“Kjo është punë serioze.” Nuk e tha si kompliment, por si një vlerësim të matur. Dhe mua më mbeti në mendje.
Edhe një vit pas martesës së Arjanës, mami vazhdonte të më merrte në telefon me atë ton sikur faji, në një mënyrë a në një tjetër, të ishte imi. Nuk ma thoshte hapur; ajo kurrë nuk i thoshte gjërat drejt. Por në çdo bisedë ndihej e njëjta gjë: je krenare, je kokëfortë, e vure veten mbi familjen. Arjanës, ndërkohë, po i shkonte mirë. Besniku kishte punë, kishin blerë makinë dhe po mendonin për një shtëpi pushimi.
Unë e dëgjoja dhe mendjen e kisha te jeta ime. Atë vit mora porosinë time të parë krejt e vetme: një oborr të vogël në Gjirokastër. E zonja donte diçka “të thjeshtë, por që t’u mbetej syri fqinjëve”. Ia bëra. Më vonë më dërgoi fotografi dhe më shkroi se fqinjët vërtet po e pyesnin kush ia kishte rregulluar. I printova ato foto dhe i futa në një dosje. Ishte dosja ime e parë me një punë të përfunduar.
Mami thoshte: sa do të zgjasë kjo mania jote? Arjana mendonte njësoj, e dija mirë, sepse mami herë pas here përsëriste fjalët e të tjerëve pa e kuptuar se po i përsëriste. Sipas tyre, ishte diçka e përkohshme. Jo serioze. Duhej të kisha zgjedhur një profesion “normal”, jo të endesha me lopatë nëpër bahçe.
Unë nuk hyja në debat. Thjesht vazhdoja të punoja.
Pastaj mami doli me një ide që, me sa duket, i dukej gjeniale. Arjana dhe Besniku kishin blerë një copë tokë për shtëpi pushimi. Nuk ishte e madhe, rreth gjashtë ari, por donin ta bënin “si njerëzit”. Dhe mami më propozoi: Fjolla, ti di nga këto punë, bëjua ti projektin. Fundja, janë të familjes. Si mes të afërmish.
Atëherë unë ende nuk dija t’i thosha jo mamit. Këtë e mësova më vonë, bashkë me përvojën.
E mora përsipër truallin e Arjanës dhe Besnikut. Kjo ndodhi shtatë vjet më parë. Isha njëzet e shtatë vjeçe; tashmë e kuptoja çfarë po bëja, por ende nuk e kuptoja sa vlente realisht puna ime në para. Katër muaj punë: matje, skica, tri variante planimetrie, diskutime me Besnikun për materialet, vajtje-ardhje në truall, mbikëqyrje gjatë shtrimit të rrugicave. I bëra të gjitha. Nuk mora asnjë qindarkë. Mami kishte thënë “janë të familjes”, dhe unë kisha tundur kokën.
Arjana e priti rezultatin pa ndonjë emocion. Jo se nuk falënderoi fare; falënderimi erdhi, por shkurt, përmes mamit. Diçka si: “thuaji se doli në rregull”. Në rregull. Katër muaj punë, dhe përfundimi ishte: në rregull.
Një vit më pas kërkoi fazën e dytë. Një kënd me tendë, ndriçim përgjatë rrugicave, edhe një zonë tjetër për perime. Përsëri përmes mamit: Fjolla, ti me këto merresh gjithsesi, nuk është ndonjë gjë e madhe për ty.
Aty u ula dhe bëra llogaritë. Mora makinën llogaritëse, kërkova çmimet e asaj kohe dhe nxora sa kushtonte puna që kisha bërë tashmë. Shifra shkonte afërsisht në dyqind e tetëdhjetë mijë Lekë. Me çmime tregu, pa shtesa, vetëm puna dhe vajtjet në terren.
E mora mamin në telefon dhe i thashë se fazën e dytë isha gati ta bëja. Por me kontratë dhe me çmim tregu. Si për çdo klient tjetër.
Mami u mërzit. Arjana, siç e mora vesh sërish prej saj, kishte vendosur se unë isha bërë mendjemadhe dhe lakmitare. Dikur paskësha qenë normale, ndërsa tani diçka më kishte ndodhur. Me siguri më kishin prishur paratë.
Pas asaj bisede, heshtja u shtri për gjashtë vjet. Në total, nëntë vjet që nga ajo dasmë ku nuk shkova. Gjatë gjithë asaj kohe, ne mbetëm njerëz të huaj, të lidhur vetëm nga nëna ime.