– Bledar, a mund ta ndalosh pak këtë histori? – Teuta Nikolla hyri në dhomën e gjumit me një grumbull çarçafësh në krahë.
– Çfarë të ndaloj? – u përgjigj ai pa e ngritur kokën.
– Të ndalosh së sjelli këdo në shtëpinë tonë! Jam lodhur duke bërë rolin e lavanderes, hekurosëses dhe pastrueses njëkohësisht! – shpërtheu ajo dhe i hodhi para këmbëve çarçafët që dikur kishin qenë të bardhë si bora. Tani mbi ta dukeshin njolla të errëta. “Mysafirët” e radhës nuk duket se e kishin shumë për zemër pastërtinë. Ose ndoshta pëlhura ishte dorëzuar nga përdorimi i shpeshtë. Ashtu si edhe Teuta. Edhe ajo kishte arritur kufirin.
Nuk bëhej fjalë për një lodhje të zakonshme. Ishte ajo gjendja kur nervat këputen një nga një. Apartamenti i tyre nuk i ngjante më një strehe të qetë familjare; ishte shndërruar në një bujtinë falas për shokët e Bledarit. Ai ishte njeri zemërbutë, por mikpritja e tij ishte pa fre – dhe gjithmonë në kurriz të saj. Sa hap e mbyll sytë, dikush flinte në divan, dikush tjetër kërkonte të rrinte “për disa ditë”, e ndonjë mbetej pas darkave të zgjatura.
Në fillim, kur lidhja e tyre sapo kishte nisur, Teutës i dukej e bukur butësia e tij. Ai kishte sjellë në shtëpi një këlysh sorrash të plagosur, më pas kishte marrë nga rruga një mace të rraskapitur që e lanë dhe e ushqyen derisa u bë pjesë e shtëpisë. Zogun e shëruan dhe e lanë të fluturonte i lirë.
Por tjetër është të ndihmosh kafshë të pambrojtura, e tjetër t’u hapësh derën njerëzve që mund t’ia dalin vetë. Miqtë dhe kolegët e Bledarit kishin dy vjet martesë që përfitonin nga gatishmëria e tij. Ndoshta edhe më parë, por Teuta nuk e dinte. Tani që ajo ishte zonja e shtëpisë, situata i dukej e padurueshme.
Ajo ishte përpjekur të fliste me të.
– Bledar, e kupton sa e rraskapitur jam? – i thoshte, ndërsa lante përsëri këllëfët e jastëkëve pas mysafirëve “kalimtarë”.
– Mos e bëj dramë, Teutë, – ia kthente ai me buzëqeshje. – Janë miqtë e mi, jo të huaj. Kanë hall!
– Po unë s’kam hall? Shtëpia është rrëmujë, kuzhina plot, dhe nuk kemi asnjë çast privat!
– Është e përkohshme, – e qetësonte ai. – Do të rregullohet gjithçka.
Por asgjë nuk ndryshonte.
Një pasdite, Teuta u kthye nga puna dhe, sapo hapi derën, dëgjoi një zë që këndonte me hare nga banja. E hutuar, shtyu derën dhe pa një burrë të panjohur nën dush.
– Kush jeni ju?! – bërtiti ajo, duke tërhequr perden me nxitim sikur të mund ta fshinte pamjen nga sytë.
I panjohuri ngriu, me shkumë në flokë.
– Jam Saimiri… Bledari më tha se mund të qëndroj një natë. Ti duhet të jesh Teuta, apo jo?
Ajo mbylli sytë për një çast dhe mori frymë thellë që të mos shpërthente.
– Bledar! – thirri me dhëmbë të shtrënguar, duke kaluar me hapa të shpejtë korridorin.
Ai nuk reagoi. Me kufje në vesh, ishte zhytur në një lojë në kompjuter.
– Bledar Qafoku! – ia hoqi kufjet me forcë. – Ç’po ndodh këtu?
– Për çfarë e ke fjalën?
– Për burrin që po lahet në banjën tonë!
– Ah, Saimiri… Është në tranzit. Ka një udhëtim me ndalesë të gjatë dhe më kërkoi të flejë këtu. Nesër në mëngjes largohet. A na bën ndonjë nga qoftelet e tua të famshme për darkë?
Teuta fryu nga inati, si një dem i tërbuar, dhe pa thënë asnjë fjalë u fut në dhomën e gjumit. Qofte nuk pati atë mbrëmje.
Mikpritësit bujar iu desh të porosiste pica, që shoku i tij të mos mendonte keq për ta. Dhe nata kaloi me një heshtje të ngrirë mes bashkëshortëve, ndërsa në ajër rëndonte një debat që ende nuk kishte marrë fund.