– Vërtet do t’i ngulësh sytë atyre trastave sikur të të kisha sjellë gurë për mur? Mami më tha t’i laja. Ç’ka kaq të vështirë?
Erion Gjini la pranë derës dy çanta të mëdha me kuadrate dhe nuk e hoqi as xhupin. Në dysheme u shfaq menjëherë një vijë gri, e sjellë nga pllakat e shkallëve: bora që kishte mbetur në shollët e këpucëve u shkri, u përzie me rërë dhe u zvarrit drejt qilimit të hyrjes. Unë mbaja në duar filxhanin me kafe, por nuk po shihja çantat. Po shihja fytyrën e tij. Fliste me atë sigurinë e njeriut që e kishte marrë vendimin me kohë dhe mua më takonte vetëm të njoftohesha.
– Nëna jote ka lavatriçe, – i thashë.
– Nuk i shtrydh mirë rrobat.
Erioni hyri drejt e në kuzhinë, hapi frigoriferin dhe u përkul brenda tij me pamjen e dikujt që sapo ishte kthyer nga një turn i lodhshëm. Ndërkohë, ato çanta nuk i kishte mbajtur mbi shpinë nga stacioni i autobusit: i kishte sjellë me makinë, i kishte ngjitur me ashensor dhe m’i kishte hedhur te këmbët.
Nga njëra çantë dilte mënga e një këmishe burri. Nuk ishte e tij. Erioni nuk vishte këmisha me mëngë të shkurtra. Mbi çantën tjetër ishte palosur një perde kuzhine e Flutura Tolës, nënës së tij. E njoha nga katrorët ngjyrë kafe: e njëjta perde varej mbi lavamanin e saj që prej ditës kur ne ishim martuar.
– Erion, këto nuk janë vetëm rrobat e mamasë sate.
Ai nxori nga frigoriferi një enë me hikërror, ngriti kapakun dhe shtrembëroi fytyrën.
– Po të kujt qenkan tjetër?
– Nga ajo këmishë, nuk duket se janë të sajat.
– Anxhela kaloi te mami dhe la nja dy gjëra. Mos ia nis tani.
Kjo “mos ia nis” i dilte gjithmonë para se unë të arrija të shprehja ndonjë kundërshtim. Ishte fjali e leverdishme. Me të mund të mbyllej çdo bisedë, siç mbyllet tenxherja me kapak: avulli prapë do ta gjejë një të çarë, por për pak kohë kuzhina duket më e qetë.
E ula filxhanin mbi tryezë.
– Sot punoj deri në nëntë. Pastaj duhet të mbaroj një raport. Nuk kam ndër mend të laj rroba të huaja.
Erioni u kthye nga unë me enën ende në duar.
– Fjolla, mos u bëj qesharake. Janë rroba, jo ndonjë heroizëm. I hedh në lavatriçe dhe mbaron puna.
E tha lehtë. Aq lehtë sa e thonë njerëzit që nuk kanë nxjerrë kurrë çarçafë të rëndë e të lagur nga kazani i lavatriçes, që nuk kanë varur peshqirë të huaj nëpër gjithë shtëpinë, që nuk kanë mbledhur nga tharësja çorape të cilat as vetë i zoti nuk do të donte t’i shihte në dritë të ditës. Për të, larja ishte një buton. Për mua ishte kohë, detergjent, ujë, hapësirë, duar dhe një erë e huaj në banjën time.
Atë natë, megjithatë, i lava.
Jo sepse pranova. Sepse isha aq e lodhur, sa më dukej më e lehtë ta bëja punën sesa t’i shpjegoja një njeriu pse nuk e kisha detyrim. Vura dy lavatriçe radhazi, natën vonë. Në mëngjes, banja ishte mbushur me këmisha, perde, peshqirë të një kuzhine tjetër dhe robdishanin e Flutura Tolës. Në korridor rëndonte lagështia. Fustani im, ai që kisha planifikuar ta vishja në takim, mbeti në kosh. Për të nuk doli as vend, as kohë.
Erioni iku në punë i kënaqur. Në prag, më puthi lehtë në tëmth dhe tha:
– E sheh? S’ndodhi ndonjë gjë e madhe.
Unë pashë derën teksa mbyllej pas tij dhe për herë të parë më shkoi ndër mend se gjërat e frikshme rrallë nisin me britma. Më shpesh fillojnë me fjalinë “s’ka asgjë të keqe”, të thënë në vendin tënd nga dikush tjetër.
Një javë më vonë, çantat u bënë katër.
Erioni i solli një mbrëmje të premteje. Njërën e vendosi te dera, dy i tërhoqi zvarrë deri në banjë, kurse të katërtën e la pranë dollapit, sepse në korridor nuk kishte më hapësirë. Nga çantat dilnin çarçafë, peshqirë, xhupi i vogël i nipit, tuta sportive të motrës së tij, Anxhelës, dhe një bluzë e bardhë e lidhur nyjë, sikur dikush ta kishte hequr në mes të dhomës dhe ta kishte flakur pa e parë fare.
– Çfarë është kjo?
E pyeta qetë, por Erioni sërish dëgjoi në zërin tim diçka që nuk i pëlqeu. Supet iu tendosën menjëherë.
– Mami kërkoi ndihmë. Lavatriçja e saj po bën prapë naze.
– Po Anxhela?
– Anxhela ka fëmijë. E ka të vështirë.
– Edhe unë kam punë.
– Të gjithë kanë punë, Fjolla.
Këtë herë toni i tij nuk ishte lutës. Ishte ton pronari.
Hyra në banjë. Rrobat e mia ndodheshin në kosh, të shtypura pas murit nga një çantë e huaj. Mbi kapakun e lavatriçes ishte kutia e detergjentit që e kisha blerë një ditë më parë. Erioni e kishte hapur vetë, pa më pyetur. Në cep të lavamanit gjendej një copë letër me shkrimin e Flutura Tolës: “Të bardhat veç. Perdet pa shtrydhje. Bluzën e Anxhelës me dorë.”
E kapa letrën me dy gishta.
– Pra, ajo paska dërguar edhe udhëzime?
Erioni u afrua pas meje.
– Mos u bëj therëse. Mami është thjesht e kujdesshme.
– Njerëzit e kujdesshëm i lajnë vetë rrobat e tyre.
Ai nxori frymën me forcë.
– Në familjen time nuk veprohet kështu.
Atëherë u ktheva nga ai.
Banja ishte e ngushtë. Mes nesh qëndronte koshi me rrobat e mia; mbi të varej çanta e të afërmve të tij, dhe ajo dhomë e vogël, papritur, u bë si një fotografi e saktë e martesës sonë. Vendin tim e kishin zënë nevojat e të tjerëve. Ndërsa Erioni rrinte përballë meje dhe më shpjegonte se pikërisht kështu duhej të ishte.