Arjana kishte mbetur në korridorin e hyrjes, me sytë ngulur te dy djem të vegjël, që mbanin çanta shpine krejt të njëjta. Pas tyre qëndronte Kastrioti, i rënduar nga dy çanta të mëdha, nga një në secilën dorë. Ishte e mërkurë. Një e mërkurë e zakonshme, jo fundjavë.
— Kë ke sjellë në shtëpinë time? — pyeti ajo me një zë të qetë, thuajse të ftohtë. — Ne e kishim bërë të qartë se fëmijët nga martesa jote e parë nuk do të jetonin me ne.
Kastrioti u fut anash saj në korridor dhe i lëshoi çantat përdhe.
— Mos ia nis tani, Arjana. Gjërat ndryshuan. Për një muaj, ndoshta dy.
— Apo ndoshta tre? — Arjana u ul në gjunjë përballë binjakëve, u buzëqeshi dhe i përkëdheli lehtë në kokë. — Djem, shkoni në dhomë. Te rafti keni lodrat me kuba. Luani pak, derisa unë të flas me babin.
Fëmijët u larguan. Arjana mbylli derën pas tyre dhe u kthye nga i shoqi.
— Kastriot, a po e kuptoj mirë? I sjell fëmijët të mërkurën, bashkë me plaçka, dhe mua thjesht më vë përpara faktit të kryer?
— Po çfarë duhej të bëja? Janë djemtë e mi! Apo doje t’i lija të flinin në rrugë?
— Sa arsyetim interesant. Kur u martuam, më betoheshe se djemtë do të jetonin me Elvanën. Të kujtohet? Apo kujtesën e ke me përzgjedhje, si menyja e një mensë të lirë: mban vetëm ato që të leverdisin?
— Është përkohësisht!
— Përkohësisht quhet kur vijnë të shtunën dhe të dielën. Dy çanta të stërmëdha dhe tre muaj quhen shpërngulje. E dallon dot ndryshimin?
Kastrioti nisi të ecte sa andej-këtej nëpër korridor.
— Nuk kam ndërmend të të jap llogari për fëmijët e mi. Edhe kjo shtëpi është e imja.
— Jo, Kastriot. Ky apartament është imi. Ka qenë imi para teje dhe do të mbetet imi edhe pas teje. Dhe para se ta përdorësh prapë fjalën “im”, hidh një sy dokumenteve. Aty figuron një mbiemër i vetëm, dhe nuk është i yti.
Arjana nxori telefonin dhe formoi numrin e vjehrrës. Kastrioti u drodh menjëherë.
— Ule telefonin. Mos guxo t’i telefonosh nënës sime!
— Pse jo? Ti merr vendime për të dy ne; mbase edhe ajo s’e di që sapo është bërë gjyshe me orar të plotë.
— Arjana, po të paralajmëroj!
— Më paralajmëron? Për çfarë? Që pas pesë minutash Shpresa Leka do të marrë vesh si i biri vendos për apartamentin e dikujt tjetër?
Telefoni ra. Vjehrra u përgjigj pas ziles së tretë.
— Shpresa Leka, mirëmbrëma. Doja t’ju pyesja: a jeni në dijeni që Kastrioti ka sjellë Oltianin dhe Yllin te ne? Për të qëndruar. Me gjithë rroba e çanta.
Në anën tjetër pati heshtje. Pastaj u dëgjua zëri i vjehrrës, i habitur dhe i çorientuar.
— Arjana, unë nuk dija asgjë. Nuk më ka thënë as edhe një fjalë. Si domethënë, me çanta?
— Dy çanta të mëdha. Dhe shprehja: “një muaj, ndoshta dy, ndoshta tre”. Prandaj po sqaroj: është ndonjë plan familjar për të cilin unë s’jam njoftuar, apo shpikje personale e tij?
— O Zot. Arjana, të jam shumë mirënjohëse për durimin. Ti edhe kështu merresh me djemtë çdo fundjavë, ndërsa ai sorollatet te shokët. Do të flas unë me të.
— Faleminderit, por besoj se këtë herë do ta zgjidh vetë. Më duhet adresa e Elvanës. Dua të kuptoj pse i ka dërguar fëmijët këtu në këtë mënyrë.
Shpresa Leka ia diktoi adresën. Kastrioti rrinte i zbehur, i mbështetur me shpinë pas murit.
— Për çfarë të duhet adresa e saj? Çfarë ke ndër mend?
— Pse u zverdhe kështu? Nëse gjithçka është në rregull, nga çfarë ke frikë?
— Mos u përziej aty, Arjana. Nuk është puna jote.
— Nuk është e imja? Djemtë ndodhen në apartamentin tim, flenë në divanin tim, hanë në tryezën time. Çdo të shtunë e të diel unë vizatoj me ta, i shëtis, i ushqej, ndërsa ti në atë kohë je “te një shok” ose “te mami”. E cila, siç doli, as ajo nuk të sheh. Atëherë ku shkon ti fundjavave, Kastriot?
— Nuk jam i detyruar të jap llogari!
— Saktë. Nuk je i detyruar. Por as unë nuk jam e detyruar të bëhem dadoja e fëmijëve të dikujt tjetër, ndërkohë që babai i tyre argëtohet diku.
Arjana iu afrua edhe më shumë dhe e pa drejt e në sy.
— Më jep numrin e telefonit të Elvanës.
— Jo.
— Pse?
— Sepse jo! Mjaft më bëre hetuesinë!
— E di çfarë, Kastriot?