Në dhoma u shtri një qetësi e vërtetë, e rëndë, pothuajse e prekshme. Macja doli me kujdes nga poshtë krevatit, u afrua, u ul pranë saj dhe e vështroi Arlinda Gjonin me atë shikim sikur më në fund kishte kuptuar se kush e kishte fjalën e fundit në atë shtëpi.
Arlinda mori një gotë nga dollapi, hodhi pak verë, u ul në divan dhe, krejt papritur, e ndjeu qartë — për herë të parë pas kaq shumë vitesh — se kjo ishte shtëpia e saj. Pa hije të huaja që endeshin nëpër qoshe, pa aroma të padëshiruara, pa atë refrenin e përhershëm: “te ne nuk bëhet kështu”.
Kaloi një javë. Shtatë ditë pa zhurmë. Shtatë mbrëmje pa thirrjen: “Arlinda, ku i kam çorapet?”, dhe shtatë mëngjese pa pëshpërimën vigjilente të vjehrrës: “Kafeja nuk të bën mirë në moshën tënde…” Ishte, pa e tepruar, një parajsë e vogël. Megjithatë Arlinda e dinte mirë: stuhia nuk kishte ikur, vetëm po shtirej sikur ishte larguar.
Dhe, vërtet, të dielën, rreth drekës, zilja e derës ra. Gjatë. E rëndë. Si një kambanë që paralajmëronte telashe. Arlinda pa nga syri magjik dhe buzëqeshi lehtë. Në prag qëndronte Petrit Kovaçi — i parruar, me një tufë karafilash në dorë. Karafila! Lule që zakonisht nuk i lidh njeriu me gëzimin, por me krejt të kundërtën.
— Përshëndetje, — tha ai, duke ulur sytë. — Mund të flasim?
— Patjetër, — iu përgjigj ajo. — Jashtë.
— Arlinda, mos e bëjmë teatër.
— Petrit, teatri mbaroi të premten e kaluar. Aktorët ikën në shtëpi. Edhe palaçot po ashtu.
Ai bëri një hap më tej, sikur po provonte deri ku mund të shtyhej.
— Mendova… ndoshta të dy e tepruam pak.
— Të dy? — Arlinda ngriti pak vetullën. — Unë durova shtatë vjet. Ti këtë e quan “e tepruam pak”?
Petriti vendosi lulet mbi raft, sikur me atë gjest po shënonte territor.
— Mami është e shqetësuar. Thotë se ndoshta po kalon ndonjë krizë…
— Petrit, kriza ime e durimit sapo ka marrë fund.
Ai pohoi me kokë, i pasigurt ku t’i mbante duart.
— Atëherë… ndoshta mund të kthehem?
— Jo.
— Pse?
— Sepse valixhja jote dhe nëna jote e kanë gjetur njëra-tjetrën. Mos ua prish lumturinë.
Pas disa ditësh u shfaq Nexhmije Bardhi. Mbante një qese me mandarina dhe një fytyrë sikur e kishin thirrur në hetuesi.
— Arlinda, unë sigurisht që i kuptoj të gjitha. Puna, lodhja… Por jemi familje.
— Familje kemi qenë, Nexhmije Bardhi, deri në çastin kur ju vendosët se kuzhina ime ishte shtëpia juaj e pushimit.
Vjehrra nisi t’i radhiste mandarinat me kujdes mbi tavolinë, sikur falja mund të kërkohej me fruta.
— Unë vetëm doja që Petriti të jetonte në ngrohtësi. Ai nuk është aq i zoti për jetën.
— Sa vjeç është, ma kujtoni pak? — Arlinda nxori filxhanët nga dollapi.
— Burrat janë si fëmijët. Kanë nevojë për një grua që…
— …t’i ushqejë, t’u pastrojë dhe t’u mbajë leksione morali? Faleminderit, jam lodhur.
Nexhmije Bardhi rrotulloi sytë.
— Je tepër krenare. Kështu nuk jetohet, Arlinda. Në jetë duhet të jesh më e butë.
— Kurse ju jeni tepër e bindur se jeta është kuzhina juaj. Unë aty nuk hyj më.
Po atë mbrëmje e mori në telefon Teuta Cani, një e afërme e burrit, me një dhimbje botërore në zë.
— Arlindë e dashur, si munde t’ia bëje këtë Petritit?
— Ndërsa ai ndaj meje, ishte në rregull?
— Është burrë. Burrat kanë dobësitë e tyre.
— Edhe unë i kam të miat, — tha Arlinda. — Për shembull, nuk më pëlqen të më përdorin si rrogoz dere.
Pas asaj bisede, Arlinda eci për një kohë të gjatë lart e poshtë nëpër banesë.