Ajo më telefonoi të mërkurën, diku rreth mesditës. Në atë çast po sistemoja në dosje preventivin për një projekt të ri: një parcelë private në periferi të Tiranës. Klienti kërkonte një kopsht në stil japonez dhe unë me Albanin kishim tri javë që merreshim me përzgjedhjen e materialeve, me skicat e ujit dhe pellgjeve. Telefoni ishte mbi tavolinë, me ekranin lart. U ndez emri dhe për disa sekonda nuk bëra gjë tjetër veçse e vështrova. Arjana. Dhjetë vjet heshtje — dhe papritur, Arjana.
E hapa telefonatën.
Më duhet ta nis nga ajo që kishte ndodhur më parë. Jo sepse më pëlqen ta kujtoj, por sepse pa atë pjesë asgjë nuk kuptohet siç duhet.
Isha njëzet e katër vjeçe kur ndodhi gjithçka. Besniku kishte qenë pranë meje për tre vjet. Ishim njohur kur unë sapo kisha mbushur njëzet e një. Nuk do ta quaja dashuri të madhe, nga ato që lexohen në romane, por ishte diçka e vërtetë. Ai e dinte si e pija çajin: pa sheqer, me një copëz xhenxhefili. Unë e dija se ai kishte frikë nga dentistët, ndonëse nuk do ta pranonte kurrë me zë. Tre vjet nuk janë më thjesht takime; janë një jetë e përbashkët, edhe nëse në letra secili banon në shtëpinë e vet.
Arjana është tre vjet më e madhe se unë. Gjithmonë ka qenë e ndezur, e zhurmshme, nga ato gra që sapo hyjnë në dhomë i bëjnë të gjithë të kthejnë kokën. Unë, përkundrazi, kam qenë tjetër lloj njeriu: e qetë, me lapsin pas veshit, me një bllok në dorë ku vizatoja planimetri oborresh që kur isha pesëmbëdhjetë vjeçe. Nuk kishim pasur kurrë ndonjë afërsi të madhe mes nesh, por unë besoja se motra mbetet motër. Mendoja se kjo fjalë kishte peshë.
Doli që nuk kishte.
Nuk e mora vesh prej saj. Më telefonoi mamaja. Zëri i dukej i çuditshëm dhe, që në fjalët e para, e kuptova se kishte frikë të ma thoshte. Besniku dhe Arjana. Prej kohësh, siç doli. Jo një javë, jo një gabim i çastit. Disa muaj. Ndërkohë që unë besoja se mes nesh gjithçka ishte mirë, ndërkohë që planifikoja të zhvendosesha më pranë lagjes së tij.
Nuk bërtita. Nuk qava para mamasë. E mbylla telefonin, qëndrova te dritarja ndoshta pesë minuta, pastaj mora bllokun dhe nisa të vizatoja. Nuk e di çfarë ishte: vija, konture, diçka që ngjante me një gardh. Duart gjetën vetë një punë për të bërë, ndërsa mendja përpiqej të pranonte atë që sapo kishte ndodhur.
Besniku më mori në mbrëmje. U përpoq të shpjegohej. Unë e dëgjova qetë, deri në fund, pa e ndërprerë. Pastaj i thashë vetëm: e kuptova. Dhe kaq.
Arjana telefonoi pas një jave. Zëri i saj kishte pak faj brenda, por edhe një tingull tjetër, më të ftohtë, më të vendosur. Më tha se ajo dhe Besniku do të qëndronin bashkë, se shpresonte në mirëkuptimin tim dhe — ende e mbaj mend pauzën përpara kësaj fjalie — se po mendonin për dasmë dhe do të dëshironte shumë që unë të isha e pranishme. Sepse, fundja, ishim motra.
E mbylla menjëherë. Jo me shpërthim, jo duke i përplasur fjalë. Thjesht shtypa butonin e mbylljes dhe e lashë telefonin mbi tavolinë. Pastaj shkova në kuzhinë, vura çajnikun dhe prita derisa uji të vlonte. Piva çajin tim pa sheqer, me xhenxhefil. Dhe fillova të mendoja si do të vazhdoja të jetoja.
Në dasmë nuk shkova. Mamasë ia shpjegova vetëm një herë, shkurt. Ajo nuk e pranoi. Foli gjatë për familjen, për gjakun, për pendimin që do të më zinte më vonë, për faktin se Arjana nuk e kishte bërë me ligësi, se thjesht kështu kishin ardhur punët. Unë e dëgjova deri në fund. Pastaj i thashë: mami, të dëgjova. Dhe nuk e hapa më atë temë.
Disa muaj më vonë njoha Albanin. Nuk po kërkoja askënd; thjesht u kryqëzuam në një kantier. Ai merrej me instalimet elektrike, unë me organizimin e hapësirës së jashtme. I hodhi një sy skicave të mia dhe tha një fjali që më mbeti në mendje.