Nuk mund të them se vuajta prej kësaj. Jeta ime vazhdoi. U martova me Albanin — firmosëm në heshtje, pa dasmë të madhe, pa sallë e pa bujë. Thirrëm vetëm rreth dhjetë veta, njerëzit që realisht i kishim pranë.
Po atë periudhë hapa edhe biznesin tim. Kjo ndodhi gjashtë vjet më parë, menjëherë pas prishjes me Arjanën, sikur një derë të ishte mbyllur pas meje dhe unë, pa u ndalur gjatë, të kisha shtyrë një tjetër. Fillova të merrja porosi. Në fillim ishin të vogla, punë modeste, pastaj gradualisht u bënë më serioze. Para tre vitesh morëm objektin e parë të madh komercial. Vitin e kaluar përfunduam tre të tillë; dy prej tyre u botuan edhe në një revistë profesionale.
Dosjet e këtyre projekteve i kam në zyrë, të vendosura në raft sipas viteve, me shpinat nga jashtë. Nuk i fsheh. Puna është punë, dhe unë nuk kam pse të turpërohem prej saj.
Mami më telefononte herë pas here. Fliste për hallet e veta, për gjërat e përditshme, dhe unë e dëgjoja. Për Arjanën, sidomos vitet e fundit, thuajse nuk më thoshte më asgjë. Vetëm një herë i shpëtoi goja dhe më tha se mes saj dhe Besnikut “nuk shkonte gjithçka vaj”. Unë nuk e pyeta më tej.
— Fjolla, jam unë, — tha Arjana.
Zëri ishte po ai: i ulët, paksa i ngjirur. Vetëm se tani kishte diçka të shtuar brenda tij. Një tendosje, ndoshta. Si zëri i dikujt që është përgatitur gjatë për një bisedë, por prapë nuk ndihet gati.
— Po të dëgjoj, — iu përgjigja.
Ra heshtje. Me sa duket, ajo priste diçka tjetër nga unë: një thirrje habie, një pyetje, ndonjë “si je?”. Unë nuk fola.
— Nuk do të më pyesësh si jam?
— Ti më more vetë. Do ma thuash.
Sërish pauzë. Pastaj tha:
— A mund të takohemi? Duhet të flas me ty. Sy më sy.
Hodha sytë mbi tavolinë. Tre dosje, një preventiv, lapsa, skica e një kopshti japonez me shënimet e Albanit anash. Ishte ditë pune dhe kisha punë deri në mbrëmje.
— Sot në darkë, — i thashë. — Pas gjashtës.
Arjana erdhi pak pas gjashtës. Sapo hapa derën, gjëja e parë që bëri ishte të vështronte korridorin. Jo me nxitim, as fshehurazi. E pa hapur, siç sheh njeriu diçka që nuk është e tij dhe përpiqet t’i masë vlerën. Pllakat e reja. Raftet e këpucëve, të bëra me porosi. Varësja që Albani kishte sjellë nga një udhëtim pune.
— Bukur, — tha ajo.
Jo “përshëndetje”. Jo “sa kohë pa u parë”. Vetëm: bukur.
— Hyr, — i thashë.
E çova në zyrë. Njërën nga dhomat e kishim kthyer me Albanin në hapësirë pune. Tavolinë, dy monitorë, rafte me dosje të ndara sipas viteve dhe objekteve, ndërsa në mur disa fotografi të printuara nga projektet e realizuara. Arjana u ndal në mes të dhomës dhe nisi t’i shihte raftet ngadalë, nga e majta në të djathtë. Tre dosje të vitit të kaluar. Dy revista me shenjues. Një grumbull skicash. Pastaj sytë i shkuan te fotografitë: terren, gjelbërim, gur, ujë. Ai “pasion i dështuar” që dikur përqeshej, tani kishte marrë këtë formë.
— E paskeni marrë seriozisht, — tha Arjana.
Në atë “seriozisht” ndihej habi. E pastër, e vërtetë, e pamohueshme.
— Ulu, — i propozova.
Ajo u ul në karrige. Menjëherë vura re mënyrën si e mbante çantën: me të dyja duart, mbi gjunjë. Njeriu që vjen për të kërkuar diçka i mban sendet pikërisht kështu.
Folëm pak. Për mamin, për motin, për faktin që kishim kaq vite pa u parë. Arjana fliste qetë, madje përpiqej të dukej e gjallë, por ajo tendosje nuk i largohej nga zëri. Unë prisja.
Pas rreth dhjetë minutash, më në fund kaloi te arsyeja e vërtetë e ardhjes.
— Fjolla, jemi në një situatë shumë të vështirë. Besniku ka probleme me punën dhe ne kemi hyrë në një ngërç të rëndë financiar.