— Gjithçka që kishim për të thënë, e thamë në gjykatë.
— Eriola, të lutem, më dëgjo një minutë… — zëri i Arben Currit ishte më i butë se zakonisht, madje i përmbajtur në një mënyrë që asaj iu duk e dyshimtë. — E di që je e zemëruar. Por ka dalë një hall që duhet zgjidhur.
— Çfarë halli tani?
— Mamaja ime. Përkohësisht i duhet një vend ku të rrijë. Vetëm për dy muaj, jo më shumë.
Eriola Cani e uli gotën mbi tavolinë dhe e shtrëngoi telefonin edhe më fort. Vjehrra. Melihate Qafoku. Po ajo grua që gjatë gjithë martesës e kishte mësuar si duhej të ziente supa, si paloseshin rrobat dhe si pritej burri kur kthehej nga puna.
— Dhe ç’lidhje kam unë me këtë? — pyeti ajo.
— Si nuk ke lidhje? Ti e njeh. Ajo gjithmonë të ka dashur të mirën.
— Dikur, ndoshta, — pranoi Eriola me një ftohtësi të qartë në zë. — Por ne jemi të divorcuar, Arben. Unë nuk jam më pjesë e familjes sate.
— Eriola, të lutem… — ai heshti për pak, pastaj nxori frymën rëndë. — E kuptoj që po kërkoj shumë. Por nuk kam kujt tjetër t’i drejtohem.
— Po gruaja jote e re? — e pyeti ajo pa i rënë rrotull.
Në anën tjetër ra një heshtje e shkurtër. Arbeni u kollit lehtë.
— Bleona… nuk mundet. Ato të dyja nuk shkojnë mirë. Aspak.
— E qartë, — tha Eriola. — Pra, nëna jote nuk mund të jetojë me bashkëshorten e re, por me të vjetrën po. Sa bukur qenka rregulluar.
— Mos fol kështu. Mamaja është njeri i mirë. Thjesht karakteret e tyre nuk përputhen.
Eriola u afrua te dritarja dhe hodhi sytë poshtë, në rrugë. Një djalë rreth dhjetë vjeç godiste topin pa u lodhur, ndërsa nëna e tij rrinte ulur në stol dhe lexonte. Një pamje e zakonshme vere. Një qetësi e thjeshtë, ku hallet e të tjerëve nuk kishin vend.
— Eriola, je aty? — pyeti Arbeni.
— Jam.
— Mendoje, të lutem. Nuk do të të bezdisë. Melihate Qafoku është shumë e kujdesshme, ti e di vetë.
— E kujdesshme? — përsëriti Eriola me ironi të hidhur. — Ajo që më thoshte çdo ditë se nuk i laja enët siç duhej?
— Ajo donte vetëm të ndihmonte…
— Arben, — e ndërpreu Eriola prerë. — Përgjigjja është jo. Përfundimisht. Unë nuk jam strehë për të afërmit e tu.
— Eriola, bëhu njeri! — kësaj here ai e ngriti zërin. — Ku të shkojë ajo? Në rrugë?
— Nuk e di. Ndoshta duhet ta pyesësh Bleonën pse nuk arrin të jetojë me nënën tënde.
— Ç’hyn Bleona këtu? — ia ktheu ai i acaruar.
— Hyn shumë mirë. Tani është problemi i saj. Ajo është gruaja jote, le t’i zgjidhë ajo punët e familjes.
— Eriola, po të kërkoj seriozisht…
— Edhe unë po të përgjigjem seriozisht: jo, — tha ajo dhe e mbylli telefonatën.
Pajisja nisi të binte sërish menjëherë. I njëjti numër. Eriola e refuzoi thirrjen dhe e bllokoi pa u menduar më gjatë. Pastaj shkoi te dera dhe kontrolloi edhe një herë nëse ishte e mbyllur me të dy drynat.
Në apartament ra qetësi e plotë. Ajo u ul në kolltuk dhe mbeti e menduar. Melihate Qafoku… Gruaja që për shtatë vjet kishte qenë si një nënë e dytë për të. Ose të paktën ishte përpjekur të sillej si e tillë. Gjithmonë me këshilla, gjithmonë me vërejtje, por në thelb jo e ligë. Kur Eriola sëmurej, i sillte ilaçe. Për festa i blinte dhurata. Kur i vdiq nëna, kishte qenë pikërisht vjehrra ajo që e ndihmoi me organizimet e varrimit.
Por ajo i përkiste së shkuarës. Kohës kur Eriola ishte gruaja e Arben Currit. Tani gjithçka kishte ndryshuar. Dhe nuk ishte faji i saj që Melihate Qafoku nuk gjente dot gjuhën me nusen e re.
Eriola u ngrit dhe shkoi te dollapi ku vareshin fustanet dhe kostumet. Të nesërmen kishte ditën e parë në punën e re. Menaxhere shitjesh në një sallon mobiliesh. Paga ishte pesëdhjetë e pesë mijë Lekë, plus përqindje nga shitjet. Nuk mund të thuhej se ishte puna e ëndrrave të saj, por pas divorcit ajo e kishte kuptuar qartë: jeta duhej kthyer nga e para. Më parë kishte punuar në një kompani të vogël logjistike, ku paguhej pak, por puna ishte e qetë dhe e njohur. Tani i duheshin të ardhura më serioze. Të jetosh vetëm kushton; çdo shpenzim bie mbi një njeri të vetëm.
Pas pak kërkimi, zgjodhi një kostum të rreptë ngjyrë blu të errët dhe një bluzë të bardhë. Zgjedhje klasike. Një menaxhere shitjesh duhej të dukej e besueshme dhe e rregullt. Të nesërmen do të njihej me kolegët, do të mësonte katalogët, do të përballej me klientët e parë. Një jetë e re, fytyra të reja, detyra të reja.
Në banjë, Eriola qëndroi gjatë përballë pasqyrës. Divorci ia kishte holluar fytyrën, ndërsa poshtë syve i ishin thelluar rrathë të errët. Tridhjetë e katër vjeçe, por pas gjithë atij mundimi dukej sikur mbante mbi shpinë më shumë vite. Stresi, netët pa gjumë, përplasjet e pafundme me Arbenin — të gjitha kishin lënë shenjën e tyre.
Megjithatë, gjëja më e rëndësishme kishte ndryshuar: në sytë e saj nuk ishte më ajo pamja e trembur dhe e përndjekur që i ishte shfaqur gjatë muajve të fundit të martesës. Kur kishte marrë vesh tradhtinë, diçka brenda saj ishte thyer. Çdo ditë ishte kthyer në provë durimi. Arbeni vinte në shtëpi dhe sillej sikur asgjë të mos kishte ndodhur, ndërsa Eriola lëkundej mes dëshirës për të shpërthyer në skandal dhe frikës se mos e shkatërronte përfundimisht familjen.
Tani familja nuk ekzistonte më. Por ekzistonte qetësia. Dhe e drejta për të vendosur vetë si do ta vazhdonte jetën.
Ajo bëri dush dhe u shtri në krevatin e madh, që tashmë i përkiste vetëm asaj. Çarçafët mbanin aromën e pastër të detergjentit; i kishte larë menjëherë pasi ish-burri ishte larguar. Një gjest simbolik. Si të fshinte deri në fund gjurmët e jetës së përbashkët.
Në mëngjes, Eriola u zgjua nga zilja e alarmit, jo nga gërhitja e rëndë e Arbenit. Edhe kjo ishte një kënaqësi e vogël. E piu kafen pa nxitim, zgjodhi këpucë të rehatshme dhe doli për në punë me një ndjesi të lehtë në shpirt.
Salloni i mobilieve ndodhej në një qendër tregtare në periferi të qytetit. Brenda kishte një hapësirë të gjerë, ku ishin vendosur me kujdes kuzhina të kompletuara, divane, kolltukë dhe dhoma gjumi ekspozimi. Drejtori, Eduart Cani, e priti me buzëqeshje të përmbajtur dhe e ftoi të ulej përballë tij.