…dhe as që u shkon ndër mend të paguajnë.
Arlinda kaloi anash tij, pa i hapur më debat, dhe e flaku çantën mbi divan. Nuk i kishte mbetur më as fuqi për t’u zemëruar. Brenda saj kishte vetëm një zhurmë të shurdhër, si jehonë e lodhjes së vjetër. Gjithçka përsëritej: të njëjtat biseda, të njëjtat qortime, i njëjti “po ti e kupton vetë”. Dhe ajo, në të vërtetë, kishte kuptuar vetëm një gjë: shtëpia e saj prej kohësh nuk ndihej më si shtëpi.
Të nesërmen në mëngjes, sapo kishte hedhur kafen në filxhan, dera u përplas hapur. Pa zile.
Në prag qëndronte Nexhmije Bardhi, e veshur sikur po hynte në betejë, me një qese në dorë dhe me atë sigurinë krenare të njeriut që mendon se tashmë ka fituar.
— Arlinda, bleva pulë! Do ta pjekim te ti. Furra jote është më e mirë.
Arlinda ngriti filxhanin dhe e pyeti me qetësi:
— Nuk mund ta piqni në shtëpinë tuaj?
— Te ne është ngushtë. Këtu është rehat për të gjithë. Petrit, thuaji edhe ti!
Petrit Kovaçi ishte shfaqur ndërkohë te dera e kuzhinës, me kravatën shtrembër dhe me fytyrën e një njeriu të rraskapitur.
— Arlinda, po mamaja tha…
— Petrit, — ajo e pa në sy me një shikim aq të ftohtë, sa edhe macja e kuptoi çastin dhe u zhduk me mençuri poshtë krevatit, — nuk do të ketë mysafirë. Këtë e kemi sqaruar.
Vjehrra psherëtiu thellë, me teatralitet të plotë.
— Gjithmonë kështu. Unë mendoj për familjen, kurse ti vetëm për veten.
— Të paktën dikush duhet të mendojë edhe për veten, — tha Arlinda me zë të ulët dhe piu një gllënjkë kafe.
Deri në mbrëmje ajo dëshironte vetëm një gjë: qetësi. Por te hyrja e pallatit e prisnin tri gra të rregulluara bukur, me buqeta lulesh dhe një tortë në duar.
— Kemi ardhur te Nexhmije Bardhi! Ka festë! — njoftuan ato me gëzim.
Arlinda u ngjit lart. Kur hapi derën e banesës, ngriu në vend.
Shtëpia gumëzhinte. Të qeshura, erë pijeje, sallata mbi tavolinë, Nexhmija me fustan të ri, ndërsa Petriti mbushte gotat.
— A jeni në vete?! — bërtiti Arlinda.
— Ti gjithsesi kthehesh vonë, — tha Nexhmije Bardhi pa iu dridhur qerpiku. — Mendova se mund të mblidheshim këtu.
Arlinda hoqi ngadalë pallton, vendosi çantën mënjanë dhe u drejtua.
— Atëherë tani dilni të gjithë jashtë. Festa mbaroi.
— Çfarë po bën?! — fërshëlleu Petriti.
— Po nxjerr plehrat, — u përgjigj ajo dhe ia hodhi xhaketën në drejtim. — Fillojmë me ty.
Nexhmijes iu zbeh fytyra.
— Arlinda, kjo është sjellje e ulët!
— Jo. Kjo quhet rregull. Secili ka shtëpinë e vet. E juaja nuk është këtu.
Mysafirët mbetën të ngrirë. U panë mes tyre dhe pastaj nisën të mblidhnin gjërat me nxitim. Pas pesë minutash, dera u mbyll edhe pas të fundit.
Petriti qëndronte në korridor, i zverdhur dhe i hutuar.
— Ti je çmendur, — pëshpëriti.
— Jo, Petrit. Thjesht mora mbrapsht shtëpinë time.
Arlinda nxori valixhen dhe ia vendosi përpara këmbëve.
— Mblidhi gjërat. Sonte.
Dhe, për herë të parë pas shumë kohësh, ajri në atë banesë u bë i lehtë.
Petriti mbeti në mes të dhomës, duke vështruar përreth sikur shpresonte që e gjithë kjo të ishte vetëm një ëndërr e keqe. Por valixhja ishte hapur tashmë, dhe sendet e tij — ato gjëra që kishin ndenjur për vite në dollap, duke mbajtur një erë të zbehtë të jetës së dikurshme — po futeshin një nga një brenda saj. Arlinda paketonte qetësisht. Pa britma, pa akuza, pa shpjegime të tepërta; me atë fytyrë që ka njeriu kur hedh një kos të prishur: nuk është e këndshme, por duhet bërë.
Pas një ore, gjithçka pushoi. Valixhja u zhduk bashkë me të zotin, dera u mbyll pas tij dhe banesa më në fund mori frymë.