— tha e ëma me një qetësi që nuk linte vend për kundërshtim. — Thjesht nuk dua të zgjohem një ditë dhe të marr vesh se im bir ka nxjerrë një grua në rrugë nga shtëpia e saj, duke tundur në ajër ca çelësa që nuk i përkasin.
Ledion Lika ecte si i tërbuar nga njëra anë e dhomës te tjetra. Zëri i dridhej, i çahej në mes, ndërsa në tëmtha i ishin fryrë damarët.
— Kjo nuk është e drejtë! Ju të dyja jeni kundër meje! Po unë çfarë jam tani, askushi?!
— Ti je një burrë i rritur që para dhjetë minutash më kërcënoje me pantofla, — i kujtoi Sara Basha pa e ngritur zërin. — Ulu. Pije çajin. Dhe dëgjo.
— Nuk kam ndërmend të dëgjoj asgjë!
— Do të dëgjosh, — tha Vjollca Ismaili me atë ton që nuk kërkonte miratim.
Dhe ai, pavarësisht inatit, u ul.
Sara i afroi filxhanin përpara, pastaj u mbështet me ijë te komodina. I kryqëzoi krahët lirshëm, pa sfidë, pa përbuzje, thjesht sikur më në fund i kishte ardhur radha të fliste.
— Tani do t’i hap unë letrat, — tha ajo. — Gjithë mbrëmjen më trembe me ligje e nene. Atëherë le të flasim sipas ligjit.
— Flasim! — ia priti ai, duke ngritur mjekrën me kokëfortësi.
— Makina është në emër të nënës sime. Edhe shtëpia e pushimit po ashtu, dhe është regjistruar para martesës sonë. Nuk ka çfarë të ndahet, sepse nuk është pasuri e përbashkët bashkëshortore. Asgjë. Zero.
— Po apartamenti?! Ne jetojmë këtu!
— Ky apartament më është dhuruar mua. Me akt dhurimi, Ledion. Para se të shfaqeshe ti në jetën time. Ti hyre këtu me një valixhe dhe me atë aparatin e kafesë.
— Aparati i kafesë është imi! — shpërtheu ai, por menjëherë u ndal, sepse e kuptoi vetë sa qesharake tingëlloi.
Sara buzëqeshi lehtë.
— Merre aparatin. Me gjithë zemër. Sinqerisht. Fundja, çdo mëngjes gurgullon si traktor i vjetër.
Vjollca uli fytyrën mbi filxhan dhe mezi e mbajti një nënqeshje.
— Pra, nuk kemi çfarë të ndajmë, — vazhdoi Sara. — As makinë, as shtëpi pushimi, as metra katrorë. Sa për qenin… Petrit Dhrami, hajde këtu.
Qeni u ngrit me përtesë nga cepi, erdhi duke përplasur putrat në dysheme dhe u ul pranë këmbëve të saj, duke iu ngjeshur pas trupit.
— E sheh? — Sara ia kruajti vendin pas veshit. — Ai e bëri zgjedhjen pa avokatë dhe pa gjykatë.
— Kjo s’është e ndershme, — pëshpëriti Ledioni. — Ai vinte edhe tek unë…
— Për sallam, — ia kujtoi ajo. — Dhe kjo, pranoje, nuk quhet dashuri. Quhet marrëdhënie tregtare.
Ledioni rrinte ulur, me duart të mbështjella rreth filxhanit. Po kërkonte një shteg, një çarje, një kërcënim të fundit që mund ta përdorte, por çdo mendim i shkërmoqej sapo përpiqej ta formulonte.
— Ju… ju e paskeni menduar gjithë këtë më parë, — nxori më në fund mes dhëmbësh.
— Jo, — iu përgjigj Sara qetësisht. — Unë thjesht i rregulloja dokumentet në kohë, ndërsa ti merreshe me ngjyrosjen e maces.
— Mjaft më me macen!
— Mirë. Nuk po flasim për macen. — Ajo u ul përballë tij. — Ledion, unë nuk jam më e zemëruar me ty. Jo më. U lodha së zemëruari diku nga viti i dytë i jetës sonë bashkë.
— Domethënë nuk të bëhet vonë fare për mua? — buza iu drodh gati si lutje.
— Nuk është se nuk më bëhet vonë, — tha ajo më butë. — Unë thjesht jam e qetë ndaj teje. Është ndjenjë tjetër. Dhe për ty është shumë më e keqe.
Vjollca e vendosi filxhanin mbi tavolinë dhe u ngrit.
— Bir, sot më dëgjo për herë të fundit, — tha ajo. — Dikur mbeta pa asgjë, sepse besova aty ku nuk duhej.