Arjana Elezi po lante dyshemenë e ballkonit, e fshehur pas perdes, kur në dhomën e ndenjjes hyri vjehrra dhe tha me zë të prerë:
— S’ka për të qëndruar gjatë këtu Arjana.
Lecka iu ngriu në dorë. Nga kova, uji pikonte mbi pllaka — pik, pik — dhe befas ai tingull iu duk aq i qartë, sikur dikush ta kishte ngritur posaçërisht për veshët e saj. Pas perdes së trashë prej liri, me lule të vogla, që e kishte qepur vetë tre vjet më parë, ajri ishte i rëndë. Kundërmonte zbardhues dhe lëkurë mandarine; në mëngjes kishte qëruar disa mbi parvazin e dritares dhe lëkurat ende rrinin në një pjatëz. Arjana mbeti pa lëvizur. Kishte frikë edhe të merrte frymë, mos ndoshta kërciste ndonjë dërrasë e dyshemesë.
Në dhomën tjetër u dëgjua tringëllima e filxhanëve. Kishin ardhur mysafiret: tezja Luljeta Kola dhe fqinja Nora Gjini. Melihate Molla i kishte ftuar për çaj me rastin e ditëlindjes së mbesës, megjithëse Hana Basha, vajza e Arjanës, po e festonte në kopsht, me edukatoren dhe me një tortë ku ishte vizatuar një zanë filmash vizatimorë.
— Melihate, ç’po thua kështu? — pyeti Luljeta Kola, me sa dukej duke përzier sheqerin në filxhan. — Ku do të shkojë Arjana?
— Aty ku i takon të shkojë, — tha vjehrra me një kënaqësi të ftohtë. — Dritan Dervishi më mori dje në telefon. Tha se është lodhur. Tha se po mendohet seriozisht.
— Po mendon për divorc? — u tmerrua Nora Gjini.
— Për çfarë tjetër? Tre vjet martesë dhe asnjë ditë rehati. Njëherë do t’i rregullohet shtëpia, pastaj do pushime në det, pastaj paska depresion. Grua e re, e shëndetshme, po punë tamam nuk bën. Shkruan ca tregime në internet për dy lekë.
Arjana rrinte pas perdes dhe faqet i digjnin sikur ta kishte futur fytyrën në furrë. Lecka që mbante në dorë iu rëndua, si të ishte mbushur me plumb.
— Epo, nëse është kështu, do ndahen, — tha Luljeta Kola me një ton të matur. — Gjëra që ndodhin në jetë.
— Po shtëpia në emër të kujt është? — ndërhyri Nora Gjini, menjëherë më praktike; nga zëri kuptohej se ishte përkulur përpara, sepse biseda i ishte bërë interesante.
— Ja, këtu është puna, — Melihate Molla uli zërin, por Arjana, e ngjeshur në cepin e ballkonit, dëgjonte çdo fjalë qartë, sikur t’i flisnin me megafon. — Nëna ime, pastë dritë, ia la këtë apartament Dritanit me testament. Mirëpo sa jam unë gjallë, këtu vendos unë. Kështu e kam ndarë mendjen. Nëse Dritan Dervishi divorcohet, Arjana s’ka çfarë kërkon më në këtë shtëpi. Le të shkojë me vajzën te e ëma. Ajo, shyqyr, e ka një garsoniere bosh.
— Po fëmija? — pyeti Luljeta Kola, tashmë jo aq e sigurt sa më parë.
— Ç’ka fëmija? Dritani do ta shohë vajzën, nuk jam ndonjë përbindësh. Por Arjana këtu nuk do të jetojë më. Këtë e kam vendosur përfundimisht. Mjaft më, tre vjet më ka hipur në qafë: gatuan një herë po e një herë jo, pastron si për sy e faqe, dhe prapë i duket vetja me të drejta. Nuk i ka mbetur gjatë këtu, këtë po jua them me siguri.
Arjana u ul ngadalë mbi stolin e vogël pranë derës së ballkonit. Këmbët iu bënë befas si pambuk. Në kokë i rrihte vetëm një fjalë, që e kishte goditur papritur: “nuk i ka mbetur gjatë”. Jo “do të shpërngulet”, jo “do të largohet”, por sikur jeta e saj në atë shtëpi të ishte një afat që po mbaronte. Shprehja i gërvishti diku thellë, në një frikë të vjetër, supersticioze, dhe për një çast u tremb vërtet, me trup e me shpirt. Tundi kokën për ta larguar atë mendim të marrë. Sigurisht që vjehrra fliste për divorcin dhe largimin, jo për diçka më të errët. Megjithatë, shija e keqe mbeti, ngjitëse si mjaltë i derdhur.
Lecka i rrëshqiti nga gishtat dhe ra me një pllaquritje mbi pllaka. Në dhomën e ndenjjes, zëri i vjehrrës u ndërpre.
— Pushoni pak, — u pëshpëriti ajo mysafireve. — Më duket se Arjana është në shtëpi.
— Po ajo sikur po bënte zhurmë në kuzhinë, — tha me zë të ulët Nora Gjini.
— Ku ta dish. Po shkoj ta shoh.
Arjana u ngrit rrëmbyeshëm, kapi furçën e dyshemesë dhe nisi ta lëvizte me nxitim mbi pllaka, duke u përpjekur të dukej sikur nuk ishte shkëputur asnjë sekondë nga pastrimi. Perdja u lëkund dhe Melihate Molla futi kokën në ballkon.
— Çfarë po merresh kaq gjatë këtu? — e pyeti ajo. Fytyra e saj ishte e qetë, sikur para pak çastesh të mos kishte dhënë vendimin për fatin e nuses së djalit përpara dy grave.
— Po laj dyshemenë, — u përgjigj Arjana me zë të njëtrajtshëm, pa ngritur sytë. — Hana Basha vjen shpesh këtu me shkumësa dhe i lë të gjitha me njolla.
— Aha, — zgjati vjehrra fjalën dhe, siç dukej, e humbi interesin. Pastaj u kthye në dhomë.
Arjana u ul sërish në stol dhe qëndroi gjatë pa lëvizur, duke parë vijat e ujit me sapun që shpërndaheshin mbi pllaka. Jashtë ballkonit, oborri vazhdonte jetën e vet: diku përplasej një top, dëgjoheshin të qeshura fëmijësh, lehja e një qeni. Gjithçka rridhte si zakonisht, ndërsa brenda saj dukej sikur ishte ngrirë çdo gjë.
Nxori telefonin dhe deshi t’i shkruante burrit: “Dritan, eja sa më shpejt, duhet të flasim.” Por gishti iu ndal mbi ekran. Çfarë do t’i thoshte? “Dëgjova rastësisht nënën tënde duke diskutuar divorcin tim me fqinjat”? Po sikur ai ta pyeste pse ishte fshehur pas perdes dhe po përgjonte? Mund t’i thoshte se e kishte dëgjuar pa dashje; në fakt, ashtu kishte ndodhur.
E futi telefonin në xhep, fshiu duart te përparësja dhe doli nga pas perdes, duke u përpjekur të sillej sikur nuk kishte ndodhur asgjë. Mysafiret tashmë po largoheshin; në korridor vishnin palltot.
— Arjana, moj bijë, pse je kaq e zbehtë? — e pyeti me dhembshuri Luljeta Kola, ndërsa mbërthente kopsat.
— Më ka kapur dhimbja e kokës, — gënjeu Arjana. — Është shumë vapë brenda.
— Mos e tepro me pastrimet, — tha Nora Gjini, duke tundur kokën. — Nuk e kursen fare veten.
Sapo dera u mbyll pas tyre, Melihate Molla u kthye në kuzhinë, ku Arjana po lante filxhanët në heshtje.
— Do ta marrësh vetë sot vajzën nga kopshti apo të shkoj unë? — pyeti vjehrra krejt zakonshëm, sikur një orë më parë të mos kishte vulosur fatin e martesës së saj.
— Do shkoj vetë, — u përgjigj Arjana me zë të ulët.
— Mirë pra. Se mua më është acaruar artriti dhe nuk më bëhet të dal.
Arjana i lau filxhanët deri në fund, fshiu duart me peshqir dhe më në fund e pa vjehrrën drejt në sy.
— Melihate Molla, a ju mori vërtet dje Dritan Dervishi në telefon? Ju tha se ishte lodhur?
Vjehrra u drodh fare pak, por e mblodhi menjëherë veten.
— Po, më mori. Çfarë ka këtu? Djali s’paska të drejtë t’i telefonojë nënës së vet?
— Sigurisht që ka, — tha Arjana. — Thjesht desha të di çfarë ju tha.
— Atë që thonë zakonisht burrat e lodhur, — iu shmang Melihate Molla dhe doli nga kuzhina, duke e lënë Arjanën vetëm me një grumbull enësh të palara dhe me një nyjë të rëndë në kraharor.
Arjana vazhdoi t’i lante enët si me automatizëm. Pastaj fshiu duart, hoqi përparësen dhe qëndroi për një çast pa lëvizur. Në mendje i sillej vetëm një vendim: duhej të fliste me Dritan Dervishin po atë ditë, drejtpërdrejt, pa dredhi e pa nënkuptime. Nuk kishte ndërmend të luante lojën e heshtjes dhe të priste që të tjerët të vendosnin fatin e saj pas shpine, sikur të ishte një mobilie që mund të nxirrej nga apartamenti me një të shtyrë.
Në pesë e gjysmë shkoi të merrte Hana Bashën nga kopshti. Vajza iu sul përpara me një vizatim në dorë: me rozë dhe të verdhë kishte bërë tri figura të vogla — mamanë, babanë dhe veten — të kapura dorë për dore nën një diell të madh.
— Këta jemi ne! — shpalli me krenari Hana Basha.