— …është regjistruar në emrin e saj. Edhe trualli po ashtu. Këtë e di fare mirë. Trokit-trokit.
Ledioni ngriu në vend. Sytë iu endën sa majtas djathtas, pastaj iu ndezën sërish nga inati.
— Edhe çfarë pastaj?! Do t’i kalojmë në emrin tim! Do ta provoj që kam hedhur para aty!
— Me çfarë do ta provosh? Me një kovë bojë dhe me macen që e bëre për turp?
— Ti!.. — ai u mbyt nga zemërimi. — Ti gjithmonë ke qenë dinake! I ke mbledhur të gjitha për vete, i ke vënë në emër të njerëzve të tu, ndërsa unë dola budalla!
— Me një pjesë jam dakord, — pohoi Sara. — Jo me atë që paskam mbledhur gjithçka, por me pjesën “dola budalla”.
— Çfarë the?!
— Thashë që vetë nuk ke regjistruar asgjë në emrin tënd dhe tani po të vjen keq që s’ke çfarë të ndash. Është njësoj sikur të shkosh në dasmën e dikujt tjetër dhe të ofendohesh pse nuk të dhanë copën më të madhe të tortës.
Ledioni u përkul mbi tavolinë, duke u mbështetur me nyjat e gishtave mbi sipërfaqen e saj.
— Po të paralajmëroj. Me të mirë. Jep shtëpinë e pushimit, jep makinën dhe ndahemi pa zhurmë.
— Po me të keq? — Sara ngriti vetullat, sikur vërtet po e merrte në shqyrtim. — Çfarë do të bësh? Do të më frysh rëndë në fytyrë?
— Do ta shkatërroj jetën!
— Ledion, ti për dy vjet nuk arrite të më varësh as kornizën e perdes në dhomën e gjumit. Për çfarë jete po flet? Çfarë do të shkatërrosh?
Ai hapi gojën për të lëshuar ndonjë kërcënim të madh, por zilja e derës e ndërpreu.
Në prag u shfaq Vjollca Ismaili, nëna e Ledionit. Hoqi pardesynë, e vari në grep dhe hyri drejt e në kuzhinë me atë hapin e sigurt të një njeriu që nuk ka ardhur për vizitë, por për punë.
— Ju dëgjova që nga hyrja e pallatit, — tha ajo me zë të sheshtë. — Po bërtisni sikur doni ta marrë vesh gjithë shkalla.
— Nuk bërtas unë, ajo më nxjerr nga vetja! — shpërtheu menjëherë Ledioni. — Mami, thuaji edhe ti! Thuaji që kam të drejtë!
Vjollca u ul ngadalë në karrige. E pa të birin, pastaj Sarën.
— Për çfarë të drejte flet, bir? — pyeti qetë. — M’i rendit një nga një.
— Për makinën! Për shtëpinë e pushimit! Unë jam burri, jam kryefamiljari!
— Kryefamiljari, — përsëriti Vjollca dhe tundi lehtë kokën. — Mirë, atëherë po të kujtoj diçka.
— Mami, mos ia nis prapë me historitë e tua…
— Hesht, — ia preu ajo, dhe zëri iu bë i fortë. — Kur u ndava nga yt atë, ai mori gjithçka. E kupton? Gjithçka. Makinën, banesën, kursimet. Dhe me letra kishte të drejtë, sepse të gjitha ishin vërtet në emrin e tij.
— Po edhe unë…
— Ti je krejt e kundërta, — Vjollca e nguli shikimin drejt tek ai. — Ti nuk ke asnjë dokument. Asgjë. Dhe je ulur këtu duke kërkuar pronën e tjetrit. Kjo nuk quhet e drejtë, Ledion. Kjo quhet paturpësi.
— Po ti në anën e kujt je?! — u përflak ai.
— Në anën e drejtësisë, — tha prerë Vjollca. — Dhe sot ajo nuk është në anën tënde.
Sara u ngrit pa zhurmë, vuri çajnikun dhe nxori një filxhan të tretë.
— Zonja Vjollca, e doni me limon apo me mente?
— Me mente, Sara, faleminderit.
— Ju tani do pini çaj këtu?! — Ledioni gati u mbyt nga mllefi. — Jeni marrë vesh të dyja?!
— Askush nuk është marrë vesh me askënd.