Saimir Dhrami u nis herët në mëngjes, pasi premtoi me buzëqeshje se do të kalonte sërish nga ata “kur t’i binte rruga”.
– Teuta, mos u mërzit kaq shumë. S’mund t’i thosha jo. Hotelet janë bërë qamet nga çmimi, – u përpoq të justifikohej Bledar Qafoku.
– Po ta shoh edhe një herë banjën tonë të zënë nga ndonjë i huaj, në hotel do shkosh ti, jo ata! – ia ktheu ajo me gjysmë zëri, por me mllef. E dinte mirë që shtëpia ishte në emër të tij, megjithatë ajo ndjehej e huaj në hapësirën e vet, si në një han ku njerëzit hynin e dilnin pa hesap.
Për disa javë, dera e apartamentit nuk u trokit nga askush. Teuta gati sa nuk u lehtësua, duke menduar se më në fund episodi i “strehimit falas” kishte marrë fund. Por qetësia zgjati pak, pikërisht në prag të nisjes së saj për te prindërit.
Një natë, pasi ishte shtrirë më herët se zakonisht, u zgjua nga një zhurmë e thatë, si përplasje dere. Bledari flinte i qetë pranë saj. “Ndoshta e kam imagjinuar”, mendoi. Për t’u qetësuar, shkoi drejt kuzhinës të pinte ujë. Sapo doli në korridor, u ngrirë: mbi dysheme, i mbështjellë me batanijen e saj të preferuar, flinte një burrë.
Ishte Ramiz Xhafa, një i afërm i largët i Bledarit nga një qytet tjetër.
– Zoti Ramiz, ç’bëni këtu? Si keni hyrë në mes të natës? – pëshpëriti ajo me zë të tendosur.
– Teuta, të lutem mos bëj zhurmë, – mërmëriti ai duke u kthyer nga ana tjetër. – Nesër kam një intervistë të rëndësishme pune…
Kjo ishte pika që derdhi gotën.
Ajo u kthye në dhomë, ia tërhoqi me vrull jorganin Bledarit dhe ndezi dritën.
– Ç’po ndodh? – u çua ai i hutuar.
– Ramiz Xhafa. Pse fle në korridorin tonë dhe si përfundoi brenda pa dijeninë time? Apo e kishe fshehur diku derisa unë bëja valixhen? – e pyeti me zë të prerë.
– Eh… duhej të vinte nesër, – belbëzoi ai. – S’doja ta merrje vesh që sonte. Po fle në dysheme se ka probleme me shpinën, nuk i bën mirë krevati i butë. M’u lut shumë. I kanë premtuar një vend pune këtu…
– Dhe do të qëndrojë te ne?
– Jo… maksimumi një javë a dy. Gjithsesi ti do ikësh te prindërit. S’do të të pengojë.
– Shumë mirë. Unë po iki. Të shohim si do ia dalësh pa “shërbëtoren” tënde, – ia ktheu ajo me ironi.
Në mëngjes u ngrit para të gjithëve. Kaloi mbi trupin e mysafirit të shtrirë në korridor dhe doli pa përgatitur mëngjes, pa lënë ushqime gati për javën, pa asnjë kujdes të zakonshëm. I kishte ardhur në majë të hundës roli i zonjës së përkryer.
Kur u kthye disa ditë më pas, pamja që e priti ishte dëshpëruese: kuti picash të hapura mbi tavolinë, enë të palara të grumbulluara në lavaman, rroba të hedhura kudo. Dukej sikur në atë shtëpi kishin kaluar më shumë se një mysafir.
– Bledar… – trokiti me gisht mbi tavolinë për t’i tërhequr vëmendjen, ndërsa ai ishte i zhytur në lojën e kompjuterit. – Jam kthyer. Dhe kjo nuk duket si shtëpi.
– Ah, s’pata kohë të sistemoj gjë. S’ka problem, e rregullojmë bashkë tani…
– Si kalove pa mua? – e ndërpreu ajo, duke injoruar justifikimin.
– Epo, nuk ishte e lehtë, por ia dolëm. Fatmirësisht ka shërbim me dërgesë ushqimi. Dhe ta dish, Ramizin e pranuan në punë, – tha ai me një lloj krenarie.
Teuta mori frymë thellë. Fjalët nuk kishin dhënë rezultat deri tani. Duhej një mënyrë tjetër.
Pa thënë asgjë, mblodhi rrobat e pista që kishte lënë mysafiri dhe ia hodhi para këmbëve. Pastaj mori qeset me mbeturina dhe i përmbysi mbi tavolinën ku ai kishte kompjuterin.
– Teuta, çfarë po bën? Të thashë se do pastrojmë!
– Do pastrosh. Ti. Vetë. Pa mua. Dua që pas dy orësh kjo shtëpi të shkëlqejë, – artikuloi ajo ftohtë, ndërsa merrte çantën dhe dilte jashtë.
Dera u mbyll me një kërcitje të thatë, dhe në korridor mbeti pezull një heshtje që paralajmëronte se kjo histori nuk do të mbyllej kaq lehtë.