Përbrenda i vlonte gjithçka. Pse duhej të kërkonte falje ajo, vetëm sepse po mbronte shtëpinë e vet dhe qetësinë që i takonte?
Të premten, Petrit Kovaçi u shfaq sërish. Pa lule, pa buzëqeshje, pa asnjë përpjekje për butësi. Erdhi thjesht, si njeri që është thirrur me detyrim diku.
— I kam kuptuar të gjitha, — tha ai. — Jam gati të bëjmë një marrëveshje.
— Domethënë do të vish vetëm për festa dhe pa nënën tënde?
— Epo… mamaja mund të vijë, por sipas një rregulli të caktuar.
Arlinda qeshi shkurt, me përçmim të lodhur.
— Marrëveshjet me ju janë si dietat e dhjetorit: të gjithë flasin për to, po askush nuk i mban.
Ai bëri një hap më afër.
— Unë jam burri yt, në fund të fundit.
— Ke qenë.
— Prit pak, nuk jemi ndarë ende ligjërisht.
— Edhe kjo rregullohet.
Petriti shtrëngoi buzët, sikur po përtypte një fjalë të hidhur.
— Vërtet je gati ta shkatërrosh familjen vetëm pse mamaja hyri disa herë pa rënë ziles?
— Petrit, “disa herë” quhet kur dikush të ha rastësisht biskotën e fundit. Por kur dikush për vite me radhë futet në jetën tënde, sundon kuzhinën, fundjavat dhe ajrin që merr frymë në shtëpinë tënde, kjo nuk është rastësi. Kjo është pushtim.
Pasi ai iku, Arlinda mbeti ulur në heshtje. Frika ishte ende aty, por jo frikë nga e nesërmja. Ishte frika e hidhur e kuptimit se sa vite kishte kaluar duke u trembur mos lëndonte dikë. Dhe, duke u përpjekur të mos prekte askënd, kishte humbur pak nga pak veten.
Të nesërmen në mëngjes e dinte qartë: mjaft. Këtu merrte fund.
Në sallën e gjyqit vinte erë letre, linoleumi të vjetër dhe lodhjeje të mbledhur nëpër mure. Gjyqtarja, një grua me fytyrë të zgjuar, por të rraskapitur, ngriti sytë nga dosja dhe bëri pyetjen e parë:
— Arlinda Gjoni, këmbëngulni për divorc dhe për mosndarje pasurie?
— Po. Banesën e kam blerë para martesës. Dokumentet i kam të gjitha.
Nexhmije Bardhi u gjallërua menjëherë.
— Po djali im ka jetuar aty!
— Ka jetuar, — pohoi Arlinda me qetësi. — Por të jetosh diku dhe ta zotërosh atë vend janë dy gjëra krejt të ndryshme.
Edhe Petriti ndërhyri:
— Po ne ishim familje. Ti më premtove…
— Të premtova se do të të respektoja ty, jo se do t’i dorëzoja jetën time nënës sate. Mos i ngatërro, Petrit.
Gjyqtarja trokiti lehtë stilolapsin mbi tavolinë.
— Ju lutem, pa emocione.
Por Nexhmija, sapo ndjeu një çast heshtjeje, nuk mundi të rrinte pa folur:
— Nëse e shohim njerëzisht, Arlinda, ti e di mirë që ajo shtëpi të ka ardhur nga babai yt. Shite, na ndihmo të përfundojmë shtëpinë tonë…
Arlinda e pa drejt në sy. Ishte e qetë, e lodhur, por e pathyeshme.
— Njerëzisht, zonjë, nuk është e hijshme ta quash tënden trashëgiminë e dikujt tjetër.
Pas këtyre fjalëve, në sallë ra një heshtje aq e thellë, sa dëgjohej vetëm fëshfërima e faqeve të dosjeve që ktheheshin.
Vendimi doli shpejt: divorc, pa ndarje pasurie. Banesa mbetej e Arlindës. Pikë.
Në korridor u përballën edhe një herë. Petriti shikonte dyshemenë.
— Pra, kështu?
— Po, Petrit. Kështu. — Ajo nxori çelësat nga çanta dhe ia zgjati. — Këta nuk të duhen më.
Nexhmije Bardhi, natyrisht, nuk mund ta përmbante veten:
— Arlinda, do të pendohesh për këtë!
— Ndoshta, — buzëqeshi ajo lehtë. — Por të paktën jo brenda shtëpisë sime.
Në mbrëmje, Arlinda mbushi sërish një gotë verë. Macja u shtri pranë saj, e kënaqur, si gjithmonë kur në banesë mbretëronte rregulli.
— Epo, ç’thua? — i foli ajo. — Me sa duket, tani e tutje do të jetojmë pa mysafirë të paftuar.
Dhe në atë fjali, papritur, nuk pati asnjë tingull vetmie. Përkundrazi, aty u ndie fillimi i diçkaje të vërtetë. Diçkaje të re. Të qetë. Të sajës.