duke tundur fletën para syve të saj. — Edukatorja tha se diellin e kam bërë më bukur se të gjithë.
— Është shumë i bukur, zemra ime, — i tha Arjana Elezi dhe e puthi vajzën në majë të kokës. Për një çast, gjoksi iu lehtësua: ja ku ishte e vërteta e saj, arsyeja për të cilën ia vlente të ngrihej e të mos dorëzohej.
Në shtëpi, ajo i dha darkën Hana Bashës, pastaj e shtriu më herët se zakonisht, me arsyetimin se të nesërmen duhej të çohej shpejt për kopsht. Kur vajza fjeti, Arjana mbeti në kuzhinë, përballë një filxhani çaji që tashmë ishte ftohur krejt, duke pritur burrin.
Dritan Dervishi u kthye afër orës nëntë. Dukej i rraskapitur nga puna; ishte inxhinier në një uzinë dhe shpesh i zgjateshin oraret. Në korridor hoqi këpucët, lëshoi një psherëtimë të rëndë dhe hyri në kuzhinë.
— Ka ndonjë gjë për të ngrënë? Po më ha uria, — tha ai dhe, kalimthi, e puthi Arjanën në kokë.
— Ta ngroh tani, — u ngrit ajo menjëherë. Tenxheret trokitën njëra pas tjetrës, ndërsa ajo përpiqej ta mbante zërin të qetë. — Dritan… dje fole me nënën tënde?
— Fola. Pse? — ai u ul në tavolinë dhe fërkoi sytë me lodhje.
— Për çfarë biseduat?
— Asgjë e veçantë. Më pyeti si po shkojnë punët, unë i thashë që jam i mbytur me atë projektin, se shefi s’po di më ku ta çojë punën, — Dritani ngriti supet. — Po pse po më pyet kështu?
Arjana i vuri përpara pjatën me ushqim, pastaj u ul përballë tij. Duart i bashkoi mbi tavolinë, sikur të kërkonte forcë prej tyre.
— Sot, krejt rastësisht, dëgjova nënën tënde duke i thënë Luljeta Kolës dhe Nora Gjinit se ti, gjoja, je lodhur nga martesa dhe po mendon për divorc. Madje tha edhe se, po u ndatë, unë këtu, — ajo bëri një gjest të shkurtër rreth kuzhinës, — nuk kam për të jetuar më. Do të më duhet të largohem.
Piruni i Dritanit mbeti pezull, ende pa iu afruar gojës.
— Çfarë? — pyeti ai, i hutuar. — Nga e nxori këtë?
— Pikërisht këtë dua të di edhe unë, — zëri i Arjanës u drodh. — Vërtet i ke thënë se je lodhur nga martesa jonë?
— Arjana, unë i thashë që jam i lodhur nga puna. Nga shefi. Nga ai projekt i mallkuar. Për martesën nuk kam nxjerrë asnjë fjalë, — Dritani e uli pirunin dhe e pa drejt në sy. — Ti seriozisht mendon se unë i jam ankuar nënës sime për ty?
— Nuk di më çfarë të mendoj, — Arjana uli shikimin. — Me veshët e mi e dëgjova kur tha: “Nuk i ka mbetur gjatë Arjanës të jetojë këtu.” Fjalët e saj, një për një.
Dritani u mbështet pas karriges dhe kaloi pëllëmbët mbi fytyrë.
— Ajo e ka sajuar vetë të gjithën. E kupton? Lodhjen time nga shefi e ktheu në lodhje nga gruaja, pastaj prej aty arriti te divorci. Ka kohë që kapet pas teje për çdo gjë; unë e shoh.
— Edhe unë e shoh, por hesht, sepse nuk dua sherr me të, — tha Arjana me zë të ulët. — Ndërkohë ajo paskësh vendosur gjithçka për ne. Dhe ua paska shpallur edhe komshijeve.
Dritani u ngrit, bëri disa hapa nëpër kuzhinë dhe u ndal pranë dritares.
— Dëgjo, — foli ai pa u kthyer. — Nesër do ta sqarojmë bashkë. Ballë për ballë, pa rrotulla. Do t’i them se nuk kam ndërmend të divorcohem dhe se nuk ka të drejtë të fusë hundët në jetën tonë.
— Po apartamenti? — pyeti Arjana. — Ajo tha se është lënë me testament për ty, por sa kohë që është gjallë, vendos ajo. Dhe, po deshi, mua me Hana Bashën mund të na nxjerrë jashtë.
— Apartamenti, me letra, është imi, — u vrenjt Dritani. — Gjyshja ma la mua, dhe unë e mora trashëgiminë dy vjet më parë. E mban mend, shkuam bashkë te noteri.
— E mbaj mend, — pohoi ajo. — Por nëna jote duket se e sheh ndryshe.
— Atëherë ka ardhur koha t’i kujtohet si qëndron puna në të vërtetë, — tha ai prerë.
Të nesërmen, të shtunën, Melihate Molla erdhi si gjithmonë: pa njoftuar. Ajo kishte çelësin e vet dhe e quante krejt normale të hynte kur t’i tekej. Dritani ishte marrë vesh në punë që të lirohej më herët, vetëm që të ndodhej në shtëpi kur të vinte ajo.
— Mami, ulu pak. Duhet të flasim, — i tha sapo ajo kaloi pragun.
Melihate Molla u tendos, por u ul në tavolinë. I vendosi duart me kujdes përpara, si një nxënëse që pret të pyetet.
— Çfarë ka ndodhur? Mos është sëmurë Hana Basha?
— Hana Basha është mirë. Është te fqinja, po luan, — u përgjigj Arjana, duke u ulur pranë burrit.
— Mami, Arjana më tregoi çfarë i ke thënë Luljeta Kolës dhe Nora Gjinit për divorcin tonë, — nisi Dritani pa hyrje të gjata. — U ke thënë se unë qenkam lodhur nga martesa dhe po mendoj të ndahem. Kjo nuk është e vërtetë. Unë të thashë se jam i lodhur nga puna dhe nga shefi. Për Arjanën, për martesën tonë, nuk kam thënë asgjë të tillë.
Melihate Molla u zbeh, por e mblodhi veten shpejt. Me një lëvizje të njohur, rregulloi jakën e bluzës.
— Po ti vetë the se ishe i lodhur, — u përpoq të justifikohej. — Unë thjesht mendova…
— Mendove dhe pastaj i shtove nga vetja, — e ndërpreu Dritani. — Dhe nuk mjaftoi kaq. Ua tregove edhe grave të tjera se Arjana së shpejti nuk do të jetojë këtu, se apartamentin e komandon ti, ndërkohë që ai prej kohësh është në emrin tim. Këtë e di shumë mirë.
— E di, e di, — pohoi ajo me nxitim. — Po unë jam nënë, shqetësohem…
— Shqetësim do të thotë të pyesësh nëse jemi mirë, — ndërhyri Arjana, për herë të parë me zë të fortë. — Jo të vendosësh ti në emrin tim dhe të Dritanit ku do të jetoj unë e ku jo. Dhe aq më pak ta diskutosh këtë me komshijet, sikur unë të isha një plaçkë që mund të hidhet jashtë kurdo.
— Arjana, po e tepron, — u mundua Melihate Molla ta zbuste bisedën.
— Mami, — foli përsëri Dritani, — nëse edhe një herë e lejon veten të flasësh për martesën tonë me njerëz të tjerë, ose të vendosësh për ne ku do të jetojmë, do ta ndërroj bravën e derës. Çelësi yt nuk do të hyjë më. Dhe do të takohemi diku tjetër, jo këtu.
Vjehrra lëshoi një ofshamë dhe vuri dorën në kraharor.
— Po më kërcënon? Mua, nënën tënde?
— Po vendos kufij, — iu përgjigj ai qetë. — Ti je nëna ime, të dua dhe të respektoj. Por ky apartament është imi, i Arjanës dhe i Hana Bashës. Mënyrën si jetojmë këtu e vendosim ne, jo ti.
Ajo bisedë përfundoi me lotët e Melihate Mollës, me një derë të përplasur fort dhe, pas një ore, me një telefonatë ku ajo kërkoi falje. Melihate dinte të ftohej shpejt kur e kuptonte se kishte kaluar kufirin. Arjana e pranoi ndjesën me maturi, pa u gënjyer nga fjalët e buta. E ndiente qartë se kjo nuk ishte mbyllja e historisë, por vetëm një qetësi e përkohshme.
Dhe nuk gaboi. Një muaj më vonë, në fillim të vjeshtës, gjithçka mori një kthesë që ajo nuk e kishte parashikuar.
Nisi me një telefonatë. Arjana ishte vetëm në shtëpi: Dritani kishte shkuar për një javë me punë jashtë qytetit, ndërsa Hana Basha ishte në kopsht. Telefoni ra nga një numër i panjohur.
— Mirëdita, ju telefonojmë nga zyra noteriale “Garant”, — u dëgjua një zë gruaje, i sjellshëm dhe i përmbajtur. — A mund të flas me zotin Dritan Dervishi?
— Për momentin nuk ndodhet këtu, është në udhëtim pune, — u përgjigj Arjana, menjëherë e vënë në alarm. — Jam bashkëshortja e tij. Mund t’i përcjell ndonjë mesazh?
— E kuptoj. Në regjistrin tonë figuron një kërkesë e lënë në emrin e tij, — nisi të shpjegonte gruaja.