— …për të premten, lidhur me përgatitjen e një prokure për administrimin dhe disponimin e pasurisë së paluajtshme, — sqaroi punonjësja. — Kërkesën e ka paraqitur zonja Melihate Molla, nëse nuk gaboj, nëna e bashkëshortit tuaj. Na duhet vetëm konfirmimi i pronarit, sepse bëhet fjalë për apartamentin që figuron në emër të zotit Dritan Dervishi.
Arjanës iu duk sikur iu ngrinë duart.
— Më falni, për çfarë prokure bëhet fjalë? — pyeti ajo, duke u përpjekur të mos i dridhej zëri.
— Për një prokurë të përgjithshme, me të drejtë disponimi mbi apartamentin në adresën… — gruaja përmendi adresën e shtëpisë së tyre, — përfshirë shitjen, dhurimin dhe veprime të tjera juridike. Zonja që ka bërë kërkesën ka shënuar se dokumenti nevojitet për rastet kur pronari, pra bashkëshorti juaj, mund të jetë për një kohë të gjatë i pamundur për t’u paraqitur, për arsye shëndetësore ose rrethana të tjera.
Arjana ndjeu si i iku gjaku nga fytyra.
— Dhe një prokurë e tillë mund të bëhet pa miratimin e vetë zotit Dritan Dervishi? — pyeti ajo, duke e mbajtur veten me zor.
— Jo, sigurisht që jo. Prokurën e lëshon vetëm pronari, me vullnet të lirë dhe në praninë e tij, — u përgjigj noterja. — Vjehrra juaj solli disa dokumente dhe kërkoi që gjithçka të përgatitej paraprakisht, në mënyrë që zotit Dervishi t’i mbetej vetëm të vinte e të firmoste. Ajo tha se ai ishte në dijeni dhe se pritej të paraqitej së shpejti për nënshkrim.
— Ai nuk di asgjë, — tha Arjana prerë. — Është në udhëtim pune. Nuk ka dëgjuar kurrë për këtë prokurë dhe jam e bindur se as nuk do ta firmoste, as nuk ka ndërmend ta bëjë.
Në anën tjetër të linjës ra një heshtje e pakëndshme.
— Në rregull, atëherë do ta anuloj takimin e së premtes deri sa të sqarohet situata, — tha noterja pas pak. — Ju lutem, nëse zoti Dervishi dëshiron të sqarojë diçka, le të lidhet personalisht me zyrën tonë.
Pasi mbylli telefonin, Arjana mbeti gjatë e ulur, me vështrimin të ngulur në një pikë të murit. Prokurë e përgjithshme për shitje e dhurim apartamenti. Për rastin e “pamundësisë së zgjatur për arsye shëndetësore”. Brenda saj u mblodh një parandjenjë e rëndë: vallë vjehrra e saj kishte menduar vërtet një skenar ku Dritan Dervishi sëmurej, humbiste aftësinë për të vendosur, zhdukej për një kohë, dhe atëherë apartamenti kalonte nën kontrollin e saj?
Pa humbur më kohë, ajo telefonoi të shoqin.
— Dritan, kam frikë se kam lajme shumë të këqija për ty, — i tha sapo ai u përgjigj.
Ia tregoi bisedën me noteren fjalë për fjalë, pa lënë asnjë hollësi jashtë. Dritan Dervishi heshti aq gjatë, sa Arjana u detyrua ta pyeste nëse po e dëgjonte.
— Po të dëgjoj, — u përgjigj ai më në fund, me një zë të rënduar. — Arjana, kjo e kalon çdo kufi. Prokurë për shitjen e apartamentit tim pa dijeninë time… kjo nuk është më “nëna shqetësohet për mua”. Kjo është përpjekje për të vënë dorë mbi pronën e dikujt tjetër.
— Çfarë do të bëjmë? — pyeti ajo.
— Do të kthehem më herët, — tha Dritani shkurt. — Marr biletë për nesër. Do ta sqarojmë nga afër.
Ai u kthye nga udhëtimi dy ditë para afatit, i zymtë dhe i vendosur. Gjëja e parë që bëri ishte të shkonte te zyra noteriale “Garant”, duke marrë me vete të gjitha dokumentet e apartamentit. Arjana qëndroi në shtëpi, por gjithë mbrëmjen s’gjeti qetësi. Herë pas here afrohej te dritarja, shihte poshtë rrugës dhe priste të dallonte makinën e tij.
Dritani u kthye vonë. Fytyra i dukej si e gdhendur në gur.
— Çfarë ndodhi? — e pyeti Arjana sapo ai hyri brenda.
— Noterja e konfirmoi. Nëna ime ka qenë vërtet atje. Ka çuar një kopje të vjetër të certifikatës së pronësisë, që nga koha kur apartamenti, në letra, ishte ende i gjyshes, para se të përfundonte procedura e trashëgimisë, — tha Dritani, duke u ulur i lodhur në karrigen pranë korridorit. — Me sa duket, ajo ka menduar se ato dokumente vlejnë ende. Nuk e ka ditur që noterja do t’i verifikonte patjetër të dhënat aktuale në Kadastër.
— Pra donte të përgatiste prokurë për disponimin e apartamentit duke paraqitur dokumente të vjetruara? — pyeti Arjana, edhe pse përgjigjja ishte tashmë e qartë.
— Kështu duket, — pohoi ai me kokë. — Dhe pjesa më e rëndë është se noterja tha se nëna ime kishte përmendur që “djali do të vijë shpejt për të firmosur”. Do të thotë se ose shpresonte të më bindte në ndonjë mënyrë, ose… — Dritani ndaloi për një çast, — ose kishte ndërmend të falsifikonte firmën time, a të gjente ndonjë rrugë për ta bërë pa mua.
Arjanës iu kujtua puna e saj në Kadastër. Iu sollën ndër mend dhjetëra raste mashtrimesh me prona, dosje që i kishin kaluar përpara në zyrë, histori familjesh të shkatërruara për një firmë, për një dokument të manipuluar, për një prokurë të përdorur keq. E keqja ishte se skema i dukej tepër e njohur. Vetëm se këtë herë nuk flitej për të panjohur, por për familjen e saj.
— Dritan, në punë kam parë shumë histori të tilla, — tha ajo me zë të ulët. — Zakonisht përfundojnë keq për njeriun të cilit përpiqen t’i marrin pronën. Duhet të flasim seriozisht me nënën tënde. Dhe ndoshta duhet të këshillohemi me një jurist, që ta sigurojmë zyrtarisht apartamentin. Të vendosim ndonjë kufizim, që pa praninë dhe firmën tënde personale të mos mund të bëhet asnjë veprim.
— Jam dakord, — tha Dritani. — Por më parë do të flas me nënën. Dua ta dëgjoj nga goja e saj pse i duhej gjithë kjo.
Të nesërmen shkuan bashkë te Melihate Molla. Hanën e lanë për pak kohë te fqinja. Vjehrra i priti me një kujdes të ftohtë; me sa dukej, e kishte ndier që çështja kishte dalë në dritë.
— Mami, — nisi Dritani sapo hynë në apartament, — më telefonuan nga zyra noteriale “Garant”. Më treguan për prokurën që ke kërkuar të përgatitet për apartamentin tim. Dua të më shpjegosh çfarë po ndodh.
Melihate Molla u zbeh, por u përpoq të ruante qëndrimin.
— Po çfarë ka këtu për t’u shpjeguar? Në jetë nuk i dihet kurrë. Po sikur të të ndodhë diçka? Një aksident, një sëmundje… Apartamenti mbetet pa zot, as mund të shitet, as mund të rregullohet ndonjë gjë. Unë për ju po mendoja. Para së gjithash për mbesën.
— Mami, — tha Dritani me ton të ashpër, — apartamenti nuk mbetet “pa zot”. Unë kam grua. Kam trashëgimtare ligjore: Arjanën dhe Hanën. Nëse mua më ndodh diçka, ato do të veprojnë sipas ligjit. Nuk kam nevojë për asnjë prokurë në emrin tënd, aq më pak për një prokurë të përgjithshme me të drejtë shitjeje dhe dhurimi.
— Ti nuk kupton, — zëri i Melihates u drodh. — Po sikur Arjana të vendosë ndonjë ditë të bëjë ç’të dojë? Të ndahet prej teje, të martohet me dikë tjetër, dhe përmes vajzës ta marrë prapë apartamentin në dorë. Unë desha vetëm të sigurohesha që shtëpia të mbetej në familjen tonë, të mos shkonte te të huajt.
Arjana qëndroi pa folur. I dëgjonte ato fjalë dhe ndjeu se diçka brenda saj u këput përfundimisht. Tani gjithçka u bë e qartë: për vjehrrën, ajo nuk kishte qenë kurrë njeri më vete, as nëna e mbesës së saj, por një pengesë e përkohshme, një rrezik për pasurinë që duhej mbrojtur me çdo kusht.