— Keni punuar më parë me shitje? — pyeti Eduart Cani, ndërsa kalonte sytë mbi CV-në e saj.
— Pak, jo shumë, — u përgjigj Eriola Cani pa u përpjekur të zbukuronte të vërtetën. — Por jam e gatshme të mësoj shpejt.
Drejtori pohoi me kokë, sikur kjo përgjigje t’i mjaftonte.
— Më e rëndësishmja është të dish t’i afrohesh klientit. Të tjerat fitohen me kohë dhe praktikë.
Pastaj e ngriti nga karrigia dhe e shoqëroi nëpër sallon. I tregoi me radhë kuzhinat italiane, dhomat e gjumit gjermane, tavolinat dhe karriget e prodhimit vendas. Çmimet ndryshonin shumë: nga pesëmbëdhjetë mijë Lekë për një karrige të thjeshtë, deri në treqind mijë Lekë për një kuzhinë luksoze.
— Njerëzit që hyjnë këtu nuk janë të gjithë njësoj, — i shpjegonte Eduarti, duke ndaluar herë pas here pranë ndonjë kompleti. — Disa kërkojnë vetëm diçka të lirë. Të tjerë duan cilësi dhe janë të gatshëm ta paguajnë. Detyra juaj është të kuptoni çfarë i duhet vërtet atij që keni përballë.
Deri në mesditë, Eriola kishte mësuar ku ndodheshin pjesët kryesore të ekspozitës dhe çfarë veçorish kishte secili prodhues. Puna, që në fillim i ishte dukur thjesht si nevojë për të mbajtur veten, po i zgjonte kureshtje. Klientët vinin me planimetri apartamentesh, hapnin fotografi dhomash në telefon, pyesnin për ngjyra, pëlhura, dru, përmasa. Ajo ndiente se nuk po shiste vetëm mobilie, por po ndihmonte njerëzit të ndërtonin një kënd të ngrohtë në shtëpitë e tyre.
Shitja e parë ndodhi pasdite. Një çift i ri po kërkonte dhomë gjumi. Eriola u tregoi disa modele, me durim u shpjegoi ndryshimet, përparësitë dhe mënyrën si mund të kombinoheshin me hapësirën që kishin. Në fund, të sapomartuarit vendosën të merrnin një komplet me vlerë tetëdhjetë mijë Lekë.
— Shumë mirë, — e përgëzoi Eduart Cani. — Përqindja juaj nga kjo shitje është katër mijë Lekë. Për ditën e parë, aspak keq.
Eriola nuk e fshehu dot buzëqeshjen. Katër mijë Lekë brenda një dite të vetme. Nëse do të arrinte të shiste rregullisht, mund të siguronte të ardhura të mira. Sigurisht, nuk mund të ndodhnin shitje çdo ditë, por edhe dhjetë a pesëmbëdhjetë në muaj do t’i shtonin pagës një shumë të ndjeshme.
Në mbrëmje, u kthye në shtëpi me një lehtësi të re në kraharor. Punë e re, mundësi të reja, njerëz të rinj. Jeta, më në fund, dukej sikur po merrte drejtim. Në oborrin e pallatit hasi fqinjën, zonjën Bardha Marku.
— Eriola, po burri ku është? — e pyeti gruaja e moshuar, duke e vështruar me kureshtje. — Kam kohë që s’e shoh.
— Jemi ndarë, — tha Eriola qetësisht.
— Oh, sa keq! — Bardha Marku ngriti duart me keqardhje. — Dukeshit si çift aq i lidhur…
— Ndodh, — u përgjigj Eriola, duke ngritur lehtë supet. — Njerëzit ndryshojnë.
— Mos u mërzit. Ti je vajzë e mirë, do ta gjesh prapë dikë që të vlejë.
Eriola e falënderoi për fjalët e ngrohta dhe u ngjit në apartamentin e saj. Sapo hyri, ndezi muzikën që Arben Curri nuk e duronte dot dhe nisi të përgatiste darkën. Një sallatë të lehtë dhe peshk të pjekur; pikërisht atë që i hahej asaj, jo atë që dikur kërkonte ish-bashkëshorti.
Telefoni heshti për një javë të tërë. Gjatë atyre ditëve, Eriola u mësua me ritmin e punës, u afrua me kolegët dhe fitoi edhe komisionet e para. Eduart Cani nuk i kursente lavdërimet: klientët, sipas tij, e ndienin sinqeritetin dhe seriozitetin e punonjëses së re. Ajo kishte shitur tashmë tre komplekte mobiliesh dhe po fillonte të ndihej e sigurt në veten e saj.
Të premten në mbrëmje, pas një dite të suksesshme, Eriola po kthehej në shtëpi. Një familje e re kishte blerë një dhomë fëmijësh për njëqind e njëzet mijë Lekë, dhe komisioni i saj shkonte gati pesë mijë. Rrugës bënte llogaritë me mend dhe mendonte çfarë mund të ndryshonte në apartament, tani që po fitonte vetë.
Por para hyrjes së pallatit pa një sedan blu që e njihte shumë mirë. U ndal menjëherë dhe vetullat iu mblodhën. Makina ishte e Arben Currit. Ai rrinte pas timonit, me xhamin ulur, duke pirë cigare. Sapo e pa, doli nga makina.
— Tung, — tha ish-burri, duke hedhur bishtin e cigares në kosh.
— Çfarë kërkon? — pyeti Eriola ftohtë.
— Të flasim. Si njerëz.
— Ne folëm njëherë. Në telefon.
— Eriola, të lutem… — Arbeni dukej i rraskapitur. Kostumi i rrudhur, kravata e lidhur shtrembër, fytyra e lodhur. — Më jep vetëm dy minuta.
— Fol, — tha ajo, pa bërë as lëvizjen më të vogël për ta ftuar brenda.
— Gjendja është e vështirë. Mami, me të vërtetë, nuk mund të jetojë me Bleona Elezin. Në asnjë mënyrë.
— Ky është problemi i Bleonës, — ia ktheu Eriola. — Le të mësojë të jetojë me vjehrrën.
— Mos e shiko kaq thjesht. Bleona është e re, ka mendimet e veta. Kurse mami… ti e njeh Melihate Qafokun. Është grua shtëpie, e mësuar të mbajë gjithçka nën kontroll.
— E njoh shumë mirë. Prandaj po të them: gruaja jote e re le ta zgjidhë vetë.
Arben Curri nxori një cigare tjetër dhe e ndezi. Gishtat i dridheshin lehtë. Eriola e vuri re dhe mendoi se, me sa dukej, jeta familjare me Bleonën nuk ishte aq e ndritshme sa ai e kishte imagjinuar.
— Eriola, ti nuk je njeri që mban mëri, apo jo? — provoi ai një tjetër mënyrë për t’i hyrë bisedës. — E mban mend sa të ka ndihmuar mami? Kur të vdiq nëna, Melihate Qafoku ndenji pranë teje një ditë e një natë.
— E mbaj mend, — tha Eriola, duke tundur kokën. — Po pastaj?
— Ajo është njeri i mirë. Vetëm se i përket një brezi tjetër. Ndërsa Bleona… — Arbeni heshti për pak dhe thithi tymin thellë. — Bleona tha se, nëse mami qëndron, ajo ikën vetë.
— E kuptova, — tha Eriola. — Të ka vënë ultimatum.
— Po… domethënë, pak a shumë po.
— Dhe ti zgjodhe gruan, jo nënën.
— Nuk është aq e thjeshtë, — mërmëriti ai.
— Është shumë e thjeshtë. Gruaja jote nuk do të jetojë me vjehrrën. Ti duhet të zgjedhësh mes nënës dhe Bleonës. Dhe tani kërkon që problemin tënd ta zgjidh unë?
Eriola e shikonte ish-burrin dhe habitej me qetësinë e vet. Dikur, një bisedë e tillë do ta kishte çuar në lot. Tani ndiente vetëm një bezdi të lehtë, si ndaj një zhurme të panevojshme.
— Vetëm për dy muaj, Eriola. Mami do të gjejë diçka të përhershme dhe gjithçka do të rregullohet.
— Arben, — tha ajo ngadalë. — Ti dikur më ndërrove mua me Bleonën. Të kujtohet? Më the se me mua mërziteshe, se doje ndjesi të reja.
— Kjo është tjetër gjë…
— Jo. Është pikërisht e njëjta gjë. Ti e bëre zgjedhjen.