— Arjana, unë dhe Mimoza u këshilluam pak dhe vendosëm që kursimet nga depozita ime me interes të lartë t’ia japim Ilirit për të blerë një garsoniere, — tha me një qetësi të butë Flamur Basha, ndërsa kapte me mjeshtëri me pirun një copë shojzë të marinuar. — Djali është njëzet e dy vjeç. Ka ardhur koha të shkëputet nga e ëma dhe të nisë jetën e vet.
Arjana Cani mbeti e ngrirë, me tasin e kristaltë të sallatës në duar. Tryeza festive, e shtruar në sallonin e tyre të madh për ditëlindjen e dyzetegjashtë të Flamurit, ishte mbushur plot me ushqime. Ajo kishte gatuar për dy ditë rresht: kishte pjekur rosë me mollë të tharta dhe salcë boronice, kishte përgatitur sallata të ndërlikuara me shtresa, kishte bërë një tortë shumëkatëshe “Napoleon”, duke hapur petët aq hollë sa në fund shpatullat i digjnin nga lodhja. Ishte rraskapitur deri aty sa nuk ia ndiente më shijen asnjë kafshate, megjithatë përpiqej t’u buzëqeshte të ftuarve. Të ftuar, në fakt, nuk kishte shumë: vetëm motra e madhe e të shoqit, Mimoza Marku, dhe djali i saj tashmë i rritur, Ilir Nushi, i cili gjatë gjithë mbrëmjes nuk i kishte hequr sytë nga ekrani i telefonit.
— Për cilat kursime e ke fjalën? — pyeti Arjana me zë të përmbajtur, duke e vendosur me kujdes tasin mbi mbulesën e tavolinës. — Për ato katër milionë e gjysmë lekë që kemi lënë mënjanë për tre vjet, që të blinim një shtëpi jashtë qytetit?
— Po mirë, Arjana, pse i sheh gjërat kaq ngushtë, vetëm nga ana e parasë? — Flamuri u vrenjt, sikur të kishte kafshuar limon, pastaj fshiu buzët me pecetën prej liri. — Shtëpia në fshat mund të presë. Ne edhe në qytet jetojmë shumë mirë. Ndërsa djaloshi ka një hall të vërtetë. Mimoza nuk mund të rrijë gjithë jetën me të në një apartament me dy dhoma. Ilirit i duhet hapësira e vet, që të marrë hov. Jemi të afërm, duhet t’i gjendemi njëri-tjetrit. Për më tepër, paratë janë në llogarinë time dhe kam të drejtë t’i përdor për të mirën e familjes.
Mimoza, që rrinte përballë tyre, buzëqeshi me kënaqësi të dukshme dhe zgjati dorën për një copë tjetër rosë. Ajo ishte afër të pesëdhjetave, por kurrë nuk kishte qëndruar më shumë se tre muaj në një punë. Herë pas here ankohej për migrenën, për ajrin e ndotur, për fatin e padrejtë dhe për gjithçka tjetër që mund të gjente.
— Arjanë moj, ti je grua e zonja, do t’i fitosh prapë, — këndoi kunata me një zë të ëmbël deri në bezdi. — Ke biznesin tënd, klientë me para. Kurse Flamuri duhet të mendojë edhe për nipin. Djali është në atë moshë… s’ka ku të çojë as ndonjë vajzë.
Arjana e ktheu shikimin nga Iliri. “Djaloshi”, me atletet firmato që, meqë ra fjala, ia kishte blerë ajo për Vitin e Ri të kaluar, përtypte me përtesë një gjethe sallate dhe as nuk ngriti kokën.
Në kraharorin e Arjanës nisi të përhapej një mpirje e ftohtë, e rëndë, si gur. Ajo ishte dyzet e tre vjeçe. Pesëmbëdhjetë vitet e fundit i kishte kaluar duke punuar sikur të ishte në një garë të pafund mbijetese. Arjana ishte auditore dhe pronare e një agjencie të vogël që merrej me shërbime kontabiliteti për kompani të tjera. Mbante llogaritë e dhjetëra bizneseve: firma ndërtimi, restorante, qendra mjekësore. Ditët e saj përbëheshin nga akte rakordimi pa fund, deklarata tatimore, debate me inspektorë, zhbllokime llogarish bankare dhe net pa gjumë sa herë afrohej afati i bilanceve vjetore. Nga qëndrimi i pandërprerë para monitorit, shikimi i ishte dobësuar, ndërsa dhimbja në qafë ishte kthyer në shoqëruese të përhershme.
Flamuri, nga ana tjetër, e prezantonte veten si biznes-trajner i pavarur dhe këshilltar për zhvillim strategjik. Në praktikë, kjo do të thoshte se flinte deri në njëmbëdhjetë të paradites, pastaj bënte dush gjatë me xhelëra të shtrenjtë, përgatiste kafe me kujdes ritual dhe ulej të shkruante postime të gjata në rrjete sociale mbi rëndësinë e delegimit dhe artin e suksesit. Rrallëherë i shfaqej ndonjë klient i rastësishëm, që i paguante pak lekë për këshillat e tij të mjegullta. E gjithë barra financiare e shtëpisë binte mbi shpatullat e Arjanës.
Ajo e kishte shlyer vetë kredinë për apartamentin e tyre me tri dhoma, duke kursyer çdo lek. Ajo blinte ushqimet, paguante faturat, karburantin, siguracionet për të dy makinat. Flamurit i pëlqente të jetonte bukur: zgjidhte djathëra artizanalë, produkte të kushtueshme dhe çdo gjë që, sipas tij, i jepte jetës një pamje më të rafinuar.