— Vjehrra ime papritur vuri dorë mbi shtëpinë që e kisha marrë si trashëgimi. Burri im doli në krah të saj. Ditën e përvjetorit të saj, i nxora të dy jashtë derës.
Mbrëmja ishte nga ato kur qielli të dukej sikur varej shumë poshtë, si një batanije e lagur, dhe madje edhe macja — ai motor i vogël i palodhur mbi putra — kishte vendosur befas se jeta nuk ishte aq gazmore sa dukej, ndaj ishte futur nën pled dhe shtirej si jastëk dekorativ.
Arlinda Gjoni po kthehej nga puna me ndjesinë sikur po shkonte sërish në shërbim. Vetëm se në vend të qetësisë dhe një filxhani çaji, në shtëpi e priste pakënaqësia e përhershme e veshur me fund, që quhej vjehërr, si edhe burri i saj, të cilit ndjenja e mërzisë dukej sikur i ishte shënuar prej kohësh në dokumente, mes mbiemrit dhe adresës.
Telefoni ra fiks sipas orarit, pikërisht te kthesa që të çonte për në shtëpi.
Ajo hodhi sytë mbi ekran dhe psherëtiu.
— Sigurisht… “Nexhmije Bardhi”. Zilja personale e humorit të keq.
— Arlinda, mirëmbrëma, jam unë, — u dëgjua zëri i vjehrrës, pak i ngjirur, pak i lodhur, sikur të kishte pjekur fara gjithë pasditen pranë zjarrit. — E mban mend, besoj, që nesër kam ditëlindjen?
— E mbaj mend, patjetër, — iu përgjigj Arlinda me një ton të sheshtë. — Urime që tani.
— Mirë atëherë. Me Petritin menduam se do të ishte më rehat t’i prisnim mysafirët te ju. Keni hapësirë, shtëpia është e ngrohtë…
Arlinda ndaloi në mes të trotuarit. Bora kërciti nën çizmet e saj, sikur po i jepte të drejtë kundërshtimit të heshtur.
— Nuk ju shqetëson fakti që nesër punoj deri në tetë të mbrëmjes?
— Po ti je zonja e shtëpisë! I rregullon shpejt të gjitha. Listën e të ftuarve e kemi bërë tashmë.
“Po edhe listën e pazareve e paskeni gati me siguri”, deshi të thoshte Arlinda, por e përtypi fjalën. Në vend të kësaj, foli ftohtë:
— Nexhmije Bardhi, nesër në shtëpinë time nuk do të ketë festë. Mbajeni te ju.
Në anën tjetër të telefonit ra një heshtje e trashë, e rëndë, gati si pelte. Nga ato heshtje pas të cilave njeriu nuk pranon, por vetëm zgjedh fjalët më me kujdes, që të therin më fort.
— Arlinda, ti ke ndryshuar. Një grua duhet të gëzohet kur gjithë familja mblidhet në një tryezë. Kurse ti flet vetëm për punën tënde, për atë biznesin tënd…
— Kur biznesi im të fillojë t’ju ushqejë ju, atëherë do ta mendoj, — ia ktheu ajo dhe e mbylli telefonatën.
Bora i ra mbi flokë, ndërsa humori iu fundos po aq shpejt sa gjendja e kartës pas pagesës së faturave.
Në shtëpi, Petrit Kovaçi po e priste. Dukej si gjykatës që e kishte dhënë vendimin që më parë.
— Mami tha se i fole ashpër, — nisi ai, pa e lënë ende të hiqte çizmet.
— Jo. Thjesht i thashë jo. Nuk është e njëjta gjë.
— Po është përvjetori i saj! Mund të bëje pak lëshim.
— Ndërsa shtëpia është e imja, — tha Arlinda qetësisht.
Petriti hungëriti si kazan uji që po vlonte.
— Përsëri me këtë histori…
— Kjo histori nisi kur ju vendosët se shtëpia ime ishte një mensë shërbimi.
Ai bëri një hap dhe i zuri rrugën.
— Pse duhet ta ndërlikosh çdo gjë? Është më e thjeshtë të pranosh.
— Patjetër që është më e thjeshtë. Sidomos për ata që nuk bëjnë asnjë përgatitje.