E ulur në një kafene me shoqen e saj, duke e sharë Bledar Qafokun pa kursim, Teuta Nikolla nisi të thurte një plan. Në fakt, ishte shoqja ajo që i hodhi idenë vendimtare.
– Nëse as kjo nuk e tund, – i tha ajo me ton serioz, – atëherë mendoje seriozisht ndarjen. Nëse nuk reagon, do të thotë se për të miqtë janë më të rëndësishëm se ti.
Fjalët i mbetën në mendje. Sapo doli nga lokali, Teuta mori në telefon Mentor Nanon – i vetmi shok i burrit që nuk kishte fjetur kurrë në shtëpinë e tyre dhe që ajo e konsideronte njeri të arsyeshëm.
– Mentor, hajde sonte nga ne për një çaj. Dua t’i bëj një surprizë Bledarit, po mbledh disa nga shokët e tij.
– Kur? Jam në punë. Vetëm fundjavën jam i lirë…
– Atëherë në fundjavë. Mos mungo.
Ai mbërriti pikërisht në momentin kur Bledari kishte dalë për të blerë diçka në dyqan – një përkim që i leverdiste Teutës.
– Kam një lutje të madhe për ty… – tha ajo me një buzëqeshje dinake.
– Fol.
– Duhet ta vë në vijë Bledarin. Martesa jonë po mbahet me fije peri. Më ka lodhur kjo gatishmëria e tij për këdo, përveç meje.
– Dhe unë çfarë roli kam këtu?
– Thjesht luaj sipas skenarit tim, – ia shpjegoi ajo me hollësi planin.
– Do ta bësh xheloz? – qeshi Mentori. – Pse jo? Le të improvizojmë pak.
Kur Bledari u kthye, i gjeti të dy në divanin e sallonit, duke biseduar me ngrohtësi.
– Ore, Mentor! Sa kohë pa u parë! – u gëzua fillimisht ai.
– U ndeshëm rastësisht me Teutën dhe më ftoi për çaj, – tha Mentori, duke e parë Teutën me një butësi të theksuar.
– Mirë keni bërë. Po ha edhe unë diçka ndërkohë.
– Vërtet? – ia ktheu ajo qetë. – Ne hëngrëm më herët. Ti rregullohu vetë.
Ai e pa me habi. Diçka në sjelljen e saj ishte ndryshe. Dukej e gjallëruar, madje e kënaqur nga prania e mysafirit.
Teuta kishte veshur një fustan elegant, ishte grimuar me kujdes dhe buzëqeshte sikur sapo të kishte fituar një çmim të madh.
– Pra, u ndave nga e dashura? – vazhdoi ajo bisedën me Mentor Nanon, duke e lënë burrin jashtë.
– Po. Nuk dinte të dëgjonte. Doja të kthehesha në shtëpi dhe të gjeja qetësi. Ajo mbushte shtëpinë me shoqe, muhabet pa fund deri në agim.
– Sa e njohur më tingëllon kjo, – psherëtiu Teuta. – Edhe Bledari sjell vazhdimisht njerëz. Jam rraskapitur.
– Nëse kërkon qetësi, eja nga unë kur shtëpia jote të mbushet me miq apo të afërm të tij, – tha Mentori me një nënqeshje.
Bledari u drodh lehtë kur e dëgjoi.
– Mirë, mjaft tani. Hajdeni në kuzhinë, – ndërhyri ai. – Grua, do ma shtrosh tryezën apo jo?
– Nuk ia del dot vetë?
– Jo. – U ul përballë tyre në kolltuk. – Çfarë po ndodh këtu? Pse erdhe në të vërtetë?
– Për çfarë tjetër? – u përgjigj Mentori me qetësi. – Kishim kohë pa u parë. Teuta më tha se kërkon shoqëri për të shkuar në teatër, në operë… ndoshta edhe në balet, ndërkohë që tek ju po qëndron ai Ramiz Xhafa. S’ndihet rehat në shtëpinë e vet dhe kërkon pak ajër.
– Unë do ta çoj vetë! Ta kam thënë! S’ka pse të “arratiset” askund!
– Po ti the se të duken të mërzitshme këto gjëra, – ia ktheu Teuta me një buzëqeshje që mezi e mbante serioze, – dhe se duhet ta presim Ramiz Xhafën me nderime derisa të gjejë banesë në qytet.
Bledari e kuptoi se po futej në një lojë, por tashmë ishte vonë.
– Do të duroj. Për ty. Dhe për Ramiz Xhafën kemi ende për të folur.