Bravandreqësi me çantën e veglave mbërriti pas afro gjysmë ore. Eriola Cani rrinte në korridor, me shpinën mbështetur te muri, dhe ndiqte me sy mjeshtrin që po çmontonte bravën e derës së hyrjes. Kur mekanizmi i vjetër përfundoi në pëllëmbën e tij, brenda saj sikur u këput diçka. Ndoshta pikërisht kështu ndihej ajo liri për të cilën flasin të gjithë pas një divorci.
— Bravë të mirë keni zgjedhur, — vuri re mjeshtri, teksa provonte cilindrin e ri. — E fortë, e sigurt. Doni të vendosim edhe një tjetër, me levë?
— Po, — u përgjigj Eriola Cani pa u menduar gjatë. — Dua dy brava. Të jem krejt e qetë.
Ai tundi kokën dhe iu kthye punës. Eriola Cani hyri në dhomë. Mbi tavolinë qëndronin dokumentet e divorcit. Vula në pasaportë ende nuk ishte hedhur, por vendimi dhe letrat nga gjykata i kishte tashmë në dorë. Gjithçka ishte bërë pastër, sipas ligjit. As kredi të përbashkëta, as pasuri të ndarë mes tyre. Apartamenti i kishte ardhur trashëgim nga gjyshja dy vjet para martesës, prandaj nuk kishte çfarë të ndahej.
Dikur Arben Curri qeshte me atë banesë të vogël njëdhomëshe në një pallat të vjetër.
— Më mirë ta shisje dhe të blinim diçka për së mbari, — i thoshte i shoqi. — Në një lagje të re, me planimetri normale.
Tani, pikërisht ajo banesë që ai e përçmonte, ishte kthyer në shpëtimin e Eriola Canit. Tridhjetë e tetë metra katrorë vetëm të saj. Një hapësirë ku askush nuk do t’i jepte urdhra, nuk do t’i kritikonte çfarë shihte në televizor dhe nuk do të linte pjata të palara në lavaman.
— Mbaroi, — njoftoi bravandreqësi. — Provojeni.
Eriola Cani mori çelësat e rinj dhe i rrotulloi disa herë në të dyja bravat. Fleta e derës u mbyll me një klikim të butë e të sigurt. Që nga ai çast, në atë shtëpi nuk do të hynte më askush pa lejen e së zonjës.
— Faleminderit, — tha ajo dhe e pagoi mjeshtrin.
Sapo dera u mbyll pas tij, Eriola Cani u mbështet me shpinë mbi të dhe uli qepallat. Heshtje. Për herë të parë në gjashtë muajt e fundit, heshtje e vërtetë. Nuk dëgjohej më zëri i Arben Currit, gjithmonë i zënë me telefonata të pafundme. Nuk gumëzhinte më televizori, të cilin ai e ndizte që në mëngjes dhe e linte hapur deri natën vonë.
Ajo shkoi drejt dritares dhe e hapi kanat më kanat. Ajri i korrikut hyri menjëherë në dhomë, duke sjellë me vete aromën e blireve të lulëzuara nga oborri pranë. Poshtë, diku mes pallateve, fëmijët luanin; zërat e tyre përziheshin me zhurmën e makinave që kalonin në rrugën më tej. Tinguj të zakonshëm vere, të cilët dikur humbisnin në rrëmujën e përditshme familjare.
Në kuzhinë, frigoriferi ishte pothuajse bosh. Brenda kishte vetëm një kos dhe një pako gjizë. Eriola Cani hapi derën, qëndroi pak duke parë ato rezerva modeste, pastaj buzëqeshi me ironi. Arben Curri ankohej gjithmonë se në shtëpi nuk kishte ushqim “siç duhej”. Tani ajo do të blinte vetëm çfarë i pëlqente vetë. Jo më sallame që ai i kërkonte në çdo mëngjes. Jo më darka të shpejta me gjellë të ngrira tri herë në javë.
Ajo nxori kosin, ia hoqi kapakun dhe nisi ta hante drejt e nga gota, në këmbë, pranë dritares. Më parë, Arben Curri rrudhte fytyrën sapo e shihte kështu.
— Si në konvikt, — murmuriste ai. — Nuk mund të ulesh normalisht në tavolinë?
Tani mund të hante ku të donte dhe si të donte. Liria kishte shije të mirë; madje kishte shijen e ëmbël të kosit me luleshtrydhe.
Telefoni ra pikërisht kur Eriola Cani po lante gotën bosh. Në ekran u shfaq një numër i panjohur. Ajo u vrenjt. Zakonisht, telefonatat nga numra të tillë sillnin vetëm telashe.
— Po ju dëgjoj, — tha me kujdes.
— Eriola? — Në anën tjetër u dëgjua një zë tepër i njohur. — Jam Arbeni.
Eriola Cani ngriu me gotën e lagur ende në duar. Ish-burri. Nga e kishte gjetur ai këtë numër të ri? Dhe për çfarë arsye po e merrte tani?
— Çfarë do? — pyeti ajo ftohtë.
— Duhet të flasim. A mund të takohemi?
— Jo, — ia preu Eriola Cani.