesës. Ishte një procedurë e thatë, pa ceremoni: afrohesh te sporteli, dorëzon kartat e identitetit, firmos në regjistër dhe merr dokumentin.
Erioni rrinte pranë saj. Nuk fliste. Duart i kishte futur thellë në xhepat e xhupit.
Fjolla firmosi e para. E vuri nënshkrimin qartë, pa iu dridhur dora. Mori kopjen e saj të dokumentit.
Pastaj firmosi edhe Erioni. Edhe ai e mori letrën e vet.
Dolën jashtë, në shkallët e institucionit. Nëntori ishte i ftohtë; pemët kishin mbetur pothuajse të zhveshura. Fjolla e futi dokumentin në çantë.
— Thuaji Anxhelës, — tha ajo qetë. — “E mbajtura” u çregjistrua. Tani edhe zyrtarisht.
Erioni nuk tha asnjë fjalë. Vetëm uli kokën lehtë.
Ai mbeti aty, në hyrje, derisa Fjolla arriti te stacioni, hipi në furgon dhe u largua.
Dy javët e para, Diella e pyeste për babanë çdo mbrëmje. Më pas nisi ta pyeste një ditë po, një ditë jo. Pastaj vetëm një herë në javë. Fjolla i jepte gjithmonë të njëjtën përgjigje:
— Babi të do. Do të takoheni.
Erioni e merrte Diellën të shtunave. E sillte përsëri në shtëpi para orës gjashtë. Pagesën për mbajtjen e vajzës e kalonte çdo datë njëzet e pesë në kartën bankare të Fjollës.
Mimoza Dhrami pagoi njëqind e pesëdhjetë mijë Lekë në dhjetor. Pjesën tjetër, njëqind e gjashtëdhjetë mijë, e transferoi në shkurt, pak përpara afatit përfundimtar.
Anxhela nuk telefonoi as edhe një herë. As për të kërkuar falje, as për t’u grindur. Thjesht u zhduk.
Fjollës nuk i mungoi.
Në mars, fiks një vit pasi Mimoza Dhrami kishte shpallur se do ta shiste apartamentin, Fjolla bëri pagesën fillestare për një apartament të vogël në një pallat të ri. Treqind e dhjetë mijë Lekë nga vendimi i gjykatës. Dyqind e shtatëdhjetë mijë Lekë nga kursimet. Kredi për pesëmbëdhjetë vjet.
Banesa ndodhej në katin e katërt dhe ballkoni shihte nga jugu. Diella vraponte nëpër dhomat bosh, duke qeshur me zë të lartë:
— Mami, këtu bën jehonë!
Fjolla qëndronte pranë dritares. Në dorë mbante kontratën e blerjes. Në emrin e saj. Vetëm në emrin e saj.
Mendoi se duhej të blinte një lavatriçe.
Dhe këtë herë, faturën nuk kishte pse ta ruante.
Nëse dikush që e lexon këtë jeton në shtëpinë e tjetrit dhe fut paratë e veta në riparime, ka një gjë që duhet ta mbajë mend.
Ruajini faturat. Jo sepse prisni luftë. Por sepse jeta di të kthehet papritur, dhe një letër për tre mijë Lekë, e marrë për një rubinet, një ditë mund të bëhet pjesë e provave.
Bëni fotografi para punimeve dhe pas tyre. Mbajini kopjet edhe në hapësirë digjitale. Nëse paguani me transfertë, shkruani qartë arsyen e pagesës: “pagesë për montimin e dritareve sipas kontratës”, jo thjesht “transferim”.
Dhe nëse dikush ju quan të mbajtur, mos humbni kohë duke u zënë.
Uluni dhe bëni llogaritë.