Sara Basha e mbante filxhanin me të dyja duart, duke ngrohur gishtat mbi porcelan, dhe e vështronte Ledion Likën me një qetësi të butë, gati përkëdhelëse.
— Mirë që e hape vetë këtë bisedë, — tha ajo me zë të ulët. — Mendova se do të më duhej ta nisja unë.
— Çfarë të nisësh? — ai qeshi me ironi, i shtrirë lirshëm në karrige. — Ti e kupton apo jo që pa mua mbetesh me duar bosh?
— Ma shpjego. Po të dëgjoj me shumë kujdes.
— Ç’ka për të shpjeguar këtu? — Ledioni kërciti gishtat, sikur po thërriste kamerierin. — Makina është e imja. Shtëpia e pushimit është e imja. Edhe qenin do ta marr unë, që të mos rrish të qash këtu mbrëmjeve.
Sara piu një gllënjkë të vogël dhe e uli filxhanin mbi tavolinë me aq kujdes, sikur të kishte frikë mos zgjonte një foshnjë.
— Meqë ra fjala, Petrit Dhrami të afrohet vetëm kur ke sallam në dorë, — vuri re ajo qetësisht. — Por këto janë hollësi. Vazhdo.
— Çfarë hollësish! Unë po flas seriozisht. Po u solle si e madhe, do të dalësh nga kjo banesë vetëm me pantofla, e kupton?
— Ledion, — Sara ngriti pak cepin e buzës. — Po fryn kaq kërcënueshëm, sa macja e komshiut me siguri është futur poshtë divanit.
— Po tallesh me mua?!
— Aspak. Thjesht po shijoj shfaqjen.
Ai u përkul përpara dhe zëri nisi t’i ngjitej lart, duke marrë një tingull të mprehtë.
— Sarush, duket se nuk po e kap mirë situatën. Unë do t’i rregulloj të gjitha. Avokatë, letra, ankesa. Do të të lë pa asgjë.
— Pa asgjë, domethënë ku? Nëpër botë? — Sara anoi kokën. — Tingëllon joshëse, por planet e mia janë më modeste.
— Gjithmonë me këto shakatë e tua! — ai përplasi pëllëmbën mbi tavolinë. — Unë po të flas për jetën, ti qesh!
— Nuk po qesh. Po buzëqesh.
Ledion Lika shtrëngoi nofullat dhe foli ngadalë, duke i nxjerrë fjalët një nga një, sikur po i mësonte rregullat e lojës.
— Dëgjo mirë. Do të marr çdo gjë që është vënë gjatë këtyre viteve. Sipas ligjit. E kupton? Sipas lig-jit.
— E kuptoj, — tundi kokën Sara Basha. — Ligji është gjë e mirë. Sidomos kur lexohet deri në fund.
— Ç’do të thuash me këtë?
— Dua të them se ende kam durim me ty. Ende.
Ledioni nisi të vinte rrotull nëpër kuzhinë, duke tundur duart, dhe dukej i bindur se po tingëllonte shumë bindës.
— Makinën kush e mori? Unë. Me paratë e mia e kam përdorur, unë i kam hedhur karburant, unë e kam çuar në servis. Pra, është imja.
— Ke udhëtuar me të, po, — pranoi Sara. — Po në emër të kujt është regjistruar, të ta kujtoj?
— Ç’rëndësi ka në emër të kujt është! E rëndësishme është kush e ka përdorur!
— Ah, logjikë e mrekullueshme. — Sara u mbështet pas karriges. — Edhe unë e përdor ashensorin çdo ditë. Po shkoj ta marr në shtëpi.
— Mos bëj palaço! — ulëriti ai. — E kujt është shtëpia e pushimit? Unë ia kam lyer gardhin!
— Një herë. Para tre vjetësh. Dhe, meqë ra fjala, atë ditë bashkë me gardhin le edhe macen.
— Prapë macja! Ç’hyn macja këtu?!
— Macja nuk hyn fare, — pranoi ajo butë. — Por gardhi dhe shtëpia e pushimit janë pronë e nënës sime, Ledion. Ndërsa për makinën, dokumentet flasin vetë.