u besova fjalëve të ëmbla dhe nuk hapa dokumentet për t’i lexuar siç duhej. Nuk dua që Sara Basha të bëjë të njëjtën marrëzi si unë. Dhe aq më pak dua që ti, Ledion, të përsërisësh gabimin e babait tënd. Prandaj ulu, merr frymë thellë dhe prano një të vërtetë të thjeshtë: këtu nuk të pret asgjë. Asgjë nuk ke ndërtuar.
— Po unë ku të shkoj? — pyeti ai me zë të ulët.
— Andej nga erdhe, — iu përgjigj Sara Basha pa zemërim. — Me valixhen tënde dhe me aparatin e kafesë. Madje do të të jap edhe një kuti, që ta çosh pa të rënë rrugës.
Ai nuk foli për një kohë të gjatë. Pastaj ngriti sytë. Në ta nuk kishte më britma, as kërcënime; kishte vetëm hutimin e një njeriu të cilit i kishin hequr nga poshtë këmbëve karrigen ku qëndronte për të tundur grushtin.
— Po sikur unë të dua të rri? — nxori më në fund. — Si njeri, pa sherr.
— Është vonë, — tha Sara Basha qetësisht. — E di ku ndryshojmë ne të dy? Ti zvarrite gjithçka, trembe, kërkove ku të kapje ndonjë copë. Unë, përkundrazi, vendos. Shpejt. Dhe sot e mora vendimin.
— Kaq menjëherë?
— Pse duhet ta zgjas? Zvarritja është sporti yt i preferuar. Unë jam ndërtuar ndryshe.
Vjollca Ismaili shkoi drejt derës dhe u kthye edhe një herë.
— Sara, çelësat e makinës dhe dokumentet e shtëpisë në fshat mbaji ti, — tha ajo. — Ia jep nënës sate, unë do ta marr vetë në telefon. Kurse ti, Ledion, mblidhi plaçkat. Do të të përcjell deri poshtë, që rrugës të mos të të kujtohet ndonjë gjë “e jotja”.
— Mam!
— Dhe mos harro aparatin e kafesë, — shtoi Sara Basha, duke i zgjatur kutinë. — Ta premtova.
Ledion Lika u ngrit. E mori kutinë me një ngathtësi të çuditshme dhe e shtrëngoi pas kraharorit, si fëmijë që mban çantën ditën e parë të shkollës, ende i frikësuar dhe i pasigurt.
— Ti do të pendoh… — nisi ai nga zakoni, por u ndal menjëherë kur u ndesh me vështrimin e saj.
— Mos e vazhdo, — tha Sara Basha me po atë qetësi. — Fundi i kësaj skene është shkruar tashmë. Dhe, imagjino, aty nuk ka as makinë, as shtëpi fshati, as Petrit Dhrami. Je vetëm ti dhe aparati i kafesë. Kujdesuni për njëri-tjetrin.
Ai qëndroi edhe një çast, sikur priste që ajo të ndërronte mendje, të qeshte e t’i thoshte: “Hë pra, rri.” Por Sara Basha thjesht hapi derën para tij.
— Petrit Dhrami, thuaji mirupafshim, — tha ajo.
Qeni lehu një herë, shkurt, si për detyrë, dhe pastaj ktheu kokën nga tasi i vet.
— E sheh? — buzëqeshi Sara Basha. — As atij nuk i pëlqejnë lamtumirat e zgjatura.
Dera u mbyll butë, pa përplasje. Sara Basha rrotulloi çelësin, mbështeti shpinën te kasa dhe nxori frymën lehtë, si njeriu që më në fund ka ulur nga supet një çantë të rëndë.
— Vjollca Ismaili do t’ju përcjellë, — tha me zë, ndonëse pas derës nuk kishte mbetur më askush. — Kurse unë, besoj, do të pi një çaj. Me mente. Dhe pa kërcënime.
Petrit Dhrami iu afrua, u ul pranë saj dhe ia vendosi kokën mbi gju.
— Ja, pra, i ndamë të gjitha, — i pëshpëriti ajo. — Ty të mbetet divani. Mua qetësia. Atij aparati i kafesë. Mua më duket ndarje e drejtë.
Dhe Sara Basha qeshi. Qeshi lehtë, pa hidhërim, si dikush që më në fund i ka vendosur të gjitha gjërat në vendin e vet.